niestabilna choroba układu krążenia

Niestabilna choroba układu krążenia to termin obejmujący stany nagłego pogorszenia funkcji sercowo-naczyniowej, które mogą prowadzić do ostrych incydentów sercowych. Najczęściej dotyczy pacjentów z chorobą wieńcową, w tym niestabilną dławicą piersiową, ostrym zespołem wieńcowym czy zdekompensowaną niewydolnością serca.

Charakterystyczną cechą niestabilnej choroby układu krążenia jest dynamiczna progresja objawów, które mogą gwałtownie narastać w krótkim czasie. Stan ten często manifestuje się bólem wieńcowym spoczynkowym, dusznością, kołataniem serca, zaburzeniami rytmu serca, a także objawami hipoperfuzji narządowej jak zawroty głowy czy omdlenia.

Diagnostyka obejmuje badania elektrokardiograficzne, markery uszkodzenia mięśnia sercowego (troponina I/T, CK-MB), badania obrazowe (echokardiografia, koronarografia) oraz ocenę hemodynamiczną. Postępowanie medyczne wymaga pilnej interwencji i często hospitalizacji, obejmując leczenie przeciwpłytkowe, przeciwkrzepliwe, oraz w zależności od przyczyny – interwencje przezskórne lub kardiochirurgiczne.

Kluczowe znaczenie w rokowaniu ma szybkie rozpoznanie i wdrożenie odpowiedniego postępowania terapeutycznego. Pacjenci z niestabilną chorobą układu krążenia wymagają szczególnego nadzoru kardiologicznego oraz kompleksowej strategii leczenia celem stabilizacji stanu klinicznego i zapobiegania ostrym incydentom sercowo-naczyniowym.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl