Właściwości farmakokinetyczne
Egidon 90 mg

Etorykoksyb, substancja czynna leku Egidon, charakteryzuje się niemal całkowitą biodostępnością po podaniu doustnym (~100%) oraz liniową farmakokinetyką w zakresie dawek klinicznych. Po podaniu dawki 120 mg na czczo maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) wynosi średnio 3,6 μg/mL, osiągane jest po około 1 godzinie (Tmax), a pole pod krzywą (AUC0-24h) wynosi 37,8 μg∙h/mL. Etorykoksyb wiąże się silnie z białkami osocza (~92%) i ma objętość dystrybucji około 120 L, co wskazuje na dobre przenikanie do tkanek. Metabolizm zachodzi głównie przez izoenzym CYP3A4, z udziałem innych cytochromów P450 (CYP2D6, CYP2C9, CYP1A2, CYP2C19), a głównym metabolitem jest nieaktywny farmakologicznie kwas 6′-karboksylowy. Eliminacja odbywa się głównie przez metabolity wydalane z moczem (70%) i kałem (20%), przy czym mniej niż 1% leku wydalane jest w postaci niezmienionej. Po podaniu dożylnym dawki 25 mg klirens osoczowy wynosi około 50 mL/min, a okres półtrwania fazy kumulacji to około 22 godziny, co odpowiada wskaźnikowi kumulacji około 2 przy dawce 120 mg raz na dobę.

Właściwości farmakokinetyczne etorykoksybu

Etorykoksyb, substancja czynna leku Egidon, charakteryzuje się specyficznymi właściwościami farmakokinetycznymi, które determinują jego działanie terapeutyczne. Poniżej przedstawiono szczegółową analizę procesów związanych z losami leku w organizmie.

Wchłanianie

Etorykoksyb cechuje się doskonałym wchłanianiem po podaniu doustnym, z całkowitą biodostępnością na poziomie około 100%. W warunkach stanu stacjonarnego, po podaniu dawki 120 mg raz na dobę osobom dorosłym na czczo, maksymalne stężenie w osoczu (średnia geometryczna Cmax = 3,6 μg/mL) osiągane jest po około 1 godzinie (Tmax). Średnia geometryczna pola pod krzywą (AUC0-24h) wynosi 37,8 μg∙h/mL. Istotnym aspektem farmakokinetyki etorykoksybu jest jej liniowość w całym zakresie dawek stosowanych klinicznie.1

Interakcja etorykoksybu z pokarmem ma ograniczony wpływ na jego farmakokinetykę. Spożywanie leku z posiłkiem bogatotłuszczowym nie wpływa na wydłużenie czasu wchłaniania dawki 120 mg, jednak zmniejsza stopień wchłaniania, co objawia się 36% redukcją Cmax oraz wydłużeniem Tmax o 2 godziny. Te zmiany parametrów farmakokinetycznych nie mają jednak istotnego znaczenia klinicznego, dlatego w badaniach klinicznych etorykoksyb podawano niezależnie od posiłków.2

Dystrybucja

Po wchłonięciu do krwiobiegu, etorykoksyb w wysokim stopniu wiąże się z białkami osocza – około 92% w zakresie stężeń od 0,05 μg/mL do 5 μg/mL. Objętość dystrybucji (Vdss) w stanie stacjonarnym wynosi u ludzi około 120 L, co świadczy o dobrym przenikaniu leku do tkanek. Badania na modelach zwierzęcych wykazały, że etorykoksyb przenika przez barierę łożyska u szczurów i królików oraz przez barierę krew-mózg u szczurów.3

Metabolizm

Etorykoksyb podlega intensywnym przemianom metabolicznym w organizmie. Mniej niż 1% dawki wykrywane jest w moczu w postaci niezmienionej, co wskazuje na istotną rolę procesów metabolicznych w eliminacji leku. Główny szlak metaboliczny obejmuje powstawanie pochodnej 6′-hydroksymetylowej i jest katalizowany przez enzymy układu cytochromu P450. Badania wykazały, że kluczową rolę w metabolizmie etorykoksybu in vivo odgrywa izoenzym CYP3A4.4

Badania in vitro wskazują również na udział innych izoenzymów cytochromu P450 w głównym szlaku metabolicznym etorykoksybu, w tym CYP2D6, CYP2C9, CYP1A2 i CYP2C19, jednak ich rola jakościowa in vivo nie została dokładnie zbadana.5

W organizmie ludzkim zidentyfikowano pięć metabolitów etorykoksybu. Najważniejszym z nich jest pochodna kwasu 6′-karboksylowego, powstająca w wyniku dalszego utleniania pochodnej 6′-hydroksymetylowej. Istotnym aspektem farmakodynamicznym jest fakt, że główne metabolity wykazują niewielką aktywność farmakologiczną lub jej brak – nie hamują znacząco COX-2 i nie wykazują aktywności hamującej względem COX-1.6

Eliminacja

Eliminacja etorykoksybu zachodzi niemal wyłącznie poprzez przemiany metaboliczne z następowym wydalaniem nerkowym metabolitów. Badania z użyciem znakowanego promieniotwórczo etorykoksybu (25 mg podane dożylnie zdrowym ochotnikom) wykazały, że 70% aktywności promieniotwórczej wykrywano w moczu, a 20% w kale, głównie w postaci metabolitów. Mniej niż 2% leku było wydalane w postaci niezmienionej.7

Po wielokrotnym podawaniu etorykoksybu w dawce 120 mg raz na dobę, stężenie w stanie stacjonarnym osiągane jest w ciągu 7 dni, ze wskaźnikiem kumulacji wynoszącym około 2, co odpowiada okresowi półtrwania fazy kumulacji wynoszącemu około 22 godzin. Klirens osoczowy dawki 25 mg podanej dożylnie oszacowano na około 50 mL/minutę.8

Farmakokinetyka etorykoksybu w grupach szczególnych

Pacjenci w podeszłym wieku

Analiza parametrów farmakokinetycznych u osób w podeszłym wieku (65 lat i starszych) wykazała, że profil farmakokinetyczny etorykoksybu jest zbliżony do profilu obserwowanego u osób młodszych. Nie ma zatem konieczności modyfikacji dawkowania u pacjentów w podeszłym wieku ze względu na wiek.9

Płeć

Farmakokinetyka etorykoksybu jest porównywalna u mężczyzn i kobiet, co oznacza brak istotnych klinicznie różnic w parametrach farmakokinetycznych związanych z płcią. Nie jest wymagana modyfikacja dawkowania związana z płcią pacjenta.10

Zaburzenia czynności wątroby

Stopień niewydolności wątroby ma istotny wpływ na farmakokinetykę etorykoksybu:

  • Pacjenci z łagodną niewydolnością wątroby (5-6 punktów wg skali Child-Pugh), otrzymujący etorykoksyb w dawce 60 mg raz na dobę, wykazywali zwiększone średnie AUC o 16% w porównaniu z osobami zdrowymi otrzymującymi taką samą dawkę.11
  • Pacjenci z umiarkowaną niewydolnością wątroby (7-9 punktów wg skali Child-Pugh) otrzymujący etorykoksyb w dawce 60 mg co drugi dzień mieli zbliżone średnie AUC do osób zdrowych otrzymujących etorykoksyb w dawce 60 mg raz na dobę. Należy zauważyć, że nie przeprowadzono badań z zastosowaniem etorykoksybu w dawce 30 mg raz na dobę w tej populacji.12
  • Brak jest klinicznych lub farmakokinetycznych danych dotyczących stosowania etorykoksybu u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby (≥ 10 punktów wg skali Child-Pugh).13

Zaburzenia czynności nerek

Farmakokinetyka jednorazowej dawki etorykoksybu 120 mg u pacjentów z różnym stopniem niewydolności nerek wykazuje, że:

  • Parametry farmakokinetyczne u pacjentów z umiarkowaną do ciężkiej niewydolnością nerek nie różnią się znacząco od parametrów obserwowanych u osób zdrowych.14
  • Pacjenci z krańcową niewydolnością nerek otrzymujący hemodializę również wykazują parametry farmakokinetyczne porównywalne do osób zdrowych.15
  • Hemodializa nie wpływa znacząco na proces eliminacji etorykoksybu, a klirens kreatyniny podczas dializy wynosi około 50 mL/minutę.16

Farmakokinetyka u dzieci i młodzieży

Profil farmakokinetyczny etorykoksybu u dzieci poniżej 12 roku życia nie został zbadany. Natomiast przeprowadzono badania farmakokinetyczne u młodzieży (n = 16) w wieku od 12 do 17 lat, które wykazały, że:

  • U młodzieży o masie ciała 40-60 kg otrzymującej etorykoksyb w dawce 60 mg raz na dobę, farmakokinetyka była zbliżona do obserwowanej u dorosłych otrzymujących etorykoksyb w dawce 90 mg raz na dobę.17
  • U młodzieży o masie ciała większej niż 60 kg otrzymującej etorykoksyb w dawce 90 mg raz na dobę, profil farmakokinetyczny również odpowiadał profilowi obserwowanemu u dorosłych otrzymujących etorykoksyb w dawce 90 mg raz na dobę.18

Należy podkreślić, że nie określono bezpieczeństwa stosowania i skuteczności etorykoksybu u dzieci i młodzieży.19

Kluczowe parametry farmakokinetyczne etorykoksybu

Parametr farmakokinetyczny Wartość/Charakterystyka
Biodostępność po podaniu doustnym Około 100%
Cmax (dawka 120 mg) 3,6 μg/mL (średnia geometryczna)
Tmax (dawka 120 mg) Około 1 godziny (na czczo)
AUC0-24h (dawka 120 mg) 37,8 μg∙h/mL (średnia geometryczna)
Wpływ pokarmu na wchłanianie Zmniejszenie Cmax o 36%, wydłużenie Tmax o 2h (bez znaczenia klinicznego)
Wiązanie z białkami osocza Około 92% (stężenia 0,05-5 μg/mL)
Objętość dystrybucji (Vdss) Około 120 L
Metabolizm Głównie przez CYP3A4 (także CYP2D6, CYP2C9, CYP1A2, CYP2C19)
Główny metabolit Pochodna kwasu 6′-karboksylowego (nieaktywna)
Wydalanie 70% mocz, 20% kał (głównie metabolity)
Lek w postaci niezmienionej w moczu Mniej niż 1% dawki
Czas do osiągnięcia stanu stacjonarnego 7 dni
Wskaźnik kumulacji Około 2
Okres półtrwania fazy kumulacji Około 22 godziny
Klirens osoczowy (dawka 25 mg i.v.) Około 50 mL/minutę
  1. 15.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl