stosunek stężenia

Stosunek stężenia (ang. concentration ratio) to parametr używany w farmakologii, toksykologii i diagnostyce laboratoryjnej do porównywania wartości stężeń różnych substancji lub tej samej substancji w różnych przedziałach czasowych lub różnych kompartmentach organizmu.

W farmakologii klinicznej szczególnie istotny jest stosunek stężenia leku we krwi do jego stężenia w tkance docelowej, co pozwala na ocenę dystrybucji leku w organizmie. W diagnostyce laboratoryjnej stosunek stężeń różnych markerów biochemicznych może służyć jako wskaźnik diagnostyczny, np. stosunek albuminy do globuliny (współczynnik A/G) w ocenie funkcji wątroby czy stosunek stężenia wapnia do kreatyniny w moczu w diagnostyce hiperkalciurii.

Stosunek stężenia ma szczególne znaczenie w monitorowaniu terapii lekami o wąskim indeksie terapeutycznym, gdzie precyzyjne utrzymanie odpowiedniego stosunku stężenia leku w surowicy do stężenia minimalnego toksycznego jest kluczowe dla bezpieczeństwa pacjenta. Jest również wykorzystywany w ocenie biodostępności leków, efektywności eliminacji toksyn z organizmu oraz w badaniach bioekwiwalencji preparatów farmaceutycznych.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Azalia 75 mcg

Dezogestrel, aktywny składnik preparatu Azalia (75 µg), po podaniu doustnym szybko wchłania się z przewodu pokarmowego i jest metabolizowany do aktywnego metabolitu etonogestrelu, którego maksymalne stężenie w osoczu osiągane jest po około 1,8 godziny. Biodostępność etonogestrelu wynosi około 70%, a jego wiązanie z białkami osocza, głównie albuminą, jest bardzo wysokie (95,5-99%). Metabolizm przebiega dwuetapowo, z udziałem izoenzymu CYP3A, a okres półtrwania etonogestrelu wynosi około 30 godzin, co pozwala na osiągnięcie stanu stacjonarnego po 4-5 dniach regularnego stosowania. Klirens z surowicy wynosi średnio 10 l/h, a eliminacja odbywa się zarówno drogą nerkową, jak i jelitową w stosunku 1,5:1.
Azalia, biodostępność, biodostępność bezwzględna, cytochrom P450 3A, dezogestrel, etonogestrel, farmakokinetyka, globulina wiążąca hormony płciowe, hormon steroidowy, hydroksylacja i dehydrogenacja, klirens, okres półtrwania, przenikanie do mleka, sprzęganie z siarczanami, stan stacjonarny, stosunek stężenia, tabletka powlekana, wiązanie z białkami, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon substancji czynnych
Meloksykam – Właściwości farmakokinetyczne

Meloksykam charakteryzuje się wysoką biodostępnością doustną na poziomie 89-90%, co potwierdza jego efektywne wchłanianie z przewodu pokarmowego. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest w zależności od postaci farmaceutycznej: 2 godziny dla zawiesiny doustnej oraz 5-6 godzin dla tabletek i kapsułek. Po podaniu domięśniowym dawki 15 mg, Cmax wynosi około 1,6-1,8 µg/ml i osiągane jest w ciągu 1-6 godzin. Stan równowagi farmakokinetycznej uzyskuje się w ciągu 3-5 dni, a stężenia w osoczu przy dawkach 7,5 mg i 15 mg wahają się odpowiednio od 0,4 do 1,0 µg/ml oraz od 0,8 do 2,0 µg/ml. Meloksykam wykazuje silne wiązanie z białkami osocza (99%, głównie albuminy) oraz przenika do mazi stawowej, gdzie jego stężenie stanowi około połowę stężenia w osoczu. Objętość dystrybucji jest stosunkowo mała, wynosząc 11 litrów po podaniu domięśniowym/dożylnym i około 16 litrów po wielokrotnym podaniu doustnym.
5′-karboksymeloksykam, albuminy, AUC, białka osocza krwi, biodostępność, biodostępność bezwzględna, biotransformacja w wątrobie, CYP 2C9, CYP 3A4, czas osiągnięcia stężenia maksymalnego, dawka terapeutyczna, dysfagia, farmakokinetyka liniowa, klirens osoczowy, maź stawowa, metabolit pośredni, metabolity, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, okres półtrwania leku, parametry farmakokinetyczne, peroksydaza, podanie domięśniowe, podanie doodbytnicze, podanie dożylne, schyłkowa niewydolność nerek, środki zobojętniające sok żołądkowy, stan równowagi, stężenie maksymalne, stężenie w osoczu krwi, stosunek stężenia, wchłanianie z przewodu pokarmowego, wiązanie z białkami osocza, współczynnik zmienności, zaburzenia czynności nerek, zawiesina doustna, zmienność osobnicza

stosunek stężenia

Powiązane wpisy

Właściwości farmakokinetyczne – Azalia 75 mcg

Meloksykam – Właściwości farmakokinetyczne