aparat przykłębuszkowy
Aparat przykłębuszkowy (łac. apparatus juxtaglomerularis) to wyspecjalizowana struktura anatomiczna zlokalizowana w miejscu, gdzie tętniczka doprowadzająca styka się z kłębuszkiem nerkowym oraz początkowym odcinkiem kanalika dystalnego. Jest to kluczowy element układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAA), który odpowiada za regulację ciśnienia tętniczego krwi oraz gospodarki wodno-elektrolitowej organizmu.
W skład aparatu przykłębuszkowego wchodzą trzy główne elementy: komórki przykłębuszkowe (zmodyfikowane komórki mięśni gładkich tętniczki doprowadzającej, które wydzielają reninę), plamka gęsta (macula densa – wyspecjalizowane komórki kanalika dystalnego, które monitorują stężenie jonów sodu i chloru w moczu pierwotnym) oraz komórki mezangialne zewnątrzkłębuszkowe (pośredniczące w komunikacji między komórkami przykłębuszkowymi a plamką gęstą).
Fizjologiczna funkcja aparatu przykłębuszkowego polega na wykrywaniu zmian w objętości krwi krążącej, ciśnieniu tętniczym oraz stężeniu elektrolitów w moczu pierwotnym. W odpowiedzi na spadek ciśnienia tętniczego lub zmniejszenie stężenia jonów sodu w moczu pierwotnym, komórki przykłębuszkowe uwalniają reninę, która zapoczątkowuje kaskadę enzymatyczną układu RAA, prowadzącą do zwiększenia reabsorpcji sodu i wody w nerkach oraz wzrostu ciśnienia tętniczego.
Dysfunkcja aparatu przykłębuszkowego może prowadzić do zaburzeń regulacji ciśnienia tętniczego, w tym nadciśnienia wtórnego. Patologie te mogą być związane z chorobami nerek, zaburzeniami hormonalnymi lub działaniem niektórych leków. Diagnostyka tych zaburzeń obejmuje badania obrazowe nerek, oznaczenie aktywności reniny w osoczu oraz badania funkcji nerek.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Caramlo 16 mg + 5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu leczniczego Caramlo, zawierającego 16 mg kandesartanu cyleksetylu oraz 5 mg amlodypiny, wykazały istotne dane dotyczące toksyczności i wpływu na układ rozrodczy. Amlodypina podawana w dawkach około 50-krotnie wyższych niż maksymalna zalecana dawka dla ludzi (w przeliczeniu na mg/kg masy ciała) indukowała opóźnienie porodu, wydłużenie jego czasu oraz zmniejszoną przeżywalność noworodków. W badaniach na szczurach, dawki do 10 mg/kg/dobę (8-krotność maksymalnej dawki klinicznej 10 mg w przeliczeniu na mg/m²) nie wykazały negatywnego wpływu na płodność, jednakże w innych modelach zaobserwowano obniżenie stężenia gonadotropin i testosteronu, a także zmniejszenie parametrów nasienia. Dwuletnie badania rakotwórczości amlodypiny w dawkach do 2,5 mg/kg/dobę nie wykazały działania kancerogennego, a testy mutagenności były negatywne.
amlodypina bezylan, aparat przykłębuszkowy, działanie klastogenne, działanie rakotwórcze, fetotoksyczność, gęstość nasienia, hematokryt, hemoglobina, hormon gonadotropowy, kanalik nerkowy, kandesartan cyleksetylu, komórka Sertoliego, kreatynina, krwinka czerwona, mocznik, mutagenność, płodność, spermatyda, śródmiąższowe zapalenie nerek, toksyczność narządowa, toksyczność reprodukcyjna, uszkodzenie chromosomu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sumilar 10 mg + 10 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu leczniczego Sumilar, zawierającego ramipryl i amlodypinę, wykazały zróżnicowany profil toksyczności obu substancji czynnych. Ramipryl w dawkach do 2 mg/kg/dobę u szczurów, 2,5 mg/kg/dobę u psów oraz 8 mg/kg/dobę u małp nie wywoływał działań niepożądanych, choć przy wyższych dawkach (250 mg/kg/dobę) obserwowano powiększenie aparatu przykłębuszkowego, będące efektem farmakodynamicznym. Badania reprodukcyjne ramiprylu nie wykazały teratogenności ani zaburzeń płodności, jednak dawki ≥50 mg/kg/dobę podawane samicom szczurów w okresie płodowym i laktacji powodowały nieodwracalne uszkodzenia nerek potomstwa. Testy mutagenności ramiprylu nie potwierdziły potencjału mutagennego ani genotoksycznego.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ramipril + Bisoprolol fumarate Aristo 10 mg + 10 mg
Dane przedkliniczne dotyczące produktu leczniczego Ramipril + Bisoprolol fumarate Aristo potwierdzają korzystny profil bezpieczeństwa obu substancji czynnych. Bisoprolol fumaran nie wykazał działania teratogennego ani negatywnego wpływu na płodność, choć w wysokich dawkach u ciężarnych samic obserwowano toksyczność objawiającą się zmniejszeniem masy ciała, zmniejszoną ilością przyjmowanego pokarmu oraz działaniami toksycznymi na zarodek i płód, takimi jak zwiększona resorpcja płodu, zmniejszona masa urodzeniowa i opóźnienie rozwoju fizycznego. Ramipryl wykazał brak ostrej toksyczności po doustnym podaniu u gryzoni i psów, natomiast w badaniach przewlekłych dawki tolerowane wynosiły odpowiednio 2 mg/kg/d u szczurów, 2,5 mg/kg/d u psów oraz 8 mg/kg/d u małp. Zaobserwowano zmiany w stężeniach elektrolitów i morfologii krwi oraz powiększenie aparatu przykłębuszkowego u psów i małp przy dawkach dobowych do 250 mg/kg/d, co odzwierciedla farmakodynamiczne działanie ramiprylu.
aparat przykłębuszkowy, beta-adrenolityk, bisoprolol fumaran, działanie teratogenne, elektrolity osocza, farmakodynamika, genotoksyczność, miedniczka nerkowa, morfologia krwi, potencjał mutagenny, ramipryl, resorpcja płodu, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, uszkodzenie nerek - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Telmix Plus 80 mg + 25 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa preparatu Telmix Plus, zawierającego telmisartan i hydrochlorotiazyd, wykazały brak synergistycznej toksyczności przy dawkach odpowiadających klinicznym zakresom stosowania u ludzi. W modelach zwierzęcych zaobserwowano typowe dla antagonistów receptora angiotensyny II i diuretyków zmiany hematologiczne (spadek erytrocytów, hemoglobiny, hematokrytu), nerkowe (wzrost stężenia azotu mocznikowego i kreatyniny), oraz hemodynamiczne (zwiększona aktywność reniny w osoczu, przerost komórek aparatu przykłębuszkowego). Uszkodzenia śluzówki żołądka były możliwe do zapobiegania przez doustne podawanie roztworów soli i izolację zwierząt. W badaniach na psach stwierdzono rozszerzenie i zanik kanalików nerkowych, co wiąże się z farmakologicznym działaniem telmisartanu na hemodynamikę nerek.
antagonista receptora angiotensyny II, aparat przykłębuszkowy, azot mocznikowy, działanie genotoksyczne, działanie klastogenne, działanie rakotwórcze, erytrocyty, fetotoksyczność, hematokryt, hemodynamika nerek, hemoglobina, inhibitor enzymu konwertującego angiotensynę, kanaliki nerkowe, kreatynina, krwinki czerwone, renina w osoczu, śluzówka żołądka, telmisartan i hydrochlorotiazyd, układ renina-angiotensyna, zaburzenia elektrolitowe - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ampril 10 mg tabletki 10 mg
Dane przedkliniczne ramiprylu, substancji czynnej Amprilu, obejmują szeroki zakres badań toksykologicznych, reprodukcyjnych oraz mutagenności, które potwierdzają jego bezpieczeństwo stosowania. W badaniach toksyczności ostrej nie wykazano istotnej toksyczności po podaniu doustnym u gryzoni i psów. Przewlekłe podawanie ramiprylu u szczurów, psów i małp ujawniło zaburzenia równowagi elektrolitowej oraz zmiany hematologiczne, a przy wysokich dawkach (250 mg/kg/dobę) zaobserwowano znaczne powiększenie aparatu przykłębuszkowego u psów i małp, co jest związane z farmakodynamicznym działaniem inhibitora ACE. Dawki NOAEL ustalono na poziomie 2,0 mg/kg/dobę dla szczurów, 2,5 mg/kg/dobę dla psów oraz 8 mg/kg/dobę dla małp, co stanowi podstawę do oceny marginesu bezpieczeństwa w terapii klinicznej.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ivipril 2,5 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne ramiprylu wykazały wysoki profil bezpieczeństwa przy jednorazowym podaniu doustnym u gryzoni i psów, bez objawów ostrej toksyczności. W badaniach przewlekłych na szczurach, psach i małpach zaobserwowano zmiany farmakodynamiczne typowe dla inhibitorów ACE, takie jak zaburzenia równowagi elektrolitowej oraz zmiany w morfologii krwi. Wysokie dawki (250 mg/kg/dobę) u psów i małp powodowały powiększenie aparatu przykłębuszkowego nerek, co potwierdza działanie leku na poziomie komórkowym. Dawki dobrze tolerowane bez istotnych efektów toksycznych wynosiły odpowiednio: 2,0 mg/kg/dobę u szczurów, 2,5 mg/kg/dobę u psów oraz 8,0 mg/kg/dobę u małp.
aparat przykłębuszkowy, inhibitor ACE, inhibitor konwertazy angiotensyny, morfologia krwi, nefrotoksyczność, parametr czerwonokrwinkowy, poszerzenie miedniczek nerkowych, potencjał mutagenny, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, układ renina-angiotensyna-aldosteron, upośledzenie płodności, uszkodzenie nerek, wada rozwojowa, właściwość mutagenna, właściwość teratogenna, zaburzenie równowagi elektrolitowej - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sumilar 5 mg + 5 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne ramiprylu wykazały brak ostrej toksyczności po podaniu doustnym u gryzoni i psów, jednak długotrwałe stosowanie w dawkach 2 mg/kg (szczury), 2,5 mg/kg (psy) i 8 mg/kg (małpy) było dobrze tolerowane, natomiast dawki 250 mg/kg/dobę indukowały powiększenie aparatu przykłębuszkowego u psów i małp. W badaniach reprodukcyjnych nie stwierdzono teratogenności ani zaburzeń płodności, choć podawanie wysokich dawek ramiprylu (≥50 mg/kg/dobę) samicom szczura w okresie płodowym i laktacji powodowało nieodwracalne uszkodzenia nerek potomstwa. Badania mutagenności ramiprylu nie wykazały działania mutagennego ani genotoksycznego. U młodych szczurów pojedyncze dawki ramiprylu powodowały nieodwracalne uszkodzenia nerek.
amlodypiny bezylan, aparat przykłębuszkowy, badanie mutagenności, badanie toksykologiczne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, gęstość nasienia, hormon folikulotropowy, komórka Sertoliego, obraz krwi, opóźniony poród, poszerzenie miedniczki nerkowej, potencjał rakotwórczy, przeżywalność potomstwa, ramipryl i amlodypina, spermatyda, testosteron, uszkodzenie nerki, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie płodności - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Telam 80 mg + 5 mg
Badania przedkliniczne produktu leczniczego Telam, zawierającego telmisartan (80 mg) i amlodypinę (5 mg), wykazały brak nakładania się profili toksyczności obu substancji, co sugeruje niskie ryzyko nasilenia działań niepożądanych przy jednoczesnym stosowaniu. W 13-tygodniowym badaniu toksyczności podprzewlekłej na szczurach stosowano dawki 3,2/0,8 mg/kg, 10/2,5 mg/kg oraz 40/10 mg/kg, potwierdzając bezpieczeństwo skojarzenia. Telmisartan wywoływał zmniejszenie parametrów czerwonokrwinkowych (liczba erytrocytów, hemoglobina, hematokryt), zmiany hemodynamiczne nerek (wzrost stężenia azotu mocznikowego, kreatyniny i potasu w surowicy) oraz uszkodzenia błony śluzowej żołądka. Zmiany te były typowe dla antagonistów receptora angiotensyny II i możliwe do zapobiegania przez doustne uzupełnienie soli. Nie stwierdzono działania teratogennego ani mutagennego telmisartanu, a badania rakotwórczości nie wykazały istotnych zagrożeń. Amlodypina w dawkach około 50-krotnie przekraczających maksymalną zalecaną u ludzi (10 mg/dobę) powodowała opóźnienie porodu, wydłużenie jego czasu oraz zmniejszoną przeżywalność potomstwa, natomiast w dawkach do 10 mg/kg nie wpływała na płodność szczurów. Badania mutagenności i rakotwórczości amlodypiny również nie wykazały działań niepożądanych.
aktywność reninowa osocza, antagonista receptora angiotensyny II, aparat przykłębuszkowy, azot mocznikowy, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, erytrocyt, gęstość nasienia, hematokryt, hemoglobina, hormon folikulotropowy, inhibitor konwertazy angiotensyny, kanaliki nerkowe, komórki Sertoliego, kreatynina, maksymalna tolerowana dawka, mutagenność, nadżerki i owrzodzenia, potas w surowicy, spermatydy, telmisartan i amlodypina, teratogenność, testosteron, toksyczność podprzewlekła - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ramipril + Bisoprolol fumarate Aristo 2,5 mg + 2,5 mg
Produkt leczniczy Ramipril + Bisoprolol fumarate Aristo zawiera bisoprolol fumaran oraz ramipryl, których badania przedkliniczne nie wykazały istotnych zagrożeń dla bezpieczeństwa stosowania u ludzi. Bisoprolol nie wykazuje działania teratogennego ani negatywnego wpływu na płodność, jednak w wysokich dawkach u ciężarnych samic obserwowano toksyczne efekty takie jak zmniejszenie masy ciała i przyjmowanego pokarmu oraz zwiększoną resorpcję płodu i opóźnienie rozwoju fizycznego. Ramipryl wykazuje dobrą tolerancję w dawkach dobowych do 2,0 mg/kg u szczurów, 2,5 mg/kg u psów oraz 8,0 mg/kg u małp, choć u młodych szczurów pojedyncza dawka spowodowała nieodwracalne uszkodzenie nerek. W badaniach toksyczności przewlekłej u zwierząt zaobserwowano zmiany elektrolitów i morfologii krwi oraz powiększenie aparatu przykłębuszkowego nerek przy dawkach 250 mg/kg/dobę u psów i małp, co odzwierciedla farmakodynamiczne działanie inhibitora ACE.
aparat przykłębuszkowy, badanie farmakologiczne, bisoprolol fumaran, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, genotoksyczność, inhibitor ACE, morfologia krwi, mutagenność, poszerzenie miedniczki nerkowej, ramipryl, resorpcja płodu, toksyczność ostra, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność zarodkowo-płodowa, toksyczny wpływ na reprodukcję, uszkodzenie nerek, wada wrodzona, właściwość genotoksyczna, właściwość mutagenna, właściwość teratogenna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Vabinxo 160 mg + 1,5 mg
Przedkliniczne dane dotyczące bezpieczeństwa stosowania produktu leczniczego Vabinxo, zawierającego 160 mg walsartanu i 1,5 mg indapamidu, opierają się na badaniach obu substancji czynnych prowadzonych oddzielnie. Walsartan wykazał brak istotnego ryzyka mutagennego, rakotwórczego oraz wpływu na rozród przy dawkach terapeutycznych, jednak w badaniach na szczurach dawki toksyczne dla matki (600 mg/kg/dobę, około 18-krotnie wyższe niż maksymalna dawka u ludzi) powodowały zmniejszone przeżycie potomstwa, opóźniony rozwój i zmniejszenie przyrostu masy ciała. Dodatkowo, dawki walsartanu od 200 do 600 mg/kg/dobę (6-18 razy większe niż u ludzi) indukowały u szczurów i małp zmiany hematologiczne (obniżenie erytrocytów, hemoglobiny, hematokrytu) oraz nefropatię z przerostem komórek aparatu przykłębuszkowego, co wiązano z farmakologicznym działaniem leku i utrzymującym się niedociśnieniem tętniczym. Przerost ten nie jest jednak uważany za klinicznie istotny przy stosowaniu terapeutycznym u ludzi.
aparat przykłębuszkowy, działanie farmakologiczne, działanie moczopędne, działanie teratogenne, erytrocyt, genotoksyczność, hematokryt, hemoglobina, indapamid, nefropatia, niedociśnienie tętnicze, obwodowy rozkurcz naczyń, parametry czerwonokrwinkowe, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, przewód słuchowy, rozrost kanalików nerkowych, stężenie kreatyniny, stężenie mocznika, toksyczność ostra, toksyczność reprodukcyjna, walsartan - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Apoauronarami 10 mg
Przeprowadzone badania przedkliniczne ramiprylu wykazały niski potencjał toksyczności ostrej po pojedynczym podaniu doustnym u gryzoni i psów. W badaniach toksyczności przewlekłej u szczurów, psów i małp zaobserwowano zaburzenia równowagi elektrolitowej oraz zmiany w morfologii krwi, co jest zgodne z farmakologicznym działaniem inhibitorów ACE. Dawki bez szkodliwego wpływu wynosiły odpowiednio: 2,0 mg/kg/dobę dla szczurów, 2,5 mg/kg/dobę dla psów oraz 8 mg/kg/dobę dla małp. Istotnym efektem farmakodynamicznym było powiększenie aparatu przykłębuszkowego u psów i małp przy dawkach 250 mg/kg/dobę. U młodych szczurów stwierdzono nieodwracalne uszkodzenie nerek po pojedynczej dawce, co ma znaczenie kliniczne w kontekście stosowania ramiprylu u dzieci i młodzieży.
aparat przykłębuszkowy, działanie farmakologiczne, inhibitor ACE, inhibitor konwertazy angiotensyny, mechanizm działania, miedniczka nerkowa, morfologia krwi, potencjał genotoksyczny, potencjał mutagenny, ramipryl, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, uszkodzenie nerek, właściwość genotoksyczna, właściwość mutagenna, właściwość teratogenna, zaburzenie równowagi elektrolitowej - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ramizek Plus 2,5 mg + 1,25 mg
Produkt leczniczy Ramizek Plus zawiera bisoprolol (fumaranu) oraz ramipryl, których dane przedkliniczne nie wskazują na istotne zagrożenia dla człowieka przy stosowaniu zgodnym z zaleceniami. Bisoprolol, oceniany w badaniach farmakologicznych, toksyczności wielokrotnej, genotoksyczności i rakotwórczości, nie wykazał działania teratogennego ani negatywnego wpływu na płodność u zwierząt. Jednakże, podawany w dużych dawkach, wykazywał toksyczność u ciężarnych samic i zarodków/płodów, objawiającą się zmniejszonym przyjmowaniem pokarmu, spadkiem masy ciała, zwiększoną resorpcją płodu, obniżoną masą urodzeniową oraz opóźnionym rozwojem fizycznym potomstwa. Ramipryl, podawany doustnie w dawkach do 2 mg/kg u szczurów, 2,5 mg/kg u psów i 8 mg/kg u małp, nie wywoływał ostrej toksyczności, jednak w wysokich dawkach (250 mg/kg/dobę) u psów i małp obserwowano powiększenie aparatu przykłębuszkowego, co jest efektem farmakodynamicznym inhibitora ACE. U młodych szczurów pojedyncza dawka ramiprylu powodowała nieodwracalne uszkodzenie nerek.
aparat przykłębuszkowy, beta-adrenolityk, dawka ramiprylu, działanie niepożądane, elektrolity osocza, fumaran bisoprololu, genotoksyczność, hiperplazja aparatu przykłębuszkowego, inhibitor konwertazy angiotensyny, karcynogeneza, miedniczka nerkowa, monoterapia, morfologia krwi, mutagenność, nefropatia, resorpcja płodu, teratogenność, toksyczność, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Caramlo 16 mg + 10 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu leczniczego Caramlo, zawierającego kandesartan cyleksetylu i amlodypinę, wykazały istotne efekty toksyczne przy dawkach znacznie przekraczających maksymalne zalecane dla ludzi. Amlodypina w dawkach około 50-krotnie wyższych niż kliniczne powodowała opóźnienie porodu, wydłużenie jego czasu oraz zmniejszoną przeżywalność noworodków. W badaniach na szczurach przy dawkach do 10 mg/kg/dobę (8-krotność maksymalnej dawki dla ludzi) nie stwierdzono wpływu na płodność, jednak inne badania wykazały obniżenie stężenia hormonów gonadotropowych i testosteronu, a także zmniejszenie parametrów nasienia. Badania rakotwórczości amlodypiny przy dawkach 0,5-2,5 mg/kg/dobę przez 2 lata nie wykazały działania rakotwórczego, a testy mutagenności były negatywne.
amlodypina, amlodypiny bezylan, aparat przykłębuszkowy, Caramlo, działanie klastogenne, erytrocyt, fetotoksyczność, gęstość nasienia, hematokryt, hemoglobina, hormon gonadotropowy, kandesartan cyleksetylu, komórka Sertoliego, mocznik i kreatynina, naciek bazofilów, poszerzenie kanalików nerkowych, potencjał rakotwórczy, spermatyda, śródmiąższowe zapalenie nerek, testosteron, toksyczność reprodukcyjna - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Sotahexal 40 40 mg
Sotalol chlorowodorek, substancja czynna leku SotaHEXAL, jest nieselektywnym beta-adrenolitykiem o unikalnym, złożonym mechanizmie działania łączącym właściwości klasy II i III wg klasyfikacji Vaughana-Williamsa. Lek zawiera mieszaninę izomerów l- i d-sotalolu, gdzie l-izomer odpowiada głównie za efekt beta-adrenolityczny, a oba izomery wykazują działanie przeciwarytmiczne. Działanie elektrofizjologiczne obejmuje wydłużenie potencjału czynnościowego i okresu refrakcji w mięśniu sercowym, hamowanie przewodzenia w pęczku Hisa oraz zwolnienie rytmu zatokowego, co skutkuje charakterystycznym wydłużeniem odstępu QT w EKG. Efekt beta-adrenolityczny dominuje przy dawce 25 mg/dobę, natomiast pełne działanie przeciwarytmiczne ujawnia się od 160 mg/dobę.
aparat przykłębuszkowy, beta-adrenolityk nieselektywny, ciśnienie późnoskurczowe, ciśnienie rozkurczowe, ciśnienie skurczowe, ciśnienie tętnicze, ciśnienie w tętnicy płucnej, działanie beta-adrenolityczne, działanie hipotensyjne, działanie przeciwarytmiczne, elektrokardiogram, klasyfikacja Vaughana-Williamsa, nadciśnienie tętnicze, objętość wyrzutowa serca, odstęp QT, okres refrakcji, pęczek Hisa, potencjał czynnościowy, renina, rytm zatokowy, sotalol chlorowodorek, układ renina-angiotensyna-aldosteron - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ramizek Plus 2,5 mg + 2,5 mg
Produkt leczniczy Ramizek Plus zawiera bisoprolol (fumaranu) oraz ramipryl, których badania przedkliniczne potwierdziły bezpieczeństwo stosowania. Bisoprolol nie wykazał działania teratogennego ani negatywnego wpływu na płodność, choć w wysokich dawkach u ciężarnych samic obserwowano toksyczność objawiającą się zmniejszonym apetytem, redukcją masy ciała oraz toksycznym wpływem na zarodek i płód, skutkującym zwiększoną resorpcją płodu, obniżoną masą urodzeniową i opóźnionym rozwojem fizycznym potomstwa. Ramipryl nie wywoływał ostrej toksyczności u gryzoni i psów, a dawki tolerowane w badaniach przewlekłych wynosiły odpowiednio 2 mg/kg/dobę u szczurów, 2,5 mg/kg/dobę u psów oraz 8 mg/kg/dobę u małp. Wysokie dawki ramiprylu (250 mg/kg/dobę) u psów i małp powodowały powiększenie aparatu przykłębuszkowego, co jest efektem farmakodynamicznym leku. Szczególną wrażliwość wykazywały rozwijające się nerki, u których obserwowano nieodwracalne uszkodzenia po podaniu pojedynczej dawki ramiprylu u młodych szczurów oraz u potomstwa szczurów matek leczonych dawkami ≥50 mg/kg mc./dobę w okresie ciąży i laktacji.
aparat przykłębuszkowy, beta-adrenolityk, bisoprolol, działanie rakotwórcze, genotoksyczność, gospodarka elektrolitowa, inhibitor ACE, inhibitor konwertazy angiotensyny, miedniczka nerkowa, parametr hematologiczny, ramipryl, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, układ renina-angiotensyna-aldosteron, uszkodzenie nerki, właściwość mutagenna, właściwość teratogenna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – ACEBIS 5 mg + 2,5 mg
Produkt leczniczy ACEBIS, zawierający ramipryl i bisoprolol fumaran, wykazuje akceptowalny profil bezpieczeństwa potwierdzony w badaniach przedklinicznych. Bisoprolol nie wykazuje działania teratogennego ani negatywnego wpływu na płodność, jednak w wysokich dawkach obserwowano toksyczność u ciężarnych samic i rozwijających się zarodków, objawiającą się m.in. zwiększoną resorpcją płodu i opóźnionym rozwojem fizycznym. Ramipryl, podawany doustnie w dawkach do 2 mg/kg/dobę u szczurów, 2,5 mg/kg/dobę u psów oraz 8 mg/kg/dobę u małp, nie wywoływał istotnych efektów toksycznych, choć w wysokich dawkach (250 mg/kg/dobę) u psów i małp stwierdzono powiększenie aparatu przykłębuszkowego, co jest zgodne z mechanizmem działania inhibitora ACE. U młodych szczurów pojedyncza dawka ramiprylu powodowała nieodwracalne uszkodzenie nerek, co wymaga ostrożności przy stosowaniu u dzieci i młodzieży.
aparat przykłębuszkowy, badanie mutagenności, beta-adrenolityk, bisoprolol, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, genotoksyczność, gospodarka wodno-elektrolitowa, inhibitor ACE, inhibitor konwertazy angiotensyny, ocena bezpieczeństwa leku, poszerzenie miedniczek nerkowych, ramipryl, resorpcja płodu, ryzyko środowiskowe, toksyczność po podaniu wielokrotnym, uszkodzenie nerek, właściwość mutagenna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ramve 5 mg 5 mg
Dane toksykologiczne przedkliniczne ramiprylu wskazują na wysoki margines bezpieczeństwa przy jednorazowym podaniu doustnym u gryzoni i psów, bez objawów toksyczności ostrej. W badaniach przewlekłych na szczurach, psach i małpach zaobserwowano przesunięcia elektrolitów w osoczu oraz zmiany hematologiczne, co jest zgodne z farmakodynamiką inhibitorów ACE. Powiększenie aparatu przykłębuszkowego wystąpiło u psów i małp przy dawkach 250 mg/kg/dobę. Dawki dobrze tolerowane (NOEL) wynosiły odpowiednio 2 mg/kg/dobę u szczurów, 2,5 mg/kg/dobę u psów oraz 8 mg/kg/dobę u małp, nie wywołując efektów toksycznych. W badaniach reprodukcyjnych ramipryl nie wykazał działania teratogennego ani wpływu na płodność, jednak podawanie wysokich dawek (≥50 mg/kg/dobę) samicom szczurów w ciąży i laktacji powodowało nieodwracalne uszkodzenia nerek potomstwa, co wskazuje na ryzyko toksyczności okołoporodowej.
aparat przykłębuszkowy, badanie toksykologiczne, genotoksyczność, inhibitor konwertazy angiotensyny, miedniczka nerkowa, model zwierzęcy, obraz krwi, parametr hematologiczny, płodność, przesunięcie elektrolitów, ramipryl, teratogenność, toksyczność okołoporodowa, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, uszkodzenie nerki, właściwość mutagenna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Polpril 2,5 mg
Przeprowadzone badania przedkliniczne ramiprylu wykazały korzystny profil bezpieczeństwa przy jednorazowym podaniu doustnym, bez toksyczności ostrej u gryzoni i psów. W badaniach toksyczności przewlekłej u szczurów, psów i małp zaobserwowano zmiany zgodne z mechanizmem działania leku, takie jak zaburzenia równowagi elektrolitowej oraz zmiany w morfologii krwi. Wysokie dawki (250 mg/kg/dobę) u psów i małp powodowały powiększenie aparatu przykłębuszkowego, co jest efektem farmakodynamicznym. Dawki dobrze tolerowane bez szkodliwego wpływu wynosiły odpowiednio: 2,0 mg/kg/dobę u szczurów, 2,5 mg/kg/dobę u psów oraz 8,0 mg/kg/dobę u małp.
aparat przykłębuszkowy, badanie przedkliniczne, działanie teratogenne, genotoksyczność, inhibitor ACE, miedniczka nerkowa, morfologia krwi, mutagenność, potencjał mutagenny, profil bezpieczeństwa, ramipryl, równowaga elektrolitowa, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Piramil Biso 2,5 mg + 1,25 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa leku Piramil Biso, zawierającego bisoprolol i ramipryl, nie wykazały istotnych zagrożeń dla człowieka. Bisoprolol w badaniach toksyczności wielokrotnej, genotoksyczności i rakotwórczości nie ujawnił działania niepożądanego, choć w dużych dawkach u samic obserwowano toksyczność objawiającą się zmniejszonym apetytem i masą ciała oraz toksyczny wpływ na zarodki i płody, w tym zwiększoną resorpcję płodu, obniżoną masę urodzeniową i opóźnienie rozwoju fizycznego, bez działania teratogennego. Ramipryl podawany doustnie w dawkach dobowych do 2 mg/kg u szczurów, 2,5 mg/kg u psów i 8 mg/kg u małp był dobrze tolerowany, choć u młodych szczurów pojedyncza dawka powodowała nieodwracalne uszkodzenie nerek. W badaniach reprodukcyjnych ramipryl nie wykazał teratogenności ani wpływu na płodność, jednak dawki ≥50 mg/kg u ciężarnych szczurów powodowały nieodwracalne uszkodzenia nerek potomstwa (poszerzenie miedniczek nerkowych).
aparat przykłębuszkowy, badanie farmakologiczne, beta-adrenolityk, bisoprololu fumaran, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, genotoksyczność, mutagenność, obraz krwi, opóźnienie rozwoju fizycznego, ostra toksyczność, płodność, poszerzenie miedniczki nerkowej, resorpcja płodu, toksyczność przewlekła, uszkodzenie nerek, właściwość genotoksyczna, właściwość mutagenna, zaburzenie równowagi elektrolitowej - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Asbima 5 mg + 80 mg
Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania produktu leczniczego Asbima, zawierającego amlodypinę i walsartan, wskazują na występowanie działań niepożądanych głównie przy narażeniu wielokrotnie przekraczającym dawki kliniczne. W układzie pokarmowym obserwowano stan zapalny warstwy gruczołowej żołądka oraz owrzodzenia przy 1,9-2,6-krotności dawki klinicznej (walsartan 160 mg, amlodypina 10 mg). W nerkach stwierdzono bazofilię, szkliwienie, rozstrzeń kanalików, wałeczki nerkowe i śródmiąższowe zapalenie limfocytarne przy 7-13-krotności dawki klinicznej. Wpływ na rozwój zarodka i płodu obejmował rozszerzone moczowody, zaburzenia kostnienia mostka oraz nieskostniałe paliczki kończyn przednich przy 10-12-krotności dawki klinicznej. Maksymalna dawka niepowodująca zaburzeń rozwojowych wynosiła 3-krotność dawki klinicznej walsartanu i 4-krotność amlodypiny (na podstawie AUC). Nie wykazano działania mutagennego ani rakotwórczego dla obu substancji czynnych osobno.
aparat przykłębuszkowy, badanie mutagenności, badanie rakotwórczości, czerwone krwinki, genotoksyczność, gęstość nasienia, hematokryt, hemodynamika nerek, hormon folikulotropowy, kanaliki nerkowe, komórki Sertoliego, nadżerki błony śluzowej żołądka, nefropatia, niedociśnienie, opóźnienie porodu, owrzodzenie żołądka, przeżywalność potomstwa, rozstrzeń kanalików nerkowych, rozwój płodu, śródmiąższowe zapalenie limfocytarne, stan zapalny warstwy gruczołowej żołądka, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność rozrodcza, wałeczki nerkowe, zaburzenie kostnienia mostka - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Vanatex 80 mg
Walsartan, substancja czynna leku Vanatex, przeszedł szerokie badania przedkliniczne, które nie wykazały istotnych zagrożeń dla ludzi przy dawkach terapeutycznych. W badaniach toksyczności reprodukcyjnej na szczurach dawka 600 mg/kg mc./dobę (około 18-krotnie wyższa niż maksymalna dawka u ludzi 320 mg/dobę) powodowała zmniejszoną przeżywalność potomstwa, opóźnienia rozwojowe oraz mniejszy przyrost masy ciała. Wysokie dawki (200-600 mg/kg mc./dobę) indukowały zmiany hematologiczne (spadek erytrocytów, hemoglobiny, hematokrytu) oraz nefropatię u szczurów i małp szerokonosych, z podwyższonym stężeniem mocznika i kreatyniny oraz przerostem komórek aparatu przykłębuszkowego, co wiązano z farmakologicznym działaniem hipotensyjnym walsartanu. Zmiany te występowały przy dawkach 6-18 razy wyższych niż u ludzi i prawdopodobnie nie mają znaczenia klinicznego przy stosowaniu terapeutycznym.
antagonista receptora angiotensyny II, aparat przykłębuszkowy, badanie przedkliniczne, czerwone krwinki, dawka terapeutyczna, dojrzewanie nerek, inhibitor konwertazy angiotensyny, małżowina uszna, nefropatia, niedociśnienie tętnicze, parametry czerwonokrwinkowe, profil bezpieczeństwa, przerost komórek aparatu przykłębuszkowego, rozwój nerek, stężenie kreatyniny, stężenie mocznika, toksyczność reprodukcyjna, walsartan, zmiana hemodynamiczna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Kastel 20 mg + 5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu leczniczego Kastel, zawierającego rozuwastatynę i ramipryl, nie wykazały istotnych zagrożeń dla człowieka w zakresie farmakologii bezpieczeństwa, genotoksyczności oraz potencjalnego działania rakotwórczego. Rozuwastatyna indukowała zmiany histopatologiczne w wątrobie u myszy i szczurów oraz u psów (w tym zmiany w pęcherzyku żółciowym), a także toksyczne działanie na jądra u małp i psów przy wysokich dawkach. W toksyczności reprodukcyjnej u szczurów zaobserwowano zmniejszenie masy i przeżywalności noworodków przy ekspozycji wielokrotnie przekraczającej dawki terapeutyczne. Ramipryl nie wykazał ostrej toksyczności doustnej u gryzoni i psów, natomiast w badaniach przewlekłych stwierdzono zaburzenia równowagi elektrolitowej i zmiany hematologiczne u szczurów, psów i małp oraz powiększenie aparatu przykłębuszkowego u psów i małp przy dawkach dobowych 250 mg/kg. Tolerancja ramiprylu była dobra przy dawkach dobowych do 2,0 mg/kg u szczurów, 2,5 mg/kg u psów i 8 mg/kg u małp.
aparat przykłębuszkowy, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, gen HERG, genotoksyczność, mutagenność, pęcherzyk żółciowy, poszerzenie miedniczek nerkowych, ramipryl, rozuwastatyna, toksyczność jąder, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, upośledzenie płodności, uszkodzenie nerek, właściwości mutagenne, zaburzenia elektrolitowe, zmiany histopatologiczne wątroby - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ramipril Actavis 5 mg
Badania przedkliniczne ramiprylu wykazały brak ostrej toksyczności po podaniu doustnym u gryzoni i psów. Przewlekła toksyczność oceniana u szczurów, psów i małp ujawniła zaburzenia równowagi elektrolitowej oraz zmiany hematologiczne, co jest zgodne z farmakodynamicznym profilem inhibitorów ACE. Charakterystycznym efektem przy wysokich dawkach (250 mg/kg mc./dobę) było powiększenie aparatu przykłębuszkowego u psów i małp. NOAEL ustalono na poziomie 2,0 mg/kg mc./dobę dla szczurów, 2,5 mg/kg mc./dobę dla psów oraz 8 mg/kg mc./dobę dla małp. Badania reprodukcyjne nie wykazały teratogenności ani upośledzenia płodności, jednak podawanie ramiprylu samicom szczurów w ciąży i laktacji przy dawkach ≥50 mg/kg mc./dobę powodowało nieodwracalne uszkodzenia nerek potomstwa (poszerzenie miedniczek nerkowych). Podobne nefrotoksyczne efekty obserwowano po pojedynczej dawce u młodych szczurów, wskazując na wysoką wrażliwość rozwijających się nerek na działanie leku.
aparat przykłębuszkowy, inhibitor ACE, morfologia krwi, mutagenność, NOAEL, poszerzenie miedniczki nerkowej, potencjał genotoksyczny, potencjał teratogenny, ramipryl, toksyczność ostra, toksyczność ostra i przewlekła, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, upośledzenie płodności, uszkodzenie materiału genetycznego, uszkodzenie nerek, właściwość mutagenna, właściwość teratogenna, wpływ na rozrodczość, zaburzenie równowagi elektrolitowej - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Tolutris 40 mg + 5 mg + 12,5 mg
Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania Tolutris, zawierającego telmisartan, amlodypinę i hydrochlorotiazyd, opierają się na badaniach poszczególnych składników oraz ich kombinacji w modelach zwierzęcych. Telmisartan wykazuje zmiany hematologiczne (obniżenie liczby erytrocytów, hemoglobiny i hematokrytu), hemodynamiczne nerek (wzrost stężenia azotu mocznikowego i kreatyniny), zwiększoną aktywność reniny oraz hipertrofię komórek aparatu przykłębuszkowego. Nie stwierdzono działania mutagennego ani rakotwórczego, a teratogenność nie została jednoznacznie potwierdzona, choć toksyczne dawki wpływały na rozwój noworodków. Hydrochlorotiazyd wykazał niejednoznaczne działanie genotoksyczne i rakotwórcze w niektórych modelach, natomiast amlodypina nie wykazała działania mutagennego ani rakotwórczego, choć przy dawkach około 50-krotnie wyższych niż maksymalna zalecana dawka (10 mg/dobę) obserwowano opóźnienie i wydłużenie porodu oraz zmniejszoną przeżywalność potomstwa. W dawkach klinicznych amlodypina wpływała na parametry płodności u samców, obniżając stężenia hormonów płciowych i parametry nasienia.
amlodypina, antagonista receptora angiotensyny II, aparat przykłębuszkowy, azot mocznikowy, badanie mutagenności, działanie genotoksyczne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, erytrocyt, hematokryt, hemoglobina, hipertrofia i hiperplazja, hormon folikulotropowy, hydrochlorotiazyd, inhibitor enzymu konwertującego angiotensynę, komórki Sertoliego, renina, telmisartan i hydrochlorotiazyd, testosteron - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Olimestra 10 mg
Olmesartan medoksomil, substancja czynna leku Olimestra, wykazuje w badaniach przedklinicznych profil bezpieczeństwa typowy dla antagonistów receptora AT1 i inhibitorów ACE. W toksyczności przewlekłej u szczurów i psów zaobserwowano podwyższone stężenia azotu mocznika (BUN) i kreatyniny, zmniejszenie masy mięśnia sercowego oraz obniżenie wskaźników czerwonokrwinkowych (erytrocyty, hemoglobina, hematokryt). Histopatologicznie stwierdzono zmiany regeneracyjne nabłonka nerkowego, pogrubienie błony podstawnej i poszerzenie cewek nerkowych. Zmiany te można było ograniczyć przez jednoczesne podawanie chlorku sodu. Charakterystyczne dla tej klasy leków były również neurohormonalne zmiany, takie jak wzrost aktywności reninowej osocza oraz przerost komórek aparatu przykłębuszkowego, które nie mają istotnego znaczenia klinicznego.
aktywność reninowa osocza, antagonista receptora AT1, aparat przykłębuszkowy, azot mocznika, badanie genotoksyczności, błona podstawna, cewka nerkowa, działanie teratogenne, erytrocyty, inhibitor ACE, miedniczka nerkowa, nabłonek nerkowy, olmesartan medoksomil, parametr hematologiczny, pęknięcie chromosomu, potencjał rakotwórczy, potencjał teratogenny, profil bezpieczeństwa, przerost komórek, toksyczność przewlekła, wpływ na rozrodczość, wskaźnik czerwonokrwinkowy, zmiany nerkowe, zmiany sercowo-naczyniowe - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Piramil 2,5 mg 2,5 mg
Ramipryl, jako inhibitor ACE, wykazuje szybkie i efektywne wchłanianie po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w osoczu po około 1 godzinie, z biodostępnością aktywnego metabolitu ramiprylatu na poziomie 45% dla dawek 2,5 mg i 5 mg. Ramipryl wiąże się z białkami surowicy w 73%, a ramiprylat w 56%, co wpływa na ich dystrybucję. Metabolizm leku zachodzi głównie w wątrobie, gdzie ramipryl przekształcany jest do ramiprylatu oraz innych metabolitów, które są eliminowane głównie przez nerki. Okres półtrwania ramiprylatu wynosi 13-17 godzin dla dawek 5-10 mg, a u pacjentów z niewydolnością nerek lub wątroby obserwuje się zmienioną farmakokinetykę, w tym opóźniony metabolizm i wolniejszą eliminację. U dzieci w wieku 2-16 lat dawki 0,05 mg/kg i 0,2 mg/kg wykazują odpowiednio ekspozycję porównywalną lub większą niż u dorosłych przy dawkach 5 mg i 10 mg.
aparat przykłębuszkowy, białko surowicy, biodostępność, biotransformacja, działanie genotoksyczne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, enzym konwertazy angiotensyny, ester diketopiperazynowy, esteraza wątrobowa, glukuronid, inhibitor ACE, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, kwas diketopiperazynowy, nadciśnienie tętnicze, niewydolność serca, okres półtrwania, poszerzenie miedniczek nerkowych, profilaktyka sercowo-naczyniowa, ramiprylat, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, wchłanianie leku - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sumilar Duo 5 mg + 10 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu leczniczego Sumilar Duo, zawierającego ramipryl i amlodypinę, wykazały, że ramipryl charakteryzuje się szerokim marginesem bezpieczeństwa przy dawkach do 2 mg/kg mc./dobę u szczurów, 2,5 mg/kg mc./dobę u psów oraz 8 mg/kg mc./dobę u małp. Wysokie dawki (250 mg/kg mc./dobę) powodowały powiększenie aparatu przykłębuszkowego u psów i małp, co jest efektem farmakodynamicznym. U młodych szczurów pojedyncza dawka ramiprylu wywołała nieodwracalne uszkodzenie nerek, a podawanie dawek ≥50 mg/kg mc./dobę samicom szczura w ciąży i laktacji skutkowało trwałym uszkodzeniem nerek potomstwa. Ramipryl nie wykazał działania teratogennego ani negatywnego wpływu na płodność, a badania mutagenności potwierdziły brak genotoksyczności.
aparat przykłębuszkowy, dojrzała spermatyda, działanie mutagenne, genotoksyczność, gęstość nasienia, hormon folikulotropowy, komórka Sertoliego, mutagenność, nefrotoksyczność, obraz krwi, opóźnienie porodu, poszerzenie miedniczki nerkowej, potencjał rakotwórczy, przeżywalność młodych, ramipryl i amlodypina, testosteron w osoczu, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, właściwość genotoksyczna, właściwość teratogenna, wydłużenie porodu, zaburzenie równowagi elektrolitowej - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ramizek Combi 2,5 mg + 5 mg
Badania przedkliniczne ramiprylu wykazały brak ostrej toksyczności przy podaniu doustnym u gryzoni i psów. W toksyczności przewlekłej zaobserwowano zmiany w równowadze elektrolitowej osocza oraz parametrach hematologicznych u szczurów, psów i małp. Dawki dobrze tolerowane wynosiły odpowiednio 2 mg/kg/dobę dla szczurów, 2,5 mg/kg/dobę dla psów oraz 8 mg/kg/dobę dla małp, przy których nie stwierdzono działania szkodliwego. Ramipryl nie wykazywał działania teratogennego ani negatywnego wpływu na płodność u szczurów, jednak dawki ≥50 mg/kg mc. podawane samicom w ciąży i laktacji powodowały nieodwracalne uszkodzenia nerek potomstwa. Badania mutagenności nie potwierdziły właściwości mutagennych ani genotoksycznych ramiprylu.
aparat przykłębuszkowy, badanie toksykologiczne, hormon folikulotropowy, inhibitor ACE, komórki Sertoliego, parametry hematologiczne, płodność, poszerzenie miedniczek nerkowych, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, ramipryl i amlodypina, równowaga elektrolitowa osocza, testosteron, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczny wpływ na rozmnażanie, właściwości mutagenne, właściwości teratogenne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ampril 2,5 mg tabletki 2,5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa ramiprylu wykazały, że lek charakteryzuje się relatywnie niską toksycznością ostrą po doustnym podaniu u gryzoni i psów, bez objawów toksyczności przy jednorazowym przedawkowaniu. W badaniach toksyczności przewlekłej u szczurów, psów i małp zaobserwowano zaburzenia równowagi elektrolitowej oraz zmiany w morfologii krwi, co jest zgodne z farmakodynamicznym profilem inhibitorów ACE. Dobrze tolerowane dawki wynosiły odpowiednio: 2,0 mg/kg/dobę u szczurów, 2,5 mg/kg/dobę u psów oraz 8 mg/kg/dobę u małp. Przy wysokich dawkach (250 mg/kg/dobę) u psów i małp stwierdzono powiększenie aparatu przykłębuszkowego, co odzwierciedla mechanizm działania ramiprylu. Badania mutagenności nie wykazały działania mutagennego ani genotoksycznego substancji czynnej, potwierdzając jej bezpieczeństwo genetyczne.
aparat przykłębuszkowy, badanie mutagenności, działanie genotoksyczne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, inhibitor ACE, inhibitor konwertazy angiotensyny, konwertaza angiotensyny, materiał genetyczny, mechanizm działania leku, miedniczka nerkowa, morfologia krwi, potencjał mutagenny, ramipryl, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, uszkodzenie nerek, zaburzenie równowagi elektrolitowej - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – ApoRami 2,5 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne ramiprylu wykazały brak działań toksycznych po jednorazowym podaniu doustnym u gryzoni i psów, co potwierdza bezpieczeństwo przy wysokich dawkach. W badaniach toksyczności przewlekłej na szczurach, psach i małpach zaobserwowano zaburzenia równowagi elektrolitowej oraz zmiany w morfologii krwi, zgodne z farmakodynamicznym mechanizmem działania ACE inhibitorów. Znaczne powiększenie aparatu przykłębuszkowego stwierdzono u psów i małp przy dawkach 250 mg/kg/dobę. Maksymalne dobrze tolerowane dawki wyniosły odpowiednio: szczury 2,0 mg/kg/dobę, psy 2,5 mg/kg/dobę, małpy 8,0 mg/kg/dobę.
aparat przykłębuszkowy, działanie mutagenne, działanie teratogenne, genotoksyczność, inhibitor konwertazy angiotensyny, miedniczka nerkowa, morfologia krwi, mutagenność, ocena toksykologiczna, profil bezpieczeństwa leku, ramipryl, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, uszkodzenie nerek, zaburzenia elektrolitowe - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ramizek Plus 5 mg + 5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa preparatu Ramizek Plus, zawierającego bisoprolol (fumaranu) oraz ramipryl, wykazały brak istotnych zagrożeń toksycznych przy stosowaniu terapeutycznych dawek. Bisoprolol nie wykazywał działania teratogennego ani negatywnego wpływu na płodność, jednak w wysokich dawkach u ciężarnych samic obserwowano toksyczność objawiającą się zmniejszonym przyjmowaniem pokarmu, redukcją masy ciała, zwiększoną resorpcją płodu, obniżoną masą urodzeniową potomstwa oraz opóźnionym rozwojem fizycznym. Ramipryl nie wykazał ostrej toksyczności u gryzoni i psów, a dawki tolerowane wynosiły odpowiednio 2 mg/kg/dobę u szczurów, 2,5 mg/kg/dobę u psów oraz 8 mg/kg/dobę u małp. W badaniach przewlekłych zaobserwowano zmiany elektrolitowe, hematologiczne oraz powiększenie aparatu przykłębuszkowego przy dawce 250 mg/kg/dobę u psów i małp, co odzwierciedla farmakodynamiczną aktywność ramiprylu.
aparat przykłębuszkowy, badanie farmakologiczne bezpieczeństwa, badanie mutagenności, beta-adrenolityk, bisoprolol, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, fumaran, genotoksyczność, obraz krwi, poszerzenie miedniczki nerkowej, ramipryl, resorpcja płodu, ryzyko środowiskowe, stężenie elektrolitów, toksyczność ostra, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, uszkodzenie nerek, właściwość mutagenna, właściwość teratogenna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ramizek Plus 10 mg + 10 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu leczniczego Ramizek Plus, zawierającego bisoprolol oraz ramipryl, wykazały, że oba składniki charakteryzują się akceptowalnym profilem bezpieczeństwa w dawkach terapeutycznych. Bisoprolol nie wykazał działania teratogennego ani genotoksycznego, choć w wysokich dawkach u ciężarnych zwierząt obserwowano toksyczność objawiającą się zmniejszonym przyjmowaniem pokarmu, redukcją masy ciała oraz zwiększoną częstością resorpcji płodu i opóźnionym rozwojem potomstwa. Ramipryl nie powodował ostrej toksyczności przy podaniu doustnym, a dobrze tolerowane dawki dobowe wynosiły odpowiednio 2 mg/kg/dobę u szczurów, 2,5 mg/kg/dobę u psów oraz 8 mg/kg/dobę u małp. Wysokie dawki (≥50 mg/kg mc./dobę) podawane samicom szczurów w ciąży i laktacji indukowały nieodwracalne uszkodzenia nerek potomstwa, co podkreśla konieczność ostrożności w stosowaniu u kobiet ciężarnych i dzieci.
aparat przykłębuszkowy, badanie teratogenności, badanie toksykologiczne, bisoprolol, działanie teratogenne, działanie toksyczne, margines bezpieczeństwa terapeutycznego, obraz krwi, poszerzenie miedniczki nerkowej, potencjał genotoksyczny, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, ramipryl, Ramizek Plus, resorpcja płodu, stężenie elektrolitów, stosunek korzyści do ryzyka, toksyczność ostra i przewlekła, uszkodzenie nerek, właściwość teratogenna, wpływ na rozrodczość - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – AuroValsart 160 mg
Walsartan, substancja czynna produktu leczniczego AuroValsart, przeszedł standardowe badania niekliniczne, które nie wykazały istotnego zagrożenia dla ludzi. Badania farmakologiczne, toksyczności po podaniu wielokrotnym, genotoksyczności oraz potencjalnego działania rakotwórczego potwierdziły bezpieczeństwo leku. W badaniach reprodukcyjnych na szczurach podawanie toksycznych dawek (600 mg/kg mc./dobę, około 18-krotnie wyższych niż maksymalna dawka u ludzi 320 mg/dobę) w końcowym okresie ciąży i laktacji powodowało zmniejszoną przeżywalność potomstwa, opóźnienia rozwojowe oraz mniejszy przyrost masy ciała. W badaniach toksyczności po wielokrotnym podaniu walsartanu w dawkach 200-600 mg/kg mc./dobę (6-18-krotnie wyższych niż u ludzi) zaobserwowano zmiany hematologiczne (spadek erytrocytów, hemoglobiny, hematokrytu) oraz hemodynamiczne w nerkach, w tym nieznaczny wzrost stężenia mocznika i rozrost kanalików nerkowych. Podobne, lecz bardziej nasilone zmiany nerkowe stwierdzono u małp szerokonosych, gdzie doszło do rozwoju nefropatii i wzrostu stężenia mocznika i kreatyniny. Przerost komórek aparatu przykłębuszkowego, obserwowany u zwierząt, jest prawdopodobnie związany z farmakologicznym działaniem walsartanu i nie występuje przy dawkach terapeutycznych u ludzi.
antagonista receptora angiotensyny, aparat przykłębuszkowy, czerwone krwinki, dawka terapeutyczna, dawka zalecana, dojrzewanie nerek, działanie rakotwórcze, ekspozycja ogólnoustrojowa, genotoksyczność, hematokryt, inhibitor konwertazy angiotensyny, kanaliki nerkowe, laktacja, nefropatia, niedociśnienie tętnicze, opóźnienie rozwojowe, parametry hematologiczne, rozwój płodu, stężenie hemoglobiny, stężenie kreatyniny, stężenie mocznika, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność reprodukcyjna, uszkodzenie nerek, walsartan, zmiany hemodynamiczne, zmniejszona przeżywalność - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – RABADA 2,5 mg + 2,5 mg
Produkt leczniczy RABADA zawiera bisoprolol fumaran oraz ramipryl, których badania przedkliniczne potwierdzają bezpieczeństwo stosowania. Bisoprolol nie wykazuje działania teratogennego ani negatywnego wpływu na płodność, jednak w wysokich dawkach u ciężarnych samic zwierząt obserwowano toksyczne efekty, takie jak zmniejszone przyjmowanie pokarmu, redukcja masy ciała oraz toksyczność zarodkowo-płodowa (zwiększona resorpcja płodu, obniżona masa urodzeniowa i opóźniony rozwój fizyczny). Ramipryl wykazuje dobrą tolerancję przy dawkach dobowych: 2 mg/kg u szczurów, 2,5 mg/kg u psów oraz 8 mg/kg u małp, bez istotnych efektów toksycznych. Jednak u bardzo młodych szczurów pojedyncza dawka ramiprylu powodowała nieodwracalne uszkodzenia nerek. Długotrwałe podawanie ramiprylu wiązało się ze zmianami elektrolitów w osoczu, zmianami w obrazie krwi oraz powiększeniem aparatu przykłębuszkowego u psów i małp przy dawce 250 mg/kg/dobę.
aparat przykłębuszkowy, badania przedkliniczne, bisoprolol fumaran, działanie farmakodynamiczne, działanie teratogenne, elektrolity w osoczu, genotoksyczność, miedniczki nerkowe, mutagenność, obraz krwi, resorpcja płodu, toksyczność ogólna, toksyczność ramiprylu, toksyczność reprodukcyjna, uszkodzenie nerek, właściwości mutagenne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Piramil Biso 5 mg + 2,5 mg
Produkt Piramil Biso, zawierający bisoprolol i ramipryl, wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa potwierdzony badaniami przedklinicznymi. Bisoprolol nie wykazuje działania teratogennego ani negatywnego wpływu na płodność, choć przy wysokich dawkach obserwowano toksyczność u samic doświadczalnych oraz toksyczny wpływ na zarodki i płody, objawiający się zwiększoną resorpcją płodu, zmniejszeniem masy pourodzeniowej i opóźnieniem rozwoju fizycznego. Ramipryl charakteryzuje się dobrą tolerancją po podaniu ostrym, natomiast przewlekłe podawanie w dawkach dobowych do 2 mg/kg u szczurów, 2,5 mg/kg u psów i 8 mg/kg u małp nie powodowało działań niepożądanych (NOAEL). W badaniach toksyczności reprodukcyjnej ramipryl nie wykazał działania teratogennego ani wpływu na płodność, jednak dawki ≥50 mg/kg u ciężarnych szczurów powodowały nieodwracalne uszkodzenia nerek potomstwa, co ma istotne implikacje kliniczne.
aparat przykłębuszkowy, bisoprolol, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, genotoksyczność, inhibitor ACE, inhibitor konwertazy angiotensyny, mutagenność, NOAEL, obraz krwi, poszerzenie miedniczki nerkowej, poziom dawkowania bez obserwowanego działania szkodliwego, ramipryl, resorpcja płodu, równowaga elektrolitowa, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczny wpływ na reprodukcję, uszkodzenie nerki, właściwość mutagenna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – ApoRami 1,25 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa ramiprylu (ApoRami) obejmowały ocenę toksyczności ostrej i przewlekłej, wpływu na reprodukcję oraz potencjału mutagennego na różnych gatunkach zwierząt laboratoryjnych (szczury, psy, małpy, króliki). Toksyczność ostra po podaniu doustnym nie wykazała istotnych objawów toksyczności, co wskazuje na szeroki margines bezpieczeństwa. W badaniach przewlekłych zaobserwowano zaburzenia równowagi elektrolitowej u wszystkich gatunków oraz zmiany w morfologii krwi. Przy wysokich dawkach (250 mg/kg/dobę) u psów i małp stwierdzono powiększenie aparatu przykłębuszkowego, co jest związane z farmakodynamicznym działaniem inhibitora ACE. NOAEL wynosił odpowiednio: 2,0 mg/kg/dobę dla szczurów, 2,5 mg/kg/dobę dla psów oraz 8,0 mg/kg/dobę dla małp.
aparat przykłębuszkowy, bezpieczeństwo farmakologiczne, działanie rakotwórcze, genotoksyczność, inhibitor konwertazy angiotensyny, miedniczki nerkowe, morfologia krwi, mutacja genowa, NOAEL, płodność, potencjał mutagenny, ramipryl, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, toksyczny wpływ na reprodukcję, uszkodzenie chromosomów, uszkodzenie nerek, właściwości mutagenne, właściwości teratogenne, zaburzenia równowagi elektrolitowej - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ivipril 10 mg
Przedkliniczne badania ramiprylu, substancji czynnej preparatu Ivipril, wykazały niską toksyczność ostrą po podaniu doustnym u gryzoni i psów, co wskazuje na szeroki margines bezpieczeństwa terapeutycznego. W badaniach przewlekłych na szczurach, psach i małpach zaobserwowano charakterystyczne dla inhibitorów ACE zaburzenia równowagi elektrolitowej, zmiany w morfologii krwi oraz powiększenie aparatu przykłębuszkowego, szczególnie przy wysokich dawkach 250 mg/kg/dobę. Maksymalne tolerowane dawki wynosiły odpowiednio: 2,0 mg/kg/dobę u szczurów, 2,5 mg/kg/dobę u psów oraz 8,0 mg/kg/dobę u małp. Badania toksyczności reprodukcyjnej nie wykazały teratogenności ani upośledzenia płodności, jednak podawanie wysokich dawek ≥50 mg/kg/dobę samicom szczurów w ciąży i laktacji powodowało nieodwracalne uszkodzenia nerek potomstwa, co potwierdzono także w badaniach nefrotoksyczności u młodych zwierząt po jednorazowym podaniu.
aparat przykłębuszkowy, działanie kancerogenne, inhibitor ACE, inhibitor enzymu konwertującego angiotensynę, morfologia krwi, nefrotoksyczność, poszerzenie miedniczek nerkowych, potencjał mutagenny, powiększenie aparatu przykłębuszkowego, ramipryl, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, upośledzenie płodności, uszkodzenie nerek, właściwość genotoksyczna, właściwość teratogenna, zaburzenie równowagi elektrolitowej - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ramlolan 10 mg + 5 mg
Badania przedkliniczne leku Ramlolan, zawierającego ramipryl i amlodypinę, wykazały, że ramipryl nie wywołuje ostrej toksyczności u gryzoni i psów przy dawkach do 250 mg/kg/dobę, a dawki dobowej tolerancji wynoszą odpowiednio 2 mg/kg u szczurów, 2,5 mg/kg u psów oraz 8 mg/kg u małp. Obserwowano zmiany elektrolitowe i hematologiczne zgodne z mechanizmem działania inhibitorów ACE oraz powiększenie aparatu przykłębuszkowego u psów i małp. W badaniach reprodukcyjnych ramipryl nie wykazał teratogenności ani wpływu na płodność, jednak dawki ≥50 mg/kg mc./dobę podawane samicom szczurów w ciąży i laktacji powodowały nieodwracalne uszkodzenia nerek potomstwa. Badania mutagenności nie wykazały działania mutagennego ani genotoksycznego ramiprylu.
aparat przykłębuszkowy, badanie przedkliniczne, badanie rakotwórczości, badanie toksyczności, elektrolity w osoczu, gęstość nasienia, hormon folikulotropowy, inhibitor ACE, komórka Sertoliego, miedniczka nerkowa, mutagenność amlodypiny, obraz krwi, poszerzenie miedniczki nerkowej, profil bezpieczeństwa, ramipryl i amlodypina, testosteron, toksyczny wpływ na rozmnażanie, uszkodzenie nerki, właściwość mutagenna, wpływ amlodypiny - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ramladio 10 mg + 5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu leczniczego Ramladio, zawierającego ramipryl i amlodypinę, opierają się na odrębnych badaniach obu substancji czynnych. Ramipryl wykazał brak toksyczności ostrej po doustnym podaniu u gryzoni i psów. W badaniach przewlekłych na szczurach, psach i małpach dawki bezpieczne wynosiły odpowiednio 2 mg/kg/dobę, 2,5 mg/kg/dobę oraz 8 mg/kg/dobę. Wyższe dawki (250 mg/kg/dobę) powodowały powiększenie aparatu przykłębuszkowego u psów i małp, co jest efektem farmakodynamicznym. W badaniach reprodukcyjnych ramipryl nie wykazał działania teratogennego ani wpływu na płodność, jednak dawki ≥50 mg/kg/dobę podawane samicom szczurów w ciąży i laktacji prowadziły do nieodwracalnego uszkodzenia nerek potomstwa (poszerzenie miedniczek nerkowych). Badania mutagenności ramiprylu nie wykazały właściwości mutagennych ani genotoksycznych.
aparat przykłębuszkowy, badanie mutagenności, dojrzała spermatyda, działanie rakotwórcze, gęstość nasienia, hormon folikulotropowy, komórka Sertoliego, maksymalna tolerowana dawka, miedniczka nerkowa, morfologia krwi, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, testosteron, toksyczność ostra, uszkodzenie nerki, właściwość teratogenna, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie płodności, zaburzenie procesu rozrodczego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ranacand 8 mg
Dane przedkliniczne dotyczące kandesartanu cyleksetylu, substancji czynnej Ranacand, wskazują na brak toksycznego wpływu na narządy docelowe przy dawkach klinicznych u różnych gatunków zwierząt (myszy, szczury, psy, małpy). Wysokie dawki leku powodowały zmniejszenie erytrocytów, hemoglobiny i hematokrytu, co może być związane z farmakologicznym działaniem leku, ale nie obserwowano tego u ludzi w dawkach terapeutycznych. W badaniach nerkowych odnotowano śródmiąższowe zapