Właściwości farmakokinetyczne leku Amlessa (peryndopryl + amlodypina)

Profil farmakokinetyczny produktu leczniczego Amlessa charakteryzuje się szybkością i stopniem wchłaniania peryndoprylu i amlodypiny, które nie różnią się znacząco od wartości obserwowanych dla obu substancji podawanych w oddzielnych tabletkach. Poniżej przedstawiono szczegółową charakterystykę farmakokinetyczną poszczególnych składników leku.¹

Peryndopryl – charakterystyka farmakokinetyczna

Wchłanianie peryndoprylu

Peryndopryl po podaniu drogą doustną wchłania się szybko z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie w ciągu 1 godziny. Okres półtrwania peryndoprylu w osoczu wynosi 1 godzinę. Należy podkreślić, że peryndopryl stanowi prolek, który dopiero po konwersji przekształca się w aktywną formę. Tylko 27% podanej dawki peryndoprylu wchłania się do krwioobiegu w postaci czynnego metabolitu – peryndoprylatu. Maksymalne stężenie peryndoprylatu w osoczu jest osiągane po 3-4 godzinach od podania. Oprócz czynnego peryndoprylatu, peryndopryl tworzy 5 innych metabolitów, które są nieaktywne farmakologicznie.²

Istotnym aspektem farmakokinetyki peryndoprylu jest wpływ posiłków na jego biodostępność. Przyjmowanie posiłków zmniejsza konwersję peryndoprylu do peryndoprylatu, co w konsekwencji obniża biodostępność leku. Z tego powodu zaleca się przyjmowanie peryndoprylu doustnie w pojedynczej dawce dobowej, rano przed posiłkiem. W badaniach farmakokinetycznych wykazano liniową zależność pomiędzy dawką peryndoprylu a stężeniem w osoczu.³

Dystrybucja peryndoprylu

Objętość dystrybucji dla niezwiązanego peryndoprylatu wynosi około 0,2 l/kg. Peryndoprylat wiąże się z białkami osocza w 20%, głównie z konwertazą angiotensyny. Stopień wiązania jest zależny od stężenia leku.⁴

Eliminacja peryndoprylu

Peryndoprylat jest usuwany z organizmu głównie przez nerki z moczem. Końcowy okres półtrwania frakcji niezwiązanej wynosi około 17 godzin, co prowadzi do osiągnięcia stanu stacjonarnego w ciągu 4 dni.⁵

Peryndopryl – farmakokinetyka w grupach szczególnych

U pacjentów w podeszłym wieku oraz u osób z niewydolnością serca lub niewydolnością nerek obserwuje się zmniejszoną eliminację peryndoprylatu. Z tego powodu zaleca się standardowe postępowanie monitorujące, obejmujące częste oznaczanie stężenia kreatyniny i potasu w tych grupach pacjentów.⁶

W przypadku pacjentów poddawanych dializie, klirens peryndoprylatu wynosi 70 ml/min. U pacjentów z marskością wątroby obserwuje się zmiany w kinetyce peryndoprylu – klirens wątrobowy cząsteczki macierzystej jest zmniejszony o połowę. Jednakże ilość utworzonego peryndoprylatu nie ulega zmniejszeniu, dlatego nie jest wymagane dostosowanie dawki u tych pacjentów.⁷

Amlodypina – charakterystyka farmakokinetyczna

Wchłanianie i dystrybucja amlodypiny

Po podaniu doustnym w dawkach terapeutycznych amlodypina jest dobrze wchłaniana z przewodu pokarmowego. Maksymalne stężenie we krwi osiąga po 6-12 godzinach od podania dawki. Bezwzględna biodostępność amlodypiny szacowana jest na 64-80%. Objętość dystrybucji wynosi około 21 l/kg. W badaniach in vitro wykazano, że około 97,5% krążącej amlodypiny wiąże się z białkami osocza. W przeciwieństwie do peryndoprylu, biodostępność amlodypiny nie ulega zmianie pod wpływem pokarmu.⁸

Metabolizm i eliminacja amlodypiny

Okres półtrwania amlodypiny w końcowej fazie eliminacji jest długi i wynosi około 35-50 godzin, co uzasadnia stosowanie leku w schemacie dawkowania raz na dobę. Amlodypina ulega intensywnemu metabolizmowi w wątrobie, przekształcając się w nieaktywne metabolity. Z moczem wydalane jest 10% macierzystego leku oraz 60% metabolitów.⁹

Amlodypina – farmakokinetyka w grupach szczególnych

U pacjentów w podeszłym wieku czas do osiągnięcia maksymalnego stężenia amlodypiny w osoczu jest podobny jak u pacjentów młodszych. Jednakże klirens amlodypiny u osób starszych wykazuje tendencję do zmniejszania się, co skutkuje zwiększeniem wartości AUC (pole pod krzywą stężenia leku) oraz wydłużeniem okresu półtrwania w fazie eliminacji. U pacjentów z zastoinową niewydolnością serca wartość AUC oraz okres półtrwania w fazie eliminacji zwiększają się odpowiednio do wieku.¹⁰

Dane kliniczne dotyczące stosowania amlodypiny u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby są bardzo ograniczone. U pacjentów z niewydolnością wątroby obserwuje się zmniejszony klirens amlodypiny, co prowadzi do wydłużenia okresu półtrwania oraz zwiększenia wartości AUC o około 40-60%.¹¹

Porównanie parametrów farmakokinetycznych peryndoprylu i amlodypiny

Właściwości farmakokinetyczne w szczególnych populacjach pacjentów

Pacjenci w podeszłym wieku

U pacjentów w podeszłym wieku występują zmiany farmakokinetyczne dotyczące obu substancji czynnych leku Amlessa:

• Peryndopryl – zmniejszona eliminacja peryndoprylatu, co może prowadzić do kumulacji leku w organizmie¹²
• Amlodypina – zmniejszony klirens, zwiększone wartości AUC i wydłużony okres półtrwania, przy zachowanym czasie do osiągnięcia maksymalnego stężenia¹³

Pacjenci z niewydolnością nerek

U pacjentów z niewydolnością nerek eliminacja peryndoprylatu ulega zmniejszeniu, co wymaga dostosowania dawki oraz monitorowania stężenia kreatyniny i potasu we krwi. Klirens peryndoprylatu podczas dializy wynosi 70 ml/min.¹⁴

Pacjenci z niewydolnością wątroby

W przypadku pacjentów z niewydolnością wątroby obserwuje się zmiany w farmakokinetyce obu substancji czynnych:

• Peryndopryl – zmniejszenie klirensu wątrobowego cząsteczki macierzystej o połowę, bez wpływu na ilość utworzonego peryndoprylatu, dlatego nie jest wymagane dostosowanie dawki¹⁵
• Amlodypina – zmniejszony klirens, wydłużony okres półtrwania oraz zwiększenie wartości AUC o około 40-60%¹⁶

Pacjenci z niewydolnością serca

U pacjentów z niewydolnością serca obserwuje się zmiany farmakokinetyki obu składników leku:

• Peryndopryl – zmniejszona eliminacja peryndoprylatu¹⁷
• Amlodypina – zwiększenie wartości AUC i wydłużenie okresu półtrwania w fazie eliminacji, nasilające się z wiekiem pacjenta¹⁸