przedawkowanie długotrwałe
Przedawkowanie długotrwałe, określane również jako przewlekłe przedawkowanie, odnosi się do stanu, w którym pacjent przyjmuje dawki leku przekraczające zalecane ilości przez dłuższy okres. W przeciwieństwie do ostrego przedawkowania, które jest jednorazowym przyjęciem toksycznej dawki, przedawkowanie długotrwałe charakteryzuje się stopniowym gromadzeniem się substancji w organizmie.
Mechanizm przedawkowania długotrwałego wiąże się z kumulacją leku w tkankach, zaburzeniem funkcji narządów odpowiedzialnych za metabolizm i wydalanie (głównie wątroby i nerek) oraz rozwojem tolerancji, która prowadzi do zwiększania dawek przez pacjenta. Najczęściej problem ten dotyczy leków przeciwbólowych, psychotropowych, przeciwpadaczkowych oraz niektórych preparatów dostępnych bez recepty.
Konsekwencje kliniczne przedawkowania długotrwałego mogą być trudniejsze do zdiagnozowania niż w przypadku zatrucia ostrego, ponieważ objawy rozwijają się stopniowo i mogą być niespecyficzne. Typowe manifestacje obejmują przewlekłe uszkodzenie wątroby (zwłaszcza przy długotrwałym nadużywaniu paracetamolu), nefropatię analgetyczną, zaburzenia hematologiczne, neurologiczne oraz endokrynologiczne.
Leczenie przedawkowania długotrwałego wymaga odstawienia lub modyfikacji dawkowania odpowiedzialnego preparatu, wdrożenia terapii wspierającej funkcje uszkodzonych narządów oraz często długotrwałej rehabilitacji. W przypadkach uzależnienia konieczne jest również zastosowanie odpowiednich strategii terapeutycznych ukierunkowanych na aspekt psychologiczny problemu.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedawkowanie – Clobetaxon 0,5 mg/g
Przedawkowanie klobetazolu propionianu, stosowanego miejscowo w maści Clobetaxon (0,5 mg/g), jest rzadkim, lecz klinicznie istotnym zjawiskiem, które najczęściej wynika z długotrwałego stosowania lub nieprawidłowego użycia preparatu. Nadmierna absorpcja ogólnoustrojowa tego silnego kortykosteroidu może prowadzić do rozwoju zespołu Cushinga, charakteryzującego się m.in. twarzą księżycowatą, otyłością centralną, rozstępami skórnymi, nadciśnieniem tętniczym oraz hiperglikemią. Dodatkowo, długotrwałe stosowanie może wywołać supresję osi podwzgórze-przysadka-nadnercza, skutkującą zahamowaniem endogennej produkcji kortyzolu i ryzykiem niewydolności nadnerczy. Nagłe odstawienie leku po okresie supresji może prowadzić do niedoboru glikokortykosteroidów i poważnych zaburzeń endokrynologicznych.
absorpcja ogólnoustrojowa, Clobetaxon, hiperglikemia, hiperkortyzolizm, klobetazol propionian, kortykosteroid egzogenny, kortykosteroid miejscowy, kortyzol endogenny, nadciśnienie tętnicze, niedobór glikokortykosteroidów, niewydolność nadnerczowa, oś podwzgórze-przysadka-nadnercza, otyłość centralna, parametr hormonalny, przedawkowanie długotrwałe, rozstępy skórne, twarz księżycowata, zaburzenie endokrynologiczne, zespół Cushinga - Leksykon leków
Przedawkowanie – Pulmicort Turbuhaler 200 mcg/dawkę inh.
Przedawkowanie budezonidu w formie proszku do inhalacji, stosowanego w preparacie Pulmicort Turbuhaler (dawki 100 µg lub 200 µg na dawkę inhalacyjną), cechuje się niskim ryzykiem klinicznym. Ostre przekroczenie zalecanej dawki terapeutycznej zazwyczaj nie wywołuje specyficznych objawów, co wynika z ograniczonej biodostępności systemowej leku oraz jego miejscowego działania w drogach oddechowych. W przypadku ostrego przedawkowania nie są wymagane specjalne procedury interwencyjne, a jedynie monitorowanie pacjenta pod kątem potencjalnych działań niepożądanych charakterystycznych dla glikokortykosteroidów.
bezpieczeństwo farmakologiczne, biodostępność systemowa, budezonid, dawka inhalacyjna, drogi oddechowe, działania niepożądane glikokortykosteroidów, działanie miejscowe leku, farmakokinetyka, glikokortykosteroidy doustne, podanie inhalacyjne, podanie parenteralne, postać inhalacyjna, proszek do inhalacji, przedawkowanie długotrwałe, Pulmicort Turbuhaler