zaburzenie przysadki

Zaburzenia przysadki obejmują szerokie spektrum patologii dotyczących tego kluczowego gruczołu endokrynnego. Przysadka mózgowa, choć niewielka (waży zaledwie 0,5-0,9 g), pełni nadrzędną funkcję w układzie hormonalnym, kontrolując wydzielanie wielu hormonów i wpływając na pracę innych gruczołów dokrewnych.

Zaburzenia przysadki można podzielić na hiperfunkcję (nadmierne wydzielanie hormonów), hipofunkcję (niedobór hormonów) oraz zmiany strukturalne (np. guzy). Do najczęstszych patologii należą gruczolaki przysadki, które stanowią około 10-15% wszystkich wewnątrzczaszkowych nowotworów. Mogą one być hormonalnie czynne (wydzielające hormony) lub nieczynne.

Objawy zaburzeń przysadki zależą od rodzaju nieprawidłowości i obejmują zaburzenia wzroku (ze względu na bliskość skrzyżowania nerwów wzrokowych), bóle głowy, zaburzenia miesiączkowania, niepłodność, mlekotok, zaburzenia wzrostu, zmęczenie, osłabienie, zmiany masy ciała, zaburzenia gospodarki wodno-elektrolitowej i metabolicznej.

Diagnostyka opiera się na oznaczeniach hormonalnych w surowicy krwi, testach czynnościowych i badaniach obrazowych (rezonans magnetyczny to metoda z wyboru). Leczenie zależy od przyczyny i może obejmować farmakoterapię, leczenie chirurgiczne (najczęściej z dostępu przezklinowego) oraz radioterapię. W przypadku niedoczynności przysadki niezbędna jest odpowiednia suplementacja hormonalna.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl