Interakcje leku
Teriflunomide G.L. Pharma 14 mg

Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

Teriflunomid, aktywny składnik produktu leczniczego Teriflunomide G.L. Pharma, 14 mg, może wchodzić w liczne interakcje z innymi lekami, co ma istotne znaczenie w procesie terapeutycznym. Interakcje te wynikają głównie z jego wpływu na enzymy metabolizujące leki oraz białka transportowe, co może prowadzić do zmiany stężenia zarówno teriflunomidu, jak i stosowanych jednocześnie leków.¹

Interakcje farmakokinetyczne innych substancji z teriflunomidem

Główną drogą metabolizmu teriflunomidu jest hydroliza, natomiast utlenianie stanowi szlak drugorzędny. Znajomość tych procesów metabolicznych ma kluczowe znaczenie dla przewidywania potencjalnych interakcji.²

Silne induktory cytochromu P450 i białek transportowych

Jednoczesne stosowanie teriflunomidu z silnymi induktorami enzymów cytochromu P450 oraz białek transportowych może znacząco wpływać na farmakokinetykę leku. Badania wykazały, że wielokrotne podawanie ryfampicyny (600 mg raz na dobę przez 22 dni), będącej induktorem CYP2B6, 2C8, 2C9, 2C19, 3A oraz induktorem transporterów glikoproteiny P (P-gp) i białka oporności raka piersi (BCRP), powoduje około 40% zmniejszenie ekspozycji na teriflunomid podany w pojedynczej dawce 70 mg.³

Z tego powodu należy zachować szczególną ostrożność podczas łączenia teriflunomidu z następującymi silnymi induktorami CYP i białek transportowych:⁴

• Ryfampicyna
• Karbamazepina
• Fenobarbital
• Fenytoina
• Dziurawiec zwyczajny

Interakcje z cholestyraminą i węglem aktywnym

Jednoczesne stosowanie cholestyraminy lub węgla aktywnego z teriflunomidem prowadzi do szybkiego i znaczącego zmniejszenia stężenia teriflunomidu w osoczu. Mechanizm tej interakcji polega na przerwaniu krążenia jelitowo-wątrobowego i/lub bezpośrednim usuwaniu teriflunomidu ze światła przewodu pokarmowego.⁵

Z tego względu nie zaleca się jednoczesnego stosowania teriflunomidu z cholestyraminą lub węglem aktywnym, chyba że celem jest przyspieszenie eliminacji teriflunomidu z organizmu.⁶

Interakcje farmakokinetyczne teriflunomidu z innymi substancjami

Teriflunomid wykazuje wpływ na aktywność różnych enzymów cytochromu P450 oraz białek transportowych, co może prowadzić do istotnych klinicznie interakcji z wieloma lekami.⁷

Wpływ teriflunomidu na substrat CYP2C8: repaglinid

Wielokrotne podawanie teriflunomidu zwiększa ekspozycję na repaglinid, co manifestuje się wzrostem maksymalnego stężenia we krwi (Cmax) 1,7 razy oraz pola pod krzywą zależności stężenia we krwi od czasu (AUC) 2,4 razy. Obserwacje te wskazują, że teriflunomid jest inhibitorem CYP2C8 in vivo.⁸

Należy zachować ostrożność podczas jednoczesnego stosowania teriflunomidu z lekami metabolizowanymi przez CYP2C8, takimi jak:⁹

• Repaglinid
• Paklitaksel
• Pioglitazon
• Rozyglitazon

Wpływ teriflunomidu na doustne leki antykoncepcyjne

Badania farmakokinetyczne wykazały, że teriflunomid zwiększa ekspozycję na składniki doustnych środków antykoncepcyjnych. Po wielokrotnym podaniu teriflunomidu zaobserwowano:¹⁰

• Zwiększenie średniej wartości Cmax etynyloestradiolu (0,03 mg) o 1,58 razy
• Zwiększenie AUC0-24 etynyloestradiolu o 1,54 razy
• Zwiększenie Cmax lewonorgestrelu (0,15 mg) o 1,33 razy
• Zwiększenie AUC0-24 lewonorgestrelu o 1,41 razy

Powyższe interakcje nie powinny negatywnie wpływać na skuteczność doustnych środków antykoncepcyjnych, jednak należy je uwzględnić przy wyborze lub dostosowywaniu leczenia takimi preparatami w trakcie terapii teriflunomidem.¹¹

Wpływ teriflunomidu na substrat CYP1A2: kofeinę

Teriflunomid wykazuje działanie indukujące wobec enzymu CYP1A2. Wielokrotne podawanie teriflunomidu zmniejsza średnią wartość Cmax kofeiny (będącej substratem CYP1A2) o 18% oraz AUC o 55%. Obserwacje te wskazują, że teriflunomid może być słabym induktorem CYP1A2 in vivo.¹²

Należy zachować ostrożność podczas stosowania teriflunomidu z lekami metabolizowanymi przez CYP1A2, takimi jak:¹³

• Duloksetyna
• Alosetron
• Teofilina
• Tyzanidyna

Interakcja ta może prowadzić do zmniejszenia skuteczności terapeutycznej wymienionych leków.¹⁴

Wpływ teriflunomidu na warfarynę

Wielokrotne podawanie teriflunomidu nie wywiera wpływu na farmakokinetykę S-warfaryny, co sugeruje, że teriflunomid nie jest ani inhibitorem, ani induktorem enzymu CYP2C9. Jednakże zaobserwowano zmniejszenie maksymalnej wartości międzynarodowego współczynnika znormalizowanego (INR) o 25% przy jednoczesnym stosowaniu teriflunomidu z warfaryną w porównaniu do monoterapii warfaryną.¹⁵

Z uwagi na powyższe, w przypadku jednoczesnego stosowania warfaryny z teriflunomidem, zaleca się dokładne monitorowanie wartości INR.¹⁶

Wpływ teriflunomidu na substraty transportera anionów organicznych 3 (OAT3)

Teriflunomid wykazuje działanie hamujące wobec transportera anionów organicznych 3 (OAT3). Po wielokrotnym podaniu teriflunomidu zaobserwowano zwiększenie średniej wartości Cmax cefakloru o 1,43 razy oraz AUC o 1,54 razy, co wskazuje, że teriflunomid jest inhibitorem OAT3 in vivo.¹⁷

Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu teriflunomidu z substratami OAT3, takimi jak:¹⁸

• Cefaklor
• Benzylopenicylina
• Cyprofloksacyna
• Indometacyna
• Ketoprofen
• Furosemid
• Cymetydyna
• Metotreksat
• Zydowudyna

Wpływ teriflunomidu na BCRP i/lub substraty polipeptydów transportujących aniony organiczne B1 i B3 (OATP1B1/B3)

Teriflunomid hamuje aktywność białka oporności raka piersi (BCRP) oraz polipeptydów transportujących aniony organiczne B1 i B3 (OATP1B1/B3). Po wielokrotnym podaniu teriflunomidu zaobserwowano zwiększenie średniej wartości Cmax rozuwastatyny o 2,65 razy oraz AUC o 2,51 razy. Zwiększenie stężenia rozuwastatyny w osoczu nie miało jednak wyraźnego wpływu na aktywność reduktazy HMG-CoA.¹⁹

W przypadku jednoczesnego stosowania rozuwastatyny z teriflunomidem zaleca się zmniejszenie dawki rozuwastatyny o 50%.²⁰

Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu teriflunomidu z innymi substratami BCRP i rodziny polipeptydów OATP, szczególnie inhibitorami reduktazy HMG-CoA:²¹

• Substraty BCRP:
  • Metotreksat
  • Topotekan
  • Sulfasalazyna
  • Daunorubicyna
  • Doksorubicyna
• Inhibitory reduktazy HMG-CoA:
  • Symwastatyna
  • Atorwastatyna
  • Prawastatyna
• Inne substraty OATP:
  • Metotreksat
  • Nateglinid
  • Repaglinid
  • Ryfampicyna

Pacjenci stosujący jednocześnie teriflunomid i wyżej wymienione leki powinni być uważnie monitorowani pod kątem występowania objawów nadmiernej ekspozycji na te preparaty, a w razie potrzeby należy rozważyć zmniejszenie ich dawki.²²

Interakcje teriflunomidu z alkoholem

Chociaż w dostępnych danych brak jest bezpośrednich informacji o interakcjach teriflunomidu z alkoholem, należy rozważyć potencjalne ryzyko związane z jednoczesnym stosowaniem.

Teriflunomid jest metabolizowany głównie w wątrobie, podobnie jak alkohol. Teoretycznie, jednoczesne stosowanie może zwiększać ryzyko hepatotoksyczności. Ponadto, zarówno teriflunomid jak i alkohol mogą wykazywać działanie depresyjne na ośrodkowy układ nerwowy, co może prowadzić do nasilenia działań niepożądanych, takich jak zawroty głowy czy senność.

Z uwagi na potencjalne ryzyko, zaleca się ostrożność w spożywaniu alkoholu podczas leczenia teriflunomidem. Pacjenci powinni zostać poinformowani o możliwych konsekwencjach jednoczesnego stosowania teriflunomidu i alkoholu oraz o konieczności monitorowania funkcji wątroby w przypadku regularnego spożywania alkoholu.

Tabela interakcji teriflunomidu z innymi lekami