Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie stosowania leku Magnevist

Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania dimegluminy gadopentetonianu dostarczają kompleksowych informacji na temat profilu bezpieczeństwa tego środka kontrastowego. Badania obejmowały ocenę toksyczności ostrej i przewlekłej, potencjału genotoksycznego i karcynogennego oraz wpływu na reprodukcję i rozwój. Wszystkie wyniki wskazują na brak istotnego ryzyka dla pacjentów przy zastosowaniu klinicznym.¹

Toksyczność ostra i przewlekła

Badania toksyczności ostrej wykazały, że ryzyko ostrego zatrucia po podaniu środka kontrastowego Magnevist jest bardzo niskie. Wyniki te mają szczególne znaczenie w kontekście bezpieczeństwa stosowania w warunkach klinicznych.²

Badania tolerancji układowej po wielokrotnym podaniu dożylnym w ciągu doby potwierdziły bezpieczeństwo jednorazowego podania diagnostycznego u ludzi. Brak istotnych efektów toksycznych przy wielokrotnym narażeniu dodatkowo potwierdza szeroki margines bezpieczeństwa leku.³

Potencjał genotoksyczny

Kompleksowa ocena potencjalnego działania genotoksycznego dimegluminy gadopentetonianu obejmowała badania mutacji genowych, chromosomowych i genomowych. Testy przeprowadzono zarówno w warunkach in vitro, jak i in vivo. Wyniki wszystkich tych badań były ujemne, co jednoznacznie wskazuje na brak potencjału mutagennego produktu Magnevist.⁴

Potencjał karcynogenny

Badania nad potencjalnym działaniem rakotwórczym przeprowadzono na szczurach. Nie zaobserwowano występowania nowotworów zależnych od stosowania środka kontrastowego Magnevist. Uwzględniając również brak działania genotoksycznego oraz brak toksyczności w stosunku do tkanek charakteryzujących się szybkim wzrostem, a także korzystny profil farmakokinetyczny leku i fakt, że produkt stosowany jest jednorazowo, nie stwierdzono dowodów na istnienie ryzyka rakotwórczego działania u ludzi.⁵

Toksyczny wpływ na rozród i rozwój

Badania toksykologiczne dotyczące wpływu produktu Magnevist na rozród nie wykazały działania teratogennego podczas ciąży. Jest to istotna informacja w kontekście oceny bezpieczeństwa stosowania produktu u kobiet w ciąży.⁶ Potwierdzają to również dane z innych badań przedklinicznych, które nie wykazały działania teratogennego lub embriotoksycznego po podaniu produktu w trakcie ciąży.⁷

Przy stosowaniu dawek wielokrotnie przewyższających dawki terapeutyczne dla ludzi (przeliczone na kg masy ciała) zaobserwowano jedynie nieznaczne opóźnienie rozwoju płodu i kostnienia. Efekty te wystąpiły u szczurów po 10 dniach podawania dawek 12,5 razy większych niż dawki zalecane dla ludzi oraz u królików po 13 dniach podawania dawek co najmniej 7,5 razy większych od dawek terapeutycznych.⁸

Tolerancja miejscowa i właściwości uczulające

Badania tolerancji miejscowej produktu Magnevist objęły ocenę po różnych drogach podania:

• Jednokrotne i wielokrotne podanie dożylne
• Jednokrotne podanie dotętnicze
• Jednokrotne podanie pozanaczyniowe (podskórne lub domięśniowe)

Wyniki badań po podaniu dożylnym i dotętniczym nie wskazują na ryzyko wystąpienia miejscowych objawów niepożądanych w naczyniach krwionośnych u ludzi.⁹

W przypadku oceny tolerancji miejscowej po podaniu pozanaczyniowym stwierdzono, że po niezamierzonym podaniu poza naczynie, w miejscu wstrzyknięcia mogą wystąpić niewielkie reakcje nietolerancji miejscowej.¹⁰

W przeprowadzonych badaniach nie stwierdzono występowania kontaktowego uczulenia na produkt Magnevist, co jest istotną informacją w kontekście oceny bezpieczeństwa jego stosowania, szczególnie przy powtórnym podawaniu.¹¹