Właściwości farmakodynamiczne leku Egidon (etorykoksyb)

Etorykoksyb, substancja czynna produktu leczniczego Egidon, należy do grupy farmakoterapeutycznej określanej jako leki przeciwzapalne i przeciwreumatyczne, niesteroidowe, koksyby (kod ATC: M01AH05). Poniżej przedstawiono szczegółowy opis mechanizmu działania, skuteczności klinicznej oraz profilu bezpieczeństwa tej substancji leczniczej.¹

Mechanizm działania

Etorykoksyb jest doustnym, wybiórczym inhibitorem cyklooksygenazy-2 (COX-2) w zakresie dawek klinicznych. W badaniach farmakologicznych Egidon w dawkach do 150 mg na dobę powodował zależne od dawki hamowanie COX-2 bez jednoczesnego hamowania COX-1. Co istotne, etorykoksyb nie hamował syntezy prostaglandyn w żołądku i nie wpływał na czynność płytek krwi.²

Cyklooksygenaza jest enzymem odpowiedzialnym za syntezę prostaglandyn. Zidentyfikowano dwa izoenzymy tego białka: COX-1 oraz COX-2. Izoenzym COX-2 jest indukowany przez czynniki powodujące stan zapalny i odpowiada za syntezę prostanoidowych mediatorów bólu, stanu zapalnego i gorączki. Poza tym COX-2 uczestniczy w szeregu procesów fizjologicznych, takich jak:³

• owulacja
• zagnieżdżanie się komórki jajowej
• zamknięcie przewodu tętniczego u płodu
• regulacja czynności nerek
• funkcje ośrodkowego układu nerwowego (indukowanie gorączki, odczuwanie bólu, funkcje poznawcze)

COX-2 może również brać udział w procesie gojenia się wrzodów. Obecność tego izoenzymu została potwierdzona w tkankach otaczających wrzody żołądka, jednak jego związek z procesem gojenia się wrzodów u ludzi nie został jednoznacznie ustalony.⁴

Skuteczność kliniczna

Choroba zwyrodnieniowa stawów (ChZS)

W leczeniu choroby zwyrodnieniowej stawów etorykoksyb w dawce 60 mg, stosowany raz na dobę, powodował znamienną poprawę w zakresie zmniejszenia bólu oraz w ocenie przebiegu choroby dokonywanej przez pacjentów. Korzystne efekty terapeutyczne obserwowano już od drugiej doby leczenia i utrzymywały się one nawet do 52 tygodni terapii.⁵

Badania przeprowadzone z etorykoksybem stosowanym w dawce 30 mg raz na dobę wykazały większą skuteczność w porównaniu do placebo w okresie 12-tygodniowej terapii. Dodatkowo, w badaniach porównujących różne dawki, etorykoksyb w dawce 60 mg wykazywał znacząco lepszą skuteczność niż dawka 30 mg dla wszystkich trzech pierwszorzędowych punktów końcowych w 6-tygodniowym okresie leczenia. Należy zaznaczyć, że nie przeprowadzono badań z zastosowaniem dawki 30 mg etorykoksybu w leczeniu choroby zwyrodnieniowej stawów rąk.⁶

Reumatoidalne zapalenie stawów (RZS)

U pacjentów z reumatoidalnym zapaleniem stawów etorykoksyb w dawkach 60 mg i 90 mg, podawany raz na dobę, wykazywał znamienną poprawę w zakresie zmniejszenia bólu, stanu zapalnego oraz poprawy zdolności do poruszania się. W badaniach oceniających skuteczność dawek 60 mg i 90 mg, korzystne działanie produktu utrzymywało się przez cały 12-tygodniowy okres leczenia.⁷

