łokieć tenisisty
Łokieć tenisisty (łac. epicondylitis lateralis humeri, ang. tennis elbow lub lateral epicondylitis) to schorzenie z grupy entezopatii, polegające na zapaleniu przyczepów ścięgnistych mięśni prostowników nadgarstka do nadkłykcia bocznego kości ramiennej. Pomimo nazwy, dolegliwość ta nie dotyczy wyłącznie tenisistów – występuje często u osób wykonujących powtarzalne ruchy z obciążeniem, w tym u pracowników fizycznych, muzyków czy osób korzystających intensywnie z komputera.
Patofizjologia schorzenia związana jest z mikrourazami i przeciążeniem ścięgien, prowadzącymi do zmian degeneracyjnych i zapalnych. Charakterystycznymi objawami są ból zlokalizowany w okolicy nadkłykcia bocznego kości ramiennej, nasilający się podczas chwytania, prostowania nadgarstka przeciw oporowi oraz przy ucisku nadkłykcia. Dolegliwości bólowe mogą promieniować wzdłuż przedramienia.
Diagnostyka łokcia tenisisty obejmuje badanie kliniczne z testami prowokacyjnymi (test Thomsena, test Millsa), a w przypadkach wątpliwych badania obrazowe – USG lub MRI. Leczenie ma charakter wielokierunkowy i obejmuje odpoczynek od czynności prowokujących ból, fizykoterapię (ultradźwięki, laseroterapia, krioterapia), farmakoterapię (NLPZ, iniekcje steroidowe), kinezyterapię oraz zaopatrzenie ortopedyczne (ortezy). W przypadkach opornych na leczenie zachowawcze można rozważyć terapię falą uderzeniową (ESWT) lub leczenie operacyjne.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Tendinopatia – Diagnostyka i diagnoza
Tendinopatia to schorzenie ścięgien o charakterze degeneracyjnym, a nie zapalnym, co ma kluczowe znaczenie dla diagnostyki i leczenia. Rozpoznanie opiera się przede wszystkim na badaniu klinicznym, obejmującym szczegółowy wywiad, ocenę lokalizacji bólu, badanie palpacyjne oraz testy prowokacyjne specyficzne dla danego ścięgna (np. test Thompsona dla ścięgna Achillesa). Objawy obejmują ból nasilający się podczas aktywności fizycznej, sztywność poranną oraz tkliwość w charakterystycznych lokalizacjach, np. ból 2-7 cm powyżej przyczepu ścięgna Achillesa. Badania obrazowe, takie jak ultrasonografia (USG) i rezonans magnetyczny (MRI), są pomocne w potwierdzeniu diagnozy i ocenie stopnia uszkodzenia, ale ich wyniki muszą być interpretowane w kontekście objawów klinicznych, gdyż zmiany strukturalne mogą występować także u osób bezobjawowych. W diagnostyce różnicowej należy uwzględnić m.in. zapalenie kaletki, urazy więzadeł, zmiany degeneracyjne stawów oraz zespoły uciskowe nerwów.
badanie dopplerowskie, badanie fizykalne, badanie palpacyjne, badanie rentgenowskie, ćwiczenie ekscentryczne, dna moczanowa, fala uderzeniowa, kolano skoczka, kwestionariusz PRTEE, leczenie operacyjne, leczenie zachowawcze, łokieć golfisty, łokieć tenisisty, niesteroidowy lek przeciwzapalny, osocze bogatopłytkowe, proces degeneracyjny, proloterapia, reumatoidalne zapalenie stawów, rezonans magnetyczny, ścięgno piszczelowe tylne, stożek rotatorów, tendinitis, tendinopatia, tendinopatia Achillesa, tendinopatia łokcia, tendinopatia przyczepu, tendinopatia rzepki, tendinopatia stożka rotatorów, tendinosis, terapia laserowa, test prowokacyjny, test Thompsona, test Thomsena, ultrasonografia, upośledzenie funkcji, zapalenie kaletki maziowej, zapalenie ścięgna, zerwanie ścięgna, zespół uciskowy nerwu, zgięcie grzbietowe stopy, złamanie przeciążeniowe - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Olfen hydrożel 10 mg/g
Olfen hydrożel w stężeniu 10 mg/g, zawierający diklofenak sodowy, wykazuje działanie przeciwbólowe, przeciwzapalne i przeciwobrzękowe, co czyni go skutecznym preparatem do miejscowego leczenia stanów zapalnych układu mięśniowo-szkieletowego. Lek jest wskazany u dorosłych oraz młodzieży powyżej 14. roku życia w leczeniu pourazowych stanów zapalnych ścięgien, więzadeł, mięśni i stawów, a także bólu pleców o różnej etiologii. Dodatkowo, u pacjentów dorosłych (powyżej 18 lat) może być stosowany w ograniczonych i łagodnych postaciach choroby zwyrodnieniowej stawów, zwłaszcza we wczesnym stadium i przy zajęciu niewielkiej liczby stawów.
ból pleców, choroba zwyrodnieniowa stawów, diklofenak sodowy, działanie przeciwbólowe, działanie przeciwobrzękowe, działanie przeciwzapalne, łokieć tenisisty, nadwyrężenie, niesteroidowy lek przeciwzapalny, osteoartroza, pourazowy stan zapalny, skręcenie stawu, stłuczenie, zapalenie nadkłykcia bocznego, zapalenie okołostawowe, zapalenie ścięgna, zapalenie tkanek miękkich, zapalenie torebki stawowej - Leksykon chorób i schorzeń
Urazy powtarzalnego napięcia – Patofizjologia i mechanizm
Urazy powtarzalnego napięcia (RSI) to schorzenia układu mięśniowo-szkieletowego i nerwowego wynikające z powtarzalnych ruchów i przeciążenia tych samych struktur anatomicznych, głównie w obrębie kończyn górnych, szyi i ramion. Patofizjologia obejmuje kumulację mikrourazów prowadzących do zapalenia, zwyrodnienia (tendinoza), bliznowacenia, kompresji nerwów oraz zmęczenia mięśniowego z wyczerpaniem ATP. W zespole cieśni nadgarstka (CTS) ciśnienie w kanale nadgarstka przekraczające 30 mm Hg powoduje ucisk nerwu pośrodkowego. Wibracje narzędzi mechanicznych i czynniki psychospołeczne, takie jak stres i niskie zadowolenie z pracy, nasilają objawy. Przewlekłe RSI wiąże się z uwrażliwieniem ośrodkowym i neuroplastycznymi zmianami, co utrudnia leczenie i może prowadzić do trwałej niepełnosprawności. Tkanki zaangażowane w RSI mają słabe ukrwienie, co wydłuża czas regeneracji – odbudowa ścięgna może trwać około 100 dni, a rozpoczęcie regeneracji wymaga 2-3 tygodni odpoczynku.
adenozynotrifosforan, błona maziowa, centralny układ nerwowy, dekondycjonowanie, dopływ krwi, kanał nadgarstka, kaskada komórkowa, kompresja nerwu, łokieć golfisty, łokieć tenisisty, macierz zewnątrzkomórkowa, mikrouraz tkanki, nerw obwodowy, nerw pośrodkowy, proces zapalny, skurcz mięśnia, suche igłowanie, tendinoza, tenosynovitis, terapia manualna, tkanka bliznowata, tkanka łączna, układ mięśniowo-szkieletowy, uraz powtarzalnego napięcia, uszkodzenie stożka rotatorów, uwrażliwienie ośrodkowe, włókno mięśniowe, zapalenie kaletki, zapalenie nadkłykcia bocznego, zapalenie nadkłykcia przyśrodkowego, zespół cieśni nadgarstka, zmęczenie mięśniowe, zwyrodnienie ścięgna - Leksykon chorób i schorzeń
Łokieć tenisisty – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Łokieć tenisisty (epicondylitis lateralis) charakteryzuje się długotrwałym bólem bocznej strony stawu łokciowego, jednak naturalny przebieg choroby jest korzystny – około 90% pacjentów bez aktywnego leczenia doświadcza ustąpienia objawów w ciągu pierwszego roku. Prawdopodobieństwo remisji utrzymuje się na stałym poziomie niezależnie od czasu trwania dolegliwości przed obserwacją. Po roku od wystąpienia objawów ból i niepełnosprawność są minimalne, choć u około 20% pacjentów dolegliwości mają charakter przewlekły, a u 8,5% obserwuje się nawroty w ciągu 2 lat. Najważniejszym czynnikiem prognostycznym gorszego wyniku leczenia jest wysoki wynik w skali Pain Free Function Index (PFFI), wskazujący na znaczne ograniczenie funkcjonalne z powodu bólu, natomiast niski początkowy wynik w skali VAS koreluje z mniejszym nasileniem bólu w dalszej obserwacji.
- Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Adarostin 10 mg/g
Adarostin w postaci żelu zawiera 10 mg/g diklofenaku sodowego i wykazuje działanie przeciwbólowe oraz przeciwzapalne. Preparat jest przeznaczony do miejscowego stosowania u dorosłych oraz młodzieży powyżej 14 roku życia w leczeniu łagodnego do umiarkowanego bólu mięśniowego, bólu posttraumatycznego (np. skręcenia, nadwerężenia, stłuczenia), bólu pleców oraz ograniczonych stanów zapalnych tkanek miękkich, takich jak zapalenie ścięgien, łokieć tenisisty (epicondylitis lateralis) i zapalenie kaletki (bursitis). U pacjentów powyżej 18 roku życia wskazaniem jest także miejscowe leczenie objawowe łagodnych postaci choroby zwyrodnieniowej stawów obwodowych i kręgosłupa. Żel zawiera również substancje pomocnicze, takie jak glikol propylenowy (80 mg/g) oraz parabeny (E216 i E218 po 0,5 mg/g), co należy uwzględnić u pacjentów z nadwrażliwością na te składniki.
ból mięśniowy, ból pleców, bursitis, choroba zwyrodnieniowa stawów, diklofenak sodowy, działanie niepożądane, działanie przeciwbólowe, działanie przeciwzapalne, ekspozycja ogólnoustrojowa, epicondylitis lateralis, glikol propylenowy, łokieć tenisisty, metylu parahydroksybenzoesan, nadwrażliwość, niesteroidowy lek przeciwzapalny, propylu parahydroksybenzoesan, staw obwodowy, zapalenie kaletki, zapalenie ścięgien, zapalenie tkanek miękkich