metabolizm indapamidu
Metabolizm indapamidu zachodzi głównie w wątrobie poprzez procesy hydrolizy i hydroksylacji. Lek jest w znacznej mierze (około 70-80%) metabolizowany do nieaktywnych metabolitów. Indapamid jest tiazydopodobnym lekiem moczopędnym, który hamuje wchłanianie zwrotne sodu w kanaliku dystalnym nefronu, zwiększając wydalanie sodu, chlorków i wody oraz w mniejszym stopniu potasu i magnezu.
Czas półtrwania indapamidu wynosi około 14-18 godzin, co umożliwia dawkowanie raz na dobę. Lek jest wydalany głównie przez nerki (60-70%) oraz w mniejszym stopniu z kałem (około 20-30%). U pacjentów z niewydolnością nerek klirens indapamidu może być zmniejszony, co może wymagać dostosowania dawki.
Indapamid charakteryzuje się wysoką biodostępnością po podaniu doustnym (około 93%) i szybko wchłania się z przewodu pokarmowego. W porównaniu do klasycznych diuretyków tiazydowych, indapamid wykazuje silniejsze działanie naczyniorozszerzające i mniejszy wpływ na metabolizm glukozy oraz lipidów, co czyni go korzystnym wyborem w leczeniu nadciśnienia tętniczego u pacjentów z zaburzeniami metabolicznymi.
Powiązane wpisy
-
Leksykon substancji czynnych
Indapamid, diuretyk tiazydopodobny, charakteryzuje się wysoką biodostępnością (~93%) oraz szybkim i całkowitym wchłanianiem z przewodu pokarmowego. Maksymalne stężenie w osoczu osiągane jest po 1-2 godzinach dla formy o natychmiastowym uwalnianiu (dawka 2,5 mg) oraz po około 12 godzinach dla formy o przedłużonym uwalnianiu (dawka 1,5 mg). Lek wiąże się z białkami osocza w 71-79%, ma objętość dystrybucji 24-25 l i wykazuje zdolność do kumulacji w erytrocytach oraz mięśniach gładkich naczyń, co jest istotne dla jego działania przeciwnadciśnieniowego. Indapamid podlega intensywnemu metabolizmowi wątrobowemu, z wytworzeniem farmakologicznie nieaktywnych metabolitów, a eliminacja odbywa się głównie przez nerki (~70% dawki) i częściowo z kałem (~22-23%), przy okresie półtrwania 14-24 godzin (średnio 18 godzin). Stan stacjonarny osiągany jest po 4-7 dniach, a brak kumulacji przy wielokrotnym podawaniu potwierdza bezpieczeństwo długotrwałej terapii.
amlodypina, biodostępność, diuretyk tiazydopodobny, eliminacja leku, erytrocyt, lek przeciwnadciśnieniowy, maksymalne stężenie leku, metabolizm indapamidu, metabolizm wątrobowy, monoterapia, nadciśnienie tętnicze, natychmiastowe uwalnianie, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, peryndopryl, przedłużone uwalnianie, stan stacjonarny leku, stężenie w osoczu, terapia skojarzona, walsartan, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne, zmodyfikowane uwalnianie -
Leksykon leków
Indapamid, substancja czynna leku Indapres w dawce 2,5 mg, charakteryzuje się szybkim i całkowitym wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie (Cmax) w osoczu w ciągu 1-2 godzin (Tmax). Wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza i erytrocytami na poziomie 79%, a także kumuluje się w erytrocytach oraz mięśniach gładkich naczyń krwionośnych dzięki swojej wysokiej lipofilności. Metabolizm indapamidu jest intensywny, co potwierdza fakt, że jedynie 7% substancji jest wydalane w postaci niezmienionej z moczem w ciągu 48 godzin. Eliminacja odbywa się głównie przez nerki (70%) oraz przewód pokarmowy (23%). Okres półtrwania w fazie eliminacji wynosi 15-18 godzin, co umożliwia wygodne dawkowanie raz na dobę.
białko osocza, biotransformacja, Cmax, dystrybucja leku, działanie moczopędne, efekt hipotensyjny, erytrocyt, indapamid, lek hipotensyjny, lek moczopędny, lipofilność, metabolizm indapamidu, mięsień gładki naczyń krwionośnych, nerka, okres półtrwania, przewód pokarmowy, rozszerzenie naczyń krwionośnych, układ sercowo-naczyniowy, wchłanianie z przewodu pokarmowego