W badaniu porównującym skuteczność dawek 60 mg i 90 mg, stwierdzono, że zarówno etorykoksyb w dawce 60 mg raz na dobę, jak i 90 mg raz na dobę był bardziej skuteczny niż placebo. Dawka 90 mg okazała się skuteczniejsza niż dawka 60 mg w całkowitej ocenie bólu przez pacjentów (mierzonej na wizualnej skali analogowej 0-100 mm), ze średnią poprawą o -2,71 mm (95% CI: -4,98 mm, -0,45 mm).⁸

Dna moczanowa

U pacjentów z okresami zaostrzenia stanu zapalnego stawów w przebiegu dny moczanowej, etorykoksyb stosowany w dawce 120 mg raz na dobę przez 8 dni skutecznie łagodził umiarkowany i ciężki ból stawów oraz stan zapalny. Efekty terapeutyczne były porównywalne do tych uzyskanych przy stosowaniu indometacyny w dawce 50 mg trzy razy na dobę. Zmniejszenie nasilenia bólu obserwowano już po czterech godzinach od rozpoczęcia leczenia.⁹

Zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa

W leczeniu zesztywniającego zapalenia stawów kręgosłupa etorykoksyb w dawce 90 mg, stosowany raz na dobę, powodował znaczącą poprawę w zakresie zmniejszenia bólu kręgosłupa, stanu zapalnego, zesztywnienia oraz funkcji motorycznych. Kliniczną korzyść ze stosowania etorykoksybu zaobserwowano już w drugim dniu terapii, a efekt utrzymywał się przez cały 52-tygodniowy okres leczenia.¹⁰

W dodatkowym badaniu porównującym dawki 60 mg i 90 mg wykazano podobną skuteczność etorykoksybu w dawce 60 mg na dobę i 90 mg na dobę w porównaniu do naproksenu w dawce 1000 mg. U pacjentów, u których nie uzyskano właściwej odpowiedzi na leczenie dawką 60 mg na dobę przez 6 tygodni, zwiększenie dawki do 90 mg na dobę spowodowało poprawę wskaźnika nasilenia bólu kręgosłupa (mierzonego na wizualnej skali analogowej 0-100 mm) w porównaniu do kontynuacji stosowania dawki 60 mg na dobę. Średnia poprawa wyniosła -2,70 mm (95% CI: -4,88 mm, -0,52 mm).¹¹

Ból pooperacyjny

W badaniu klinicznym dotyczącym leczenia bólu pooperacyjnego związanego ze stomatologicznym zabiegiem chirurgicznym, etorykoksyb w dawce 90 mg podawano raz na dobę przez maksymalnie 3 dni. U pacjentów z bólem o nasileniu umiarkowanym w momencie rozpoczęcia badania, działanie przeciwbólowe etorykoksybu w dawce 90 mg było:<sup data-drug="Egidon" data-section="Właściwości farmakodynamiczne" title="W badaniu klinicznym dotyczącym leczenia pooperacyjnego bólu związanego ze stomatologicznym zabiegiem chirurgicznym, etorykoksyb w dawce 90 mg podawano raz na dobę przez maksymalnie 3 dni. W podgrupie pacjentów, u których w chwili rozpoczęcia badania ból miał nasilenie umiarkowane, działanie przeciwbólowe etorykoksybu w dawce 90 mg było zbliżone do działania wywieranego przez ibuprofen w dawce 600 mg (16,11 względem 16,39; P = 0,722) oraz silniejsze od działania paracetamolu/kodeiny w dawce 600 mg/60 mg (11,00; P < 0,001) i placebo (6,84; P 12

• zbliżone do działania wywieranego przez ibuprofen w dawce 600 mg (16,11 względem 16,39; P = 0,722)
• silniejsze od działania paracetamolu/kodeiny w dawce 600 mg/60 mg (11,00; P < 0,001)
• silniejsze od placebo (6,84; P < 0,001)

Pomiar zmniejszenia bólu przeprowadzono w okresie pierwszych 6 godzin (TOPAR6). Odsetek pacjentów, którzy zgłosili konieczność użycia leku doraźnego w okresie pierwszych 24 godzin dawkowania, wynosił odpowiednio: 40,8% w grupie przyjmującej etorykoksyb 90 mg, 25,5% w grupie stosującej ibuprofen 600 mg co 6 godzin, 46,7% w grupie przyjmującej paracetamol/kodeinę 600 mg/60 mg co 6 godzin oraz 76,2% w grupie placebo. W badaniu tym mediana czasu do wystąpienia działania etorykoksybu w dawce 90 mg (zauważalne złagodzenie bólu) wynosiła 28 minut od przyjęcia.¹³

Bezpieczeństwo stosowania

Wielonarodowościowy długotrwały program MEDAL

Program MEDAL (Multinational Etoricoxib and Diclofenac Arthritis Long-term) był prospektywnym programem analizy wyników dotyczących bezpieczeństwa dla układu sercowo-naczyniowego. Dane zebrano z trzech badań z randomizacją, podwójnie ślepą próbą i grupą kontrolną leczoną aktywnym komparatorem: MEDAL, EDGE II oraz EDGE.¹⁴

Badanie MEDAL skupiało się na ocenie wyników uzyskanych dla układu sercowo-naczyniowego i obejmowało 17 804 pacjentów z chorobą zwyrodnieniową stawów (ChZS) oraz 5 700 pacjentów z reumatoidalnym zapaleniem stawów (RZS). Uczestnicy otrzymywali etorykoksyb w dawce 60 mg (ChZS) lub 90 mg (ChZS oraz RZS) albo diklofenak w dawce 150 mg na dobę przez okres trwający średnio 20,3 miesiąca (maksymalnie 42,3 miesiąca, mediana 21,3 miesiąca). W badaniu tym rejestrowano wyłącznie ciężkie działania niepożądane oraz przypadki przerwania leczenia z powodu wystąpienia jakichkolwiek działań niepożądanych.¹⁵

Badania EDGE i EDGE II porównywały tolerancję przez układ żołądkowo-jelitowy etorykoksybu i diklofenaku. Badanie EDGE obejmowało 7 111 pacjentów z ChZS, którzy otrzymywali etorykoksyb w dawce 90 mg na dobę (dawka przekraczająca 1,5 razy dawkę zalecaną do stosowania w ChZS) lub diklofenak w dawce 150 mg na dobę przez średnio 9,1 miesiąca. Z kolei badanie EDGE II objęło 4 086 pacjentów z RZS, którzy przyjmowali etorykoksyb w dawce 90 mg na dobę lub diklofenak w dawce 150 mg na dobę przez średnio 19,2 miesiąca.¹⁶

W całym programie MEDAL uczestniczyło łącznie 34 701 pacjentów z ChZS lub RZS, którzy byli leczeni przez okres wynoszący średnio 17,9 miesiąca (maksymalnie 42,3 miesiąca, mediana 16,3 miesiąca). Około 12 800 pacjentów kontynuowało leczenie przez ponad 24 miesiące. Uczestnicy programu prezentowali szeroki zakres czynników ryzyka dla układu sercowo-naczyniowego i żołądkowo-jelitowego. Z programu wykluczono pacjentów, którzy niedawno przebyli zawał mięśnia sercowego, a także tych, u których w ciągu 6 miesięcy przed włączeniem do badania wykonano operację pomostowania tętnicy wieńcowej lub przezskórną interwencję wieńcową. W trakcie badań dopuszczalne było stosowanie leków gastroprotekcyjnych oraz aspiryny w małej dawce.¹⁷

Wyniki programu MEDAL – bezpieczeństwo całkowite

Analiza wyników programu MEDAL wykazała, że:¹⁸

• Nie stwierdzono znaczącej różnicy w zakresie częstości występowania zakrzepowych zdarzeń sercowo-naczyniowych dla etorykoksybu i diklofenaku.
• Działania niepożądane związane z zaburzeniami czynności serca i nerek obserwowano częściej w przypadku stosowania etorykoksybu niż diklofenaku, a efekt ten był zależny od dawki.
• Działania niepożądane w obrębie układu żołądkowo-jelitowego i wątroby występowały znacznie częściej w przypadku stosowania diklofenaku niż etorykoksybu.
• Częstość występowania działań niepożądanych w badaniach EDGE i EDGE II oraz działań niepożądanych uznanych za ciężkie lub skutkujących przerwaniem leczenia w badaniu MEDAL była większa w przypadku stosowania etorykoksybu niż diklofenaku.

Bezpieczeństwo dla układu sercowo-naczyniowego

Częstość występowania potwierdzonych ciężkich działań niepożądanych w postaci zakrzepowych zdarzeń sercowo-naczyniowych (obejmujących zdarzenia sercowe, naczyniowo-mózgowe i w obrębie naczyń obwodowych) była porównywalna w grupie otrzymującej etorykoksyb i w grupie leczonej diklofenakiem, co przedstawiono w poniższej tabeli:¹⁹

† Liczba zdarzeń na 100 pacjentolat; CI = przedział ufności
N = całkowita liczba pacjentów włączonych do populacji zgodnej z protokołem
Zgodne z protokołem: wszystkie zdarzenia w trakcie badania lub w ciągu 14 dni po przerwaniu leczenia (z wyłączeniem: pacjentów, którzy w tym czasie przyjęli 10% nieobjętego badaniem produktu leczniczego z grupy NLPZ).
Zgodne z zaplanowanym leczeniem: wszystkie potwierdzone zdarzenia do końca badania (łącznie z pacjentami potencjalnie narażonymi na interwencje nie objęte badaniem w następstwie przerwania leczenia badanym produktem leczniczym). Całkowita liczba losowo wybranych pacjentów, n = 17 412 dla leczonych etorykoksybem i 17 289 dla leczonych diklofenakiem.<sup data-drug="Egidon" data-section="Właściwości farmakodynamiczne" title="† Liczba zdarzeń na 100 pacjentolat; CI = przedział ufności N = całkowita liczba pacjentów włączonych do populacji zgodnej z protokołem Zgodne z protokołem: wszystkie zdarzenia w trakcie badania lub w ciągu 14 dni po przerwaniu leczenia (z wyłączeniem: pacjentów, którzy w tym czasie przyjęli 10% nieobjętego badaniem produktu leczniczego z grupy NLPZ). Zgodne z zaplanowanym leczeniem: wszystkie potwierdzone zdarzenia do końca badania (łącznie z pacjentami potencjalnie narażonymi na interwencje nie objęte badaniem w następstwie przerwania leczenia badanym produktem leczniczym). Całkowita liczba losowo wybranych pacjentów, n = 17 412 dla leczonych etorykoksybem i 17 289 dla leczonych diklofenakiem.”>20

Nie stwierdzono znaczących statystycznie różnic w zakresie częstości występowania zdarzeń zakrzepowych dla etorykoksybu i diklofenaku w żadnej z badanych podgrup obejmujących kategorie pacjentów w całym zakresie wyjściowych czynników ryzyka dla układu sercowo-naczyniowego. Rozpatrywane oddzielnie wartości ryzyka względnego dla potwierdzonych ciężkich działań niepożądanych w postaci zakrzepowych zdarzeń sercowo-naczyniowych dla etorykoksybu w dawce 60 mg lub 90 mg w porównaniu z diklofenakiem w dawce 150 mg były podobne.²¹

Śmiertelność z powodów sercowo-naczyniowych, jak również śmiertelność całkowita, były zbliżone w grupie leczonej etorykoksybem i w grupie leczonej diklofenakiem.²²

Zdarzenia niepożądane związane z zaburzeniami czynności serca i nerek

Wyniki badania MEDAL wskazują, że około 50% uczestników miało w wywiadzie nadciśnienie tętnicze. Częstość występowania przypadków przerwania leczenia z powodu działań niepożądanych związanych z nadciśnieniem była statystycznie istotnie większa w grupie leczonej etorykoksybem niż w grupie otrzymującej diklofenak.²³

Częstość występowania działań niepożądanych związanych z zastoinową niewydolnością serca (przypadki przerwania leczenia i wystąpienia ciężkich zdarzeń) była zbliżona w grupie otrzymującej etorykoksyb w dawce 60 mg i w grupie leczonej diklofenakiem w dawce 150 mg. Natomiast w grupie stosującej etorykoksyb w dawce 90 mg częstość ta była większa w porównaniu z grupą leczoną diklofenakiem w dawce 150 mg (różnica była statystycznie istotna dla etorykoksybu w dawce 90 mg w porównaniu z diklofenakiem w dawce 150 mg dla grupy z ChZS w badaniu MEDAL).²⁴

Częstość występowania potwierdzonych działań niepożądanych związanych z zastoinową niewydolnością serca (zdarzeń, które były ciężkie i skutkowały hospitalizacją lub wizytą w izbie przyjęć) była nieznacznie większa w grupie leczonej etorykoksybem niż w grupie leczonej diklofenakiem w dawce 150 mg, i zależała od dawki.²⁵

Częstość występowania przypadków przerwania leczenia z powodu wystąpienia działań niepożądanych związanych z obrzękami była większa w grupie leczonej etorykoksybem niż w grupie leczonej diklofenakiem w dawce 150 mg, i zależała od dawki (statystycznie istotna dla etorykoksybu w dawce 90 mg, lecz nieistotna statystycznie dla etorykoksybu w dawce 60 mg).²⁶

Wyniki dotyczące zdarzeń niepożądanych związanych z zaburzeniami czynności serca i nerek w badaniach EDGE i EDGE II były zgodne z wynikami uzyskanymi w badaniu MEDAL.²⁷

W indywidualnych programach badawczych MEDAL, dotyczących etorykoksybu (w dawce 60 mg lub 90 mg), całkowita częstość przypadków przerwania leczenia w każdej leczonej grupie wynosiła do 2,6% z powodu nadciśnienia tętniczego, do 1,9% z powodu obrzęku oraz do 1,1% z powodu zastoinowej niewydolności serca. Obserwowano większą częstość przypadków przerwania leczenia wśród pacjentów leczonych etorykoksybem w dawce 90 mg niż etorykoksybem w dawce 60 mg.²⁸

Wyniki oceny tolerancji przez układ pokarmowy w programie MEDAL

W każdym z trzech badań składowych programu MEDAL stwierdzono istotnie mniejszą częstość przypadków przerwania leczenia z powodu wystąpienia jakichkolwiek klinicznych działań niepożądanych dotyczących przewodu pokarmowego (np. niestrawność, bóle brzucha, owrzodzenie) w grupie leczonej etorykoksybem w porównaniu z grupą leczoną diklofenakiem.²⁹

Częstości przerwania leczenia z powodu wystąpienia klinicznych działań niepożądanych dotyczących przewodu pokarmowego na sto pacjentolat w ciągu całego okresu badania były następujące:³⁰

• 3,23 dla etorykoksybu oraz 4,96 dla diklofenaku w badaniu MEDAL
• 9,12 dla etorykoksybu oraz 12,28 dla diklofenaku w badaniu EDGE
• 3,71 dla etorykoksybu oraz 4,81 dla diklofenaku w badaniu EDGE II

Wyniki oceny bezpieczeństwa dla układu pokarmowego w programie MEDAL

Wszystkie zdarzenia występujące w górnym odcinku przewodu pokarmowego sklasyfikowano jako perforacje, owrzodzenia i krwawienia (POK). Podzbiór wszystkich zdarzeń występujących w górnym odcinku przewodu pokarmowego uznanych za powikłane obejmował perforacje, niedrożność i powikłane krwawienia, natomiast podzbiór zdarzeń uznanych za niepowikłane obejmował niepowikłane krwawienia i niepowikłane owrzodzenia.³¹

Częstość występowania wszystkich zdarzeń w górnym odcinku przewodu pokarmowego była istotnie mniejsza w grupie leczonej etorykoksybem w porównaniu z grupą przyjmującą diklofenak. Nie stwierdzono istotnej różnicy między grupą leczoną etorykoksybem a grupą leczoną diklofenakiem pod względem liczby zdarzeń powikłanych. W podzbiorze incydentów krwotocznych z górnego odcinka przewodu pokarmowego (powikłanych i niepowikłanych łącznie) nie stwierdzono istotnej różnicy między grupą leczoną etorykoksybem a grupą przyjmującą diklofenak.³²

U pacjentów przyjmujących jednocześnie kwas acetylosalicylowy w niskiej dawce (około 33% uczestników) korzyści dla górnego odcinka przewodu pokarmowego wynikające z przyjmowania etorykoksybu nie były statystycznie istotne w porównaniu z diklofenakiem.³³

Wskaźnik występowania potwierdzonych powikłanych i niepowikłanych zdarzeń w górnym odcinku przewodu pokarmowego (perforacji, owrzodzeń i krwawień – POK) na sto pacjentolat wyniósł 0,67 (95% CI 0,57; 0,77) w przypadku stosowania etorykoksybu i 0,97 (95% CI 0,85; 1,10) w przypadku stosowania diklofenaku, co daje ryzyko względne rzędu 0,69 (95% CI 0,57; 0,83).³⁴

W analizie wskaźnika występowania potwierdzonych zdarzeń w górnym odcinku przewodu pokarmowego u pacjentów w podeszłym wieku największą redukcję stwierdzono w grupie pacjentów w wieku 75 lat i starszych. Wskaźnik wyniósł 1,35 [95% CI 0,94; 1,87] dla etorykoksybu i 2,78 [95% CI 2,14; 3,56] dla diklofenaku.³⁵

Nie stwierdzono istotnej różnicy wskaźnika występowania potwierdzonych zdarzeń klinicznych w dolnym odcinku przewodu pokarmowego (perforacja, niedrożność lub krwotok w jelicie cienkim lub grubym – PNK) między grupą leczoną etorykoksybem a grupą leczoną diklofenakiem.³⁶

Wyniki oceny bezpieczeństwa dla wątroby w programie MEDAL

Stosowanie etorykoksybu wiązało się ze statystycznie istotnie mniejszą częstością przerwania leczenia z powodu wystąpienia działań niepożądanych dotyczących wątroby w porównaniu do diklofenaku. W zestawieniu danych z programu MEDAL stwierdzono, że 0,3% pacjentów leczonych etorykoksybem i 2,7% pacjentów przyjmujących diklofenak przerwało leczenie z powodu wystąpienia zdarzeń niepożądanych związanych z wątrobą. Wskaźnik na sto pacjentolat wyniósł 0,22 w grupie leczonej etorykoksybem i 1,84 w grupie leczonej diklofenakiem (wartość p < 0,001 dla etorykoksybu względem diklofenaku). Należy jednak podkreślić, że większość zdarzeń niepożądanych dotyczących wątroby w programie MEDAL nie została uznana za ciężkie.<sup data-drug="Egidon" data-section="Właściwości farmakodynamiczne" title="Stosowanie etorykoksybu wiązało się ze statystycznie istotnie mniejszą częstością przerwania leczenia z powodu wystąpienia działań niepożądanych dotyczących wątroby niż obserwowana w przypadku stosowania diklofenaku. Zestawienie danych z Programu MEDAL pokazuje, że 0,3% pacjentów leczonych etorykoksybem i 2,7% pacjentów przyjmujących diklofenak przerwało leczenie z powodu wystąpienia zdarzeń niepożądanych związanych z wątrobą. Wskaźnik na sto pacjentolat wyniósł 0,22 w grupie leczonej etorykoksybem i 1,84 w grupie leczonej diklofenakiem (wartość p 37

Dodatkowe dane dotyczące bezpieczeństwa w zakresie zdarzeń sercowo-naczyniowych

W badaniach klinicznych, za wyjątkiem programu MEDAL, około 3 100 pacjentów otrzymało etorykoksyb w dawce 60 mg lub większej jeden raz na dobę przez 12 tygodni lub dłużej. Nie zaobserwowano zauważalnej różnicy w częstości występowania potwierdzonych, ciężkich działań niepożądanych w postaci zdarzeń zakrzepowych w układzie sercowo-naczyniowym między grupami pacjentów przyjmującymi etorykoksyb w dawce 60 mg lub większej, placebo lub NLPZ inne niż naproksen.³⁸

Jednakże częstość występowania takich zdarzeń była większa wśród pacjentów przyjmujących etorykoksyb w porównaniu z pacjentami przyjmującymi naproksen w dawce 500 mg dwa razy na dobę. Różnica aktywności antyagregacyjnej pomiędzy niektórymi NLPZ będącymi inhibitorami COX-1 a wybiórczymi inhibitorami COX-2 może mieć znaczenie kliniczne u pacjentów, u których istnieje ryzyko wystąpienia zdarzenia zakrzepowo-zatorowego. Wybiórcze inhibitory COX-2 zmniejszają wytwarzanie układowej prostacykliny (i prawdopodobnie również śródbłonkowej), pozostając bez wpływu na tromboksan płytkowy. Znaczenie kliniczne tych obserwacji nie zostało jednoznacznie określone.³⁹

Dodatkowe dane dotyczące bezpieczeństwa dla przewodu pokarmowego

W dwóch 12-tygodniowych badaniach z podwójnie ślepą próbą, z oceną endoskopową, łączna częstość występowania wrzodów żołądka i (lub) dwunastnicy była znamiennie mniejsza wśród pacjentów leczonych etorykoksybem w dawce 120 mg jeden raz na dobę niż wśród pacjentów leczonych naproksenem w dawce 500 mg dwa razy na dobę bądź ibuprofenem w dawce 800 mg trzy razy na dobę. Jednocześnie, częstość występowania wrzodów żołądka i (lub) dwunastnicy była większa w grupie pacjentów przyjmujących etorykoksyb w porównaniu do placebo.⁴⁰

Badanie czynności nerek u osób w podeszłym wieku

Przeprowadzono randomizowane, podwójnie ślepe, kontrolowane placebo badanie kliniczne z użyciem grup równoległych, które oceniało wpływ 15-dniowego leczenia etorykoksybem (90 mg), celekoksybem (200 mg dwa razy na dobę), naproksenem (500 mg dwa razy na dobę) oraz placebo na wydalanie sodu przez nerki, ciśnienie krwi i inne parametry czynności nerek u osób w wieku od 60 do 85 lat stosujących dietę niskosodową (200 mEq/dobę).⁴¹

Wpływ etorykoksybu, celekoksybu i naproksenu na wydalanie sodu przez nerki w ciągu 2 tygodni leczenia był zbliżony. Wszystkie aktywne leki badane w tym eksperymencie wykazały działanie zwiększające skurczowe ciśnienie tętnicze w porównaniu do placebo. Jednakże stosowanie etorykoksybu wiązało się z istotnym statystycznie zwiększeniem ciśnienia tętniczego w 14. dniu leczenia w porównaniu ze stosowaniem celekoksybu i naproksenu. Średnia zmiana w stosunku do wartości początkowych dla ciśnienia skurczowego krwi wynosiła: etorykoksyb – 7,7 mmHg, celekoksyb – 2,4 mmHg, naproksen – 3,6 mmHg.⁴²