nadciśnienie tętnicze wywołane ciążą

Nadciśnienie tętnicze wywołane ciążą (gestational hypertension) jest stanem charakteryzującym się wystąpieniem podwyższonego ciśnienia tętniczego krwi (≥140/90 mmHg) u kobiety ciężarnej po 20. tygodniu ciąży, bez współistniejącego białkomoczu czy innych objawów charakterystycznych dla stanu przedrzucawkowego. Dotyka około 6-8% wszystkich ciąż i stanowi istotny czynnik ryzyka dla matki i płodu.

Patofizjologia nadciśnienia ciążowego nie jest w pełni poznana, ale wiąże się z nieprawidłową inwazją trofoblastu, dysfunkcją śródbłonka naczyniowego oraz zaburzeniami immunologicznymi. Czynniki ryzyka obejmują wiek powyżej 35 lat, otyłość, cukrzycę przedciążową, nadciśnienie przewlekłe, choroby nerek, ciążę mnogą oraz obciążony wywiad rodzinny.

Diagnostyka opiera się na regularnych pomiarach ciśnienia tętniczego, badaniach laboratoryjnych (ocenie funkcji nerek i wątroby, morfologii krwi) oraz monitorowaniu dobrostanu płodu. W przeciwieństwie do stanu przedrzucawkowego, w nadciśnieniu wywołanym ciążą nie stwierdza się białkomoczu ani uszkodzenia narządowego.

Leczenie nadciśnienia ciążowego ma na celu zapobieganie powikłaniom u matki i płodu, jednocześnie minimalizując ryzyko związane z terapią hipotensyjną. Farmakoterapię wdraża się zwykle przy wartościach ≥150/100 mmHg. Lekami pierwszego wyboru są metyldopa, labetalol oraz nifedypina. Istotne jest również regularne monitorowanie stanu ciężarnej i płodu.

Nadciśnienie ciążowe zwykle ustępuje do 12 tygodni po porodzie, jednak stanowi czynnik ryzyka rozwoju nadciśnienia przewlekłego oraz chorób sercowo-naczyniowych w przyszłości. Pacjentki z przebytym nadciśnieniem ciążowym wymagają długoterminowej obserwacji w kierunku chorób układu krążenia.