Właściwości farmakokinetyczne
Magnevist 469 mg/ml

Właściwości farmakokinetyczne gadopentetonianu dimegluminy

Gadopentetonian dimegluminy, składnik aktywny preparatu Magnevist (469 mg/ml, roztwór do wstrzykiwań), charakteryzuje się właściwościami farmakologicznymi typowymi dla substancji o wysokiej hydrofilności, porównywalnymi do mannitolu czy inuliny. Farmakokinetyka związku nie wykazuje zależności od podanej dawki, co stanowi istotny aspekt w kontekście obrazowania diagnostycznego.¹

Dystrybucja w organizmie

Po dożylnym podaniu gadopentetonianu dimegluminy obserwuje się szybką dystrybucję substancji do przestrzeni zewnątrzkomórkowej. Kinetyka eliminacji związku z osocza przebiega dwufazowo. Po podaniu dawki 0,25 mmol/kg masy ciała (odpowiadającej 0,5 ml preparatu Magnevist/kg mc.), stężenie substancji w osoczu zmniejsza się po wstępnej fazie dystrybucji trwającej kilka minut, z okresem półtrwania wynoszącym około 90 minut, identycznym jak współczynnik wydalania nerkowego. Przy zastosowaniu mniejszej dawki wynoszącej 0,1 mmol/kg mc. (0,2 ml Magnevist/kg), stężenie w osoczu osiąga wartość 0,6 mmol/l po 3 minutach od wstrzyknięcia, a po upływie 60 minut spada do poziomu 0,24 mmol/l.²

Badania na zwierzętach z użyciem znakowanego gadopentetonianu dimegluminy wykazały, że po siedmiu dniach od podania dożylnego, w tkankach zarówno szczurów jak i psów pozostaje mniej niż 1% podanej dawki. Największe stężenie związku oznaczono w nerkach, gdzie występował w niezmienionej postaci jako kompleks gadolinu.³

Istotną cechą gadopentetonianu dimegluminy jest brak zdolności do przenikania przez barierę krew-mózg. W przypadku przenikania przez łożysko, substancja jest obecna w nieznacznych ilościach i ulega szybkiej eliminacji przez organizm płodu.⁴

Metabolizm

Gadopentetonian dimegluminy nie podlega procesom metabolicznym w organizmie. Badania nie wykazały obecności produktów rozkładu paramagnetycznego jonu gadolinu ani jakichkolwiek metabolitów tej substancji.⁵

Eliminacja z organizmu

Gadopentetonian dimegluminy jest wydalany przez nerki w niezmienionej postaci, głównie poprzez mechanizm filtracji kłębuszkowej. Wydalanie pozanerkowe ma marginalne znaczenie. Kinetyka eliminacji charakteryzuje się następującymi parametrami:⁶

• W ciągu pierwszych 6 godzin po wstrzyknięciu średnio 83% dawki jest wydalane przez nerki
• W ciągu 24 godzin po podaniu przez nerki eliminowane jest około 91% dawki
• Po 5 dniach od podania dożylnego mniej niż 1% dawki zostaje wydalone z kałem

Klirens nerkowy gadopentetonianu dimegluminy w przeliczeniu na standardową powierzchnię ciała (1,73 m²) wynosi około 120 ml/min, co jest wartością porównywalną z klirensem inuliny lub 51Cr-EDTA.⁷

Farmakokinetyka w grupach szczególnych

Pacjenci w podeszłym wieku

U pacjentów w podeszłym wieku obserwuje się zmniejszenie klirensu gadopentetonianu dimegluminy, co jest związane z fizjologicznym obniżeniem czynności nerek wraz z wiekiem. Mimo to, całkowita ilość wykrywanego w moczu preparatu Magnevist pozostaje podobna jak u pacjentów młodszych.⁸

Pacjenci z niewydolnością nerek

Nawet przy zaburzonej czynności nerek (klirens kreatyniny >20 ml/min), gadopentetonian dimegluminy jest eliminowany w całości przez nerki. Okres półtrwania związku w osoczu wydłuża się proporcjonalnie do stopnia niewydolności nerek, przy czym nie obserwuje się zwiększenia wydalania pozanerkowego.^{20 ml/min); jego okres półtrwania w osoczu zwiększa się w zależności od stopnia niewydolności nerek; nie obserwowano zwiększonego wydalania pozanerkowego.”>9}

W przypadku znacznej niewydolności nerek (klirens kreatyniny <20 ml/min), okres półtrwania gadopentetonianu dimegluminy może ulec wydłużeniu nawet do 30 godzin. W takich sytuacjach substancję można skutecznie usunąć z organizmu za pomocą hemodializy pozaustrojowej.<sup data-drug="Magnevist" data-section="Właściwości farmakokinetyczne" title="Ze względu na wydłużony (do 30 godzin) okres półtrwania przy znacznej niewydolności nerek (klirens kreatyniny 10

Populacja pediatryczna

Parametry farmakokinetyczne gadopentetonianu dimegluminy u dzieci powyżej 2. miesiąca życia do 2. roku życia, po znormalizowaniu względem masy ciała, wykazują wartości zbliżone do tych obserwowanych u pacjentów dorosłych. Dotyczy to następujących parametrów:¹¹

• Klirens znormalizowany względem masy ciała
• Objętość dystrybucji
• Pole powierzchni pod krzywą zależności stężenie-czas (AUC)
• Końcowy okres półtrwania