Właściwości farmakodynamiczne leku Amiokordin

Amiokordin (chlorowodorek amiodaronu) należy do grupy farmakoterapeutycznej leków przeciwarytmicznych klasy III według klasyfikacji ATC: C01BD01. Preparat zawiera 50 mg chlorowodorku amiodaronu w 1 ml roztworu do wstrzykiwań, co odpowiada 47,33 mg amiodaronu.¹

Mechanizm działania przeciwarytmicznego

Amiodaron wykazuje wielokierunkowe działanie na układ bodźcotwórczy i bodźcoprzewodzący serca. Główne mechanizmy jego działania obejmują:

• Wydłużenie fazy 3 potencjału czynnościowego kardiomiocytów, co powoduje zwolnienie przepływu jonów potasu (mechanizm charakterystyczny dla klasy III leków przeciwarytmicznych według klasyfikacji Vaughana Williamsa)²
• Zwolnienie czynności serca poprzez zmniejszenie automatyzmu węzła zatokowego, przy czym efekt ten nie jest znoszony przez atropinę³
• Blokowanie receptorów alfa- i beta-adrenergicznych⁴
• Zwolnienie przewodzenia w węźle zatokowo-przedsionkowym, przedsionkach i węźle przedsionkowo-komorowym, przy czym działanie to jest bardziej nasilone przy szybszym rytmie serca, bez wpływu na przewodzenie śródkomorowe⁵
• Wydłużenie okresu refrakcji i zmniejszenie pobudliwości komórek mięśnia sercowego na poziomie przedsionków, węzła przedsionkowo-komorowego i komór⁶
• Zwolnienie przewodzenia i wydłużenie okresu refrakcji w dodatkowych szlakach przedsionkowo-komorowych⁷

Istotną cechą amiodaronu jest brak ujemnego działania inotropowego, co wyróżnia go na tle innych leków przeciwarytmicznych.⁸

Zastosowanie u dzieci

Należy zaznaczyć, że nie przeprowadzono kontrolowanych badań klinicznych z udziałem dzieci, jednak bezpieczeństwo stosowania amiodaronu oceniono w opublikowanych badaniach obejmujących 1118 dzieci z różnymi zaburzeniami rytmu serca.⁹

W badaniach klinicznych pediatrycznych zastosowano następujący schemat dawkowania dożylnego:

• Dawka nasycająca: 5 mg/kg masy ciała, podawana w czasie od 20 minut do 2 godzin¹⁰
• Dawka podtrzymująca: 10 do 15 mg/kg masy ciała/dobę, podawana w infuzji ciągłej trwającej od kilku godzin do kilku dni¹¹

W razie potrzeby możliwe jest jednoczesne rozpoczęcie terapii doustnej amiodaronem.¹²

Skuteczność w resuscytacji krążeniowo-oddechowej

Bezpieczeństwo i skuteczność dożylnego stosowania amiodaronu u pacjentów z zatrzymaniem krążenia w warunkach pozaszpitalnych w mechanizmie migotania komór, gdy defibrylacja nie jest skuteczna, oceniano w dwóch kluczowych badaniach klinicznych z zastosowaniem podwójnie ślepej próby:¹³

• Badanie ARREST – porównujące amiodaron z placebo
• Badanie ALIVE – porównujące amiodaron z lidokainą

W obu badaniach pierwszorzędowym punktem końcowym było przeżycie do momentu przyjęcia do szpitala.¹⁴

Badanie ARREST

W badaniu ARREST uczestniczyło 504 pacjentów z zatrzymaniem krążenia w warunkach pozaszpitalnych, w mechanizmie migotania komór lub częstoskurczu komorowego bez tętna, opornych na trzykrotną lub większą liczbę defibrylacji i adrenalinę. Pacjentów losowo przydzielono do dwóch grup:¹⁵

• Grupa otrzymująca amiodaron: 246 pacjentów, którym podano lek w dawce 300 mg, rozpuszczony w 20 ml 5% glukozy, w szybkim wstrzyknięciu do żyły obwodowej
• Grupa otrzymująca placebo: 258 pacjentów

Wyniki badania wskazały, że spośród 197 pacjentów (39%), którzy przeżyli do momentu przyjęcia do szpitala, zastosowanie amiodaronu istotnie zwiększało szansę na skuteczną resuscytację i przyjęcie do szpitala (44% pacjentów w grupie amiodaronu w porównaniu do 34% w grupie placebo, p=0,03).¹⁶

Po dokonaniu korekty względem innych niezależnych czynników rokowniczych, skorygowana wartość ilorazu szans dla przeżycia do momentu przyjęcia do szpitala wyniosła 1,6 dla amiodaronu w porównaniu z grupą placebo (95% przedział ufności, 1,1 do 2,4; p=0,02).¹⁷

Należy jednak zauważyć, że w grupie otrzymującej amiodaron odnotowano częstsze występowanie działań niepożądanych w porównaniu do grupy placebo:¹⁸

• Niedociśnienie: 59% vs 25% (p=0,04)
• Bradykardia: 41% vs 25% (p=0,004)

Badanie ALIVE

W badaniu ALIVE uczestniczyło 347 pacjentów z migotaniem komór opornym na trzykrotną defibrylację, podaniem adrenaliny z następową, kolejną defibrylacją lub z nawrotem migotania komór po początkowej, skutecznej defibrylacji. Pacjentów losowo przydzielono do dwóch grup:¹⁹

• Grupa otrzymująca amiodaron (180 pacjentów): 5 mg/kg szacowanej masy ciała, rozpuszczone w 30 ml 5% glukozy, z placebo odpowiadającym lidokainie
• Grupa otrzymująca lidokainę (167 pacjentów): 1,5 mg/kg w stężeniu 10 mg/ml, z placebo odpowiadającym amiodaronowi, zawierającym ten sam rozpuszczalnik (polisorbat 80)

Wyniki badania pokazały, że w przypadku zastosowania amiodaronu uzyskano istotne zwiększenie szansy skutecznej resuscytacji i przyjęcia do szpitala: 22,8% pacjentów w grupie amiodaronu (41 spośród 180 pacjentów) w porównaniu do 12% w grupie lidokainy (20 spośród 167 pacjentów), p=0,009.²⁰

Po dokonaniu korekty względem innych czynników mogących wpływać na prawdopodobieństwo przeżycia, skorygowana wartość ilorazu szans na przeżycie do momentu przyjęcia do szpitala u pacjentów otrzymujących amiodaron, w porównaniu z pacjentami otrzymującymi lidokainę, wyniosła 2,49 (95% przedział ufności, 1,28 do 4,85; p=0,007).²¹

W badaniu nie stwierdzono różnic pomiędzy grupami w zakresie odsetka pacjentów, którzy wymagali leczenia bradykardii z zastosowaniem atropiny lub leczenia presyjnego z zastosowaniem dopaminy, ani w zakresie odsetka pacjentów, którzy otrzymali dodatkowo lidokainę w próbie otwartej.²²