Właściwości farmakokinetyczne
Azalia 75 mcg

Właściwości farmakokinetyczne dezogestrelu

Dezogestrel, składnik aktywny preparatu Azalia (75 mikrogramów, tabletki powlekane), wykazuje specyficzne właściwości farmakokinetyczne, które mają kluczowe znaczenie dla jego skuteczności terapeutycznej. Poniżej przedstawiono szczegółową analizę procesów farmakokinetycznych, którym podlega substancja czynna w organizmie pacjenta.¹

Wchłanianie

Dezogestrel po podaniu doustnym charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego, po czym ulega przemianie do aktywnego metabolitu – etonogestrelu. W warunkach stanu stacjonarnego maksymalne stężenie etonogestrelu w osoczu osiągane jest po około 1,8 godziny od momentu przyjęcia tabletki. Biodostępność bezwzględna etonogestrelu wynosi około 70%, co świadczy o dobrym wchłanianiu substancji czynnej.²

Dystrybucja

Po wchłonięciu i przekształceniu do aktywnego metabolitu, etonogestrel wykazuje wysoki stopień wiązania z białkami osocza. Odsetek wiązania z białkami wynosi 95,5-99%, przy czym głównym białkiem wiążącym jest albumina. W mniejszym stopniu etonogestrel wiąże się również z globuliną wiążącą hormony płciowe (SHBG). Tak wysoki stopień wiązania z białkami osocza wpływa na biodostępność i czas działania preparatu.³

Metabolizm

Proces metabolizmu dezogestrelu przebiega dwuetapowo. Początkowo substancja czynna ulega przemianom na drodze hydroksylacji i dehydrogenacji, w wyniku czego powstaje czynny metabolit – etonogestrel. Następnie etonogestrel podlega dalszym procesom metabolicznym, w których główną rolę odgrywa izoenzym cytochromu P450 3A (CYP3A). Metabolity powstałe w tej fazie ulegają dalszym przemianom polegającym na sprzęganiu z siarczanami i glukuronianami, co zwiększa ich hydrofilność i ułatwia eliminację z organizmu.⁴

Eliminacja

Etonogestrel charakteryzuje się średnim okresem półtrwania wynoszącym około 30 godzin. Ta wartość pozostaje stała zarówno po podaniu pojedynczej dawki, jak i po wielokrotnym podawaniu preparatu. Stan stacjonarny stężenia etonogestrelu w osoczu jest osiągany po 4-5 dniach regularnego przyjmowania leku. Klirens etonogestrelu z surowicy po podaniu dożylnym wynosi średnio 10 litrów na godzinę.⁵

Etonogestrel i jego metabolity są wydalane zarówno z moczem, jak i z kałem, przy czym stosunek wydalania drogą nerkową do wydalania drogą jelitową wynosi 1,5:1. Substancje te mogą być wydalane w postaci wolnych steroidów lub w formie sprzężonej.⁶

Przenikanie do mleka matki

U kobiet karmiących piersią etonogestrel przenika do mleka. Stosunek stężenia etonogestrelu w mleku do stężenia w osoczu wynosi 0,37-0,55. Na podstawie tych danych oszacowano, że przy średnim spożyciu mleka przez niemowlę wynoszącym 150 ml/kg masy ciała na dobę, dziecko może przyjąć od 0,01 do 0,05 mg etonogestrelu dziennie. Jest to istotna informacja z punktu widzenia bezpieczeństwa stosowania preparatu u kobiet karmiących piersią.⁷

Farmakokinetyka w specjalnych grupach pacjentek

Wpływ zaburzenia czynności nerek

Dotychczas nie przeprowadzono badań, które pozwoliłyby ocenić wpływ zaburzeń czynności nerek na farmakokinetykę dezogestrelu. Brak jest zatem danych dotyczących potencjalnej konieczności modyfikacji dawkowania u pacjentek z chorobami nerek.⁸

Wpływ zaburzenia czynności wątroby

Podobnie jak w przypadku zaburzeń czynności nerek, nie przeprowadzono dotąd badań oceniających wpływ chorób wątroby na farmakokinetykę dezogestrelu. Należy jednak zauważyć, że hormony steroidowe, do których należy dezogestrel, mogą być słabiej metabolizowane u kobiet z zaburzeniami czynności wątroby. Może to potencjalnie prowadzić do zwiększenia stężenia substancji czynnej w osoczu i przedłużenia jej działania.⁹

Różnice etniczne

Brak jest danych dotyczących potencjalnych różnic w farmakokinetyce dezogestrelu pomiędzy różnymi grupami etnicznymi, ponieważ nie przeprowadzono odpowiednich badań w tym zakresie. Nie można zatem stwierdzić, czy istnieje konieczność modyfikacji dawkowania u pacjentek należących do określonych grup etnicznych.¹⁰