potencjał czynnościowy kardiomiocytów
Potencjał czynnościowy kardiomiocytów to złożona sekwencja zmian elektrycznych zachodzących w błonie komórkowej komórek mięśnia sercowego. Jest on znacząco dłuższy niż w innych komórkach pobudliwych, trwając około 200-400 ms, co ma kluczowe znaczenie dla prawidłowej pracy serca.
Charakterystyczną cechą potencjału czynnościowego kardiomiocytów jest obecność pięciu faz. Faza 0 to szybka depolaryzacja wynikająca z nagłego napływu jonów sodu do komórki. Faza 1 obejmuje wczesną, szybką repolaryzację związaną z zamknięciem kanałów sodowych i otwarciem specyficznych kanałów potasowych. Faza 2, nazywana plateau, jest unikatowa dla komórek mięśnia sercowego i charakteryzuje się równoważeniem prądów wapniowych i potasowych, co skutkuje wydłużoną depolaryzacją.
Faza 3 stanowi okres repolaryzacji, podczas którego dochodzi do przywrócenia ujemnego potencjału wewnątrzkomórkowego poprzez wypływ jonów potasu z komórki. Ostatnia faza 4 to okres rozkurczu elektrycznego, podczas którego potencjał błonowy powraca do wartości spoczynkowej. W komórkach rozrusznikowych faza ta charakteryzuje się spontaniczną depolaryzacją, odpowiedzialną za automatyzm serca.
Szczególnie istotny jest długi okres refrakcji bezwzględnej i względnej, który zapobiega tetanizacji mięśnia sercowego i zapewnia prawidłową sekwencję skurczu i rozkurczu. Zaburzenia potencjału czynnościowego kardiomiocytów mogą prowadzić do różnych arytmii i innych patologii sercowych, dlatego stanowią ważny cel interwencji farmakologicznych w kardiologii.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Amiokordin 50 mg/ml
Amiokordin, zawierający 50 mg chlorowodorku amiodaronu na 1 ml roztworu (odpowiadający 47,33 mg amiodaronu), jest lekiem przeciwarytmicznym klasy III, wykazującym wielokierunkowe działanie na układ bodźcotwórczy i przewodzący serca. Mechanizmy działania obejmują wydłużenie fazy 3 potencjału czynnościowego, zwolnienie automatyzmu węzła zatokowego, blokadę receptorów alfa- i beta-adrenergicznych oraz wydłużenie okresu refrakcji w przedsionkach, węźle przedsionkowo-komorowym i komorach, bez ujemnego działania inotropowego. W pediatrii stosuje się dawkę nasycającą 5 mg/kg mc. dożylnie (20 min do 2 h) oraz dawkę podtrzymującą 10-15 mg/kg mc./dobę w infuzji ciągłej. Terapia dożylna może być łączona z leczeniem doustnym.
badanie z podwójnie ślepą próbą, bradykardia, chlorowodorek amiodaronu, częstoskurcz komorowy bez tętna, dawka nasycająca, dawka podtrzymująca, defibrylacja, działanie inotropowe, iloraz szans, klasyfikacja Vaughana-Williamsa, lek przeciwarytmiczny klasy III, migotanie komór, niedociśnienie, okres refrakcji, potencjał czynnościowy kardiomiocytów, receptor adrenergiczny, resuscytacja krążeniowo-oddechowa, układ bodźcotwórczy serca, węzeł przedsionkowo-komorowy, węzeł zatokowo-przedsionkowy, zatrzymanie krążenia - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Polfenon 300 mg
Propafenon chlorowodorek, substancja czynna leku Polfenon (dostępnego w tabletkach powlekanych o dawkach 150 mg i 300 mg), jest klasyfikowany jako lek przeciwarytmiczny klasy IC według Vaughan-Williamsa (kod ATC: C01BC03). Jego podstawowy mechanizm działania polega na blokowaniu kanałów sodowych, co prowadzi do zwolnienia prędkości narastania fazy 0 potencjału czynnościowego kardiomiocytów. W komórkach mięśnia sercowego propafenon nieznacznie wydłuża czas trwania potencjału czynnościowego, natomiast we włóknach Purkinjego skraca ten czas. Działanie dromotropowo ujemne objawia się zmniejszeniem szybkości przewodzenia bodźców w układzie bodźco-przewodzącym, co skutkuje wydłużeniem czasu refrakcji w przedsionkach, węźle przedsionkowo-komorowym oraz komorach serca.
blokowanie kanału sodowego, dodatkowe drogi przewodzenia, działanie dromotropowo-ujemne, klasyfikacja Vaughan-Williamsa, lek przeciwarytmiczny klasy IC, potencjał czynnościowy kardiomiocytów, propafenon chlorowodorek, receptory beta-adrenergiczne, układ bodźco-przewodzący, układ przewodzący serca, układ współczulny, węzeł przedsionkowo-komorowy, właściwości beta-adrenolityczne, włókna Purkinjego, zaburzenia rytmu serca, zespół Wolffa-Parkinsona-White’a, zespół WPW