Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie stosowania leku Berinert

Ludzki inhibitor C1-esterazy, który stanowi substancję czynną produktu leczniczego Berinert, jest endogennym białkiem pozyskiwanym z ludzkiego osocza. Przedkliniczne dane dotyczące bezpieczeństwa stosowania tego preparatu opierają się na szeregu badań laboratoryjnych i eksperymentów na zwierzętach, które wykazały korzystny profil bezpieczeństwa leku.

Badania toksyczności ostrej i przewlekłej

W ramach oceny bezpieczeństwa przeprowadzono badania toksyczności ostrej oraz przewlekłej na modelach zwierzęcych. Nie zaobserwowano żadnych objawów toksycznego działania ludzkiego inhibitora C1-esterazy po podaniu pojedynczej dawki Berinert u szczurów i myszy. Podobnie, wielokrotne podawanie produktu szczurom również nie wykazało działania toksycznego ¹.

Badania immunogenności i antygenowości

Przeprowadzono specjalistyczne testy mające na celu ocenę potencjalnej immunogenności preparatu, zwłaszcza w kontekście procesu pasteryzacji, któremu poddawany jest produkt podczas wytwarzania. Test in vitro Ouchterlony’ego oraz model in vivo PCA (pasywna reakcja anafilaktyczna skórna) u świnek morskich nie wykazały żadnych dowodów na powstawanie nowych determinant antygenowych w produkcie Berinert w wyniku procesu pasteryzacji ². Jest to istotna informacja potwierdzająca, że proces obróbki termicznej produktu nie wpływa na zmianę właściwości antygenowych białka.

Badania potencjału zakrzepowego

W celu oceny potencjalnego ryzyka działania zakrzepowego przeprowadzono badania zakrzepowości in vivo na królikach. W badaniach tych zastosowano dawki produktu leczniczego Berinert sięgające nawet 800 j.m./kg masy ciała. Wyniki jednoznacznie wykazały, że dożylne podanie produktu leczniczego Berinert w dawkach do 800 j.m./kg nie wiązało się z żadnym ryzykiem zakrzepicy ³. Te ustalenia mają istotne znaczenie kliniczne, gdyż potwierdzają bezpieczeństwo stosowania leku nawet w wysokich dawkach.

Badania tolerancji miejscowej

Ocena tolerancji miejscowej była prowadzona na królikach, którym podawano produkt leczniczy różnymi drogami: dożylną, podskórną, dotętniczą oraz domięśniową. Wyniki badań wykazały dobrą tolerancję kliniczną, miejscową i histologiczną preparatu po podaniu wszystkimi badanymi drogami ⁴. Jest to ważna informacja wskazująca na wszechstronny profil bezpieczeństwa leku niezależnie od drogi podania.

Badania niezrealizowane i ich uzasadnienie

Należy zaznaczyć, że nie przeprowadzono badań przedklinicznych dotyczących wpływu wielokrotnych podań leku na proces rozmnażania oraz badań oceniających potencjalne działanie kancerogenne. Decyzja o nieprzeprowadzaniu tych badań była podyktowana uzasadnionymi względami naukowymi, a mianowicie faktem powstawania przeciwciał do heterogennego ludzkiego białka u zwierząt laboratoryjnych ⁵. Zjawisko to uniemożliwiłoby wiarygodną ocenę długoterminowych skutków podawania preparatu, gdyż odpowiedź immunologiczna organizmu zwierzęcego na ludzkie białko mogłaby zaburzyć wyniki badań.

Charakterystyka produktu w kontekście danych przedklinicznych

Berinert zawiera jako składnik aktywny ludzki inhibitor C1-esterazy, który jest otrzymywany z ludzkiego osocza i działa jak endogenny składnik osocza ⁶. Produkt jest dostępny w dwóch postaciach dawkowania: Berinert 500 (zawierający 500 j.m. inhibitora C1-esterazy w fiolce) oraz Berinert 1500 (zawierający 1500 j.m. inhibitora C1-esterazy w fiolce). Po rekonstytucji produkt Berinert 500 zawiera 50 j.m./ml ludzkiego inhibitora C1-esterazy, a Berinert 1500 zawiera 500 j.m./ml ludzkiego inhibitora C1-esterazy.

Fakt, że substancja czynna jest fizjologicznym składnikiem ludzkiego osocza, przyczynia się do korzystnego profilu bezpieczeństwa obserwowanego w badaniach przedklinicznych i stanowi ważny czynnik w całościowej ocenie bezpieczeństwa leku.