Interakcje leku
Epirubicin-EBEWE 2 mg/ml

Chlorowodorek epirubicyny wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą wpływać na jej farmakokinetykę, toksyczność oraz skuteczność terapeutyczną. Szczególnie istotne jest unikanie jednoczesnego podawania cymetydyny, która zwiększa AUC epirubicyny o 50% (np. dawka 400 mg cymetydyny dwa razy dziennie przed epirubicyną 100 mg/m² co 3 tygodnie), co może prowadzić do nasilenia toksyczności. Podawanie paklitakselu przed epirubicyną zwiększa stężenia leku i jego metabolitów w osoczu, dlatego zaleca się zachowanie co najmniej 24-godzinnego odstępu między infuzjami. Podobnie, bezpośrednie podanie docetakselu po epirubicynie może zwiększać stężenie metabolitów, co wymaga ostrożności. Dekswerapamil może nasilać mielosupresję, a deksrazoksan zwiększa klirens epirubicyny, zmniejszając jej AUC i potencjalnie skuteczność, jednocześnie nasilając mielosupresję. W przypadku stosowania epirubicyny z lekami kardiotoksycznymi (5-fluorouracyl, cyklofosfamid, cisplatyna, taksany) oraz antagonistami kanałów wapniowych konieczne jest ścisłe monitorowanie funkcji serca ze względu na ryzyko addycyjnej kardiotoksyczności.

Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

Chlorowodorek epirubicyny może być stosowany jednocześnie z innymi lekami przeciwnowotworowymi, jednak nie zaleca się mieszania roztworu Epirubicin-Ebewe z roztworami innych produktów leczniczych w jednej infuzji lub iniekcji. 1

Interakcje z innymi lekami cytotoksycznymi

W przypadku stosowania chlorowodorku epirubicyny w skojarzeniu z innymi lekami cytotoksycznymi możliwe jest wystąpienie addycyjnego działania toksycznego, szczególnie w zakresie działania na szpik kostny, układ krwiotwórczy oraz przewód pokarmowy. 2 Należy wziąć pod uwagę możliwość znacznego zaburzenia hematopoezy podczas jednoczesnego (lub wcześniejszego w stosunku do chlorowodorku epirubicyny) podawania preparatów wpływających na szpik kostny, takich jak: cytostatyki, sulfonamidy, chloramfenikol, difenylohydantoina, pochodne amidopiryny oraz leki przeciwretrowirusowe. 3

Interakcje z lekami kardiotoksycznymi

Stosowanie chlorowodorku epirubicyny w skojarzeniu z innymi potencjalnie kardiotoksycznymi produktami leczniczymi, a także z produktami leczniczymi działającymi na serce (np. antagonistami kanałów wapniowych), wymaga ścisłego monitorowania czynności serca przez cały okres leczenia. 4

Nie należy podawać antracyklin, w tym chlorowodorku epirubicyny, w skojarzeniu z innymi lekami o działaniu kardiotoksycznym, jeśli czynność serca pacjenta nie jest ściśle kontrolowana. 5 Ryzyko kardiotoksyczności zwiększa się u pacjentów, którzy jednocześnie przyjmowali preparaty kardiotoksyczne, takie jak 5-fluorouracyl, cyklofosfamid, cisplatyna czy taksany, lub którzy byli poddawani jednocześnie (albo wcześniej) radioterapii obszaru śródpiersia. 6

Interakcje z trastuzumabem

U pacjentów, którzy otrzymują antracykliny po zakończeniu leczenia innymi lekami o działaniu kardiotoksycznym, zwłaszcza z długim okresem półtrwania (takimi jak trastuzumab), ryzyko działań kardiotoksycznych może być zwiększone. 7

Ze względu na długi okres półtrwania trastuzumabu (około 28-38 dni), lek ten może utrzymywać się we krwi do 27 tygodni po jego odstawieniu. U pacjentów otrzymujących antracykliny, w tym chlorowodorek epirubicyny, po odstawieniu trastuzumabu, może występować zwiększone ryzyko kardiotoksyczności. Należy w miarę możliwości unikać leczenia opartego na antracyklinach przez okres do 27 tygodni po odstawieniu trastuzumabu. Jeśli antracykliny stosowane są przed upływem tego czasu, zaleca się uważne monitorowanie czynności serca. 8

Jednoczesne przyjmowanie chlorowodorku epirubicyny oraz przeciwciał monoklonalnych, takich jak np. trastuzumab, może zwiększyć ryzyko zaburzeń czynności serca. 9

Interakcje związane z metabolizmem wątrobowym

Chlorowodorek epirubicyny podlega znacznemu metabolizmowi w wątrobie. Jednoczesne przyjmowanie produktów leczniczych wpływających na czynność wątroby może wpływać na metabolizm lub na właściwości farmakokinetyczne chlorowodorku epirubicyny, a w wyniku tego na jej skuteczność i/lub toksyczność. 10

Interakcje ze szczepionkami

Należy unikać jednoczesnego stosowania chlorowodorku epirubicyny ze szczepionkami żywych drobnoustrojów atentowanych. Można podawać szczepionki zawierające martwe lub inaktywowane drobnoustroje, jednak odpowiedź na takie szczepionki może być osłabiona. 11

Interakcje z poszczególnymi lekami

Dotychczas zaobserwowano interakcje epirubicyny z następującymi lekami: cymetydyna, dekswerapamil, deksrazoksan, docetaksel, interferon α2b, paklitaksel oraz chinina. 12

  • Cymetydyna: zwiększa o 50% wartość AUC epirubicyny, dlatego nie należy jej stosować podczas leczenia chlorowodorkiem epirubicyny. Podawanie cymetydyny w dawce 400 mg dwa razy na dobę przed podaniem chlorowodorku epirubicyny 100 mg/m² pc. co 3 tygodnie prowadziło do zwiększenia AUC chlorowodorku epirubicyny o 50% oraz AUC epirubicynolu o 41% (p <0,05). 13
  • Paklitaksel: może wpływać na farmakokinetykę chlorowodorku epirubicyny i epirubicynolu (metabolitu epirubicyny). Wykazano, że paklitaksel podany przed chlorowodorkiem epirubicyny może zwiększać stężenie epirubicyny i jej metabolitów w osoczu. Natomiast podanie paklitakselu lub chlorowodorku docetakselu po epirubicynie nie wpływa na farmakokinetykę epirubicyny. 14 Skojarzenie takie można stosować, jeśli zachowane jest naprzemienne podawanie obu produktów. Infuzje chlorowodorku epirubicyny i paklitakselu należy wykonywać z zachowaniem co najmniej 24-godzinnego odstępu między podaniem każdego z produktów leczniczych. 15
  • Docetaksel: w jednym z badań wykazano, że podanie docetakselu bezpośrednio po chlorowodorku epirubicyny może zwiększyć stężenie metabolitów epirubicyny w osoczu. 16
  • Dekswerapamil: może zmieniać właściwości farmakokinetyczne chlorowodorku epirubicyny i może nasilać jego działanie hamujące czynność szpiku kostnego. 17
  • Chinina: może przyspieszyć początkową redystrybucję epirubicyny z krwi do tkanek i w ten sposób wpłynąć na rozkład epirubicyny przez czerwone krwinki. 18
  • Interferon α-2b: jednoczesne podawanie chlorowodorku epirubicyny z interferonem α-2b może spowodować zarówno skrócenie końcowego okresu półtrwania w fazie eliminacji, jak i zmniejszenie klirensu całkowitego produktu leczniczego. 19
  • Deksrazoksan: uprzednie podanie większych dawek deksrazoksanu (900 mg/m² i 1200 mg/m²) może spowodować zwiększenie ogólnoustrojowego klirensu epirubicyny, a w wyniku tego zmniejszenie pola pod krzywą stężeń (AUC). Jednoczesne stosowanie antracykliny i deksrazoksanu może spowodować nasilenie mielosupresji. 20

Interakcje z alkoholem

W dokumentacji produktu leczniczego Epirubicin-Ebewe nie opisano specyficznych interakcji chlorowodorku epirubicyny z alkoholem etylowym. Należy jednak zaznaczyć, że alkohol może nasilać działania niepożądane związane z terapią przeciwnowotworową, szczególnie te dotyczące przewodu pokarmowego, takie jak nudności i wymioty. Ponadto, spożywanie alkoholu podczas chemioterapii może potencjalnie zwiększać obciążenie wątroby, która jest głównym narządem metabolizującym epirubicynę.

Pacjentom otrzymującym leczenie epirubicyną zaleca się unikanie spożywania alkoholu, szczególnie w dniu podania leku oraz w okresie bezpośrednio po nim, gdy stężenie leku w organizmie jest najwyższe.

Tabela interakcji chlorowodorku epirubicyny z innymi lekami

Lek lub grupa leków Rodzaj interakcji Skutki kliniczne Poziom istotności Zalecenia
Cymetydyna Zwiększenie AUC epirubicyny o 50% i epirubicynolu o 41% Zwiększenie stężenia leku i jego metabolitu w organizmie, potencjalne nasilenie toksyczności Wysoki Nie stosować podczas leczenia epirubicyną
Trastuzumab Zwiększenie ryzyka kardiotoksyczności Zwiększenie ryzyka zaburzeń czynności serca Wysoki Unikać stosowania epirubicyny przez 27 tygodni po zakończeniu leczenia trastuzumabem; konieczne ścisłe monitorowanie czynności serca
Paklitaksel Wpływ na farmakokinetykę epirubicyny i jej metabolitów Zwiększenie stężenia epirubicyny i jej metabolitów po podaniu paklitakselu przed epirubicyną Średni Zachować co najmniej 24-godzinny odstęp między infuzjami obu leków
Docetaksel Wpływ na stężenie metabolitów epirubicyny Zwiększenie stężenia metabolitów epirubicyny po jej podaniu Średni Unikać bezpośredniego podawania po epirubicynie
Dekswerapamil Wpływ na farmakokinetykę epirubicyny Nasilenie działania hamującego czynność szpiku kostnego Średni Ścisłe monitorowanie parametrów hematologicznych
Deksrazoksan Zwiększenie klirensu epirubicyny, zmniejszenie AUC Potencjalne zmniejszenie skuteczności epirubicyny, nasilenie mielosupresji Średni Monitorowanie hematologiczne, dostosowanie dawki epirubicyny
Leki kardiotoksyczne (5-fluorouracyl, cyklofosfamid, cisplatyna, taksany) Addycyjne działanie kardiotoksyczne Zwiększenie ryzyka uszkodzenia mięśnia sercowego Wysoki Ścisłe monitorowanie czynności serca
Antagoniści kanałów wapniowych Wpływ na czynność serca Potencjalne nasilenie kardiotoksyczności Średni Monitorowanie czynności serca przez cały okres leczenia
Interferon α-2b Skrócenie okresu półtrwania i zmniejszenie klirensu epirubicyny Potencjalne zwiększenie stężenia leku w organizmie Niski do średniego Rozważyć dostosowanie dawki epirubicyny
Chinina Przyspieszenie redystrybucji epirubicyny z krwi do tkanek Wpływ na rozkład epirubicyny przez erytrocyty Niski Monitorowanie stężenia leku, jeśli dostępne
Szczepionki żywe atenuowane Ryzyko infekcji szczepionkowej Możliwa ciężka infekcja u pacjentów z obniżoną odpornością Wysoki Unikać jednoczesnego stosowania
Szczepionki inaktywowane Osłabiona odpowiedź immunologiczna Zmniejszona skuteczność szczepienia Niski Można podawać, ale z ograniczoną skutecznością
Leki wpływające na szpik kostny (cytostatyki, sulfonamidy, chloramfenikol, difenylohydantoina, amidopiryny, leki przeciwretrowirusowe) Addycyjne działanie mielosupresyjne Nasilenie zaburzeń hematopoezy Wysoki Ścisłe monitorowanie parametrów hematologicznych, rozważenie modyfikacji dawki
  1. 12.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl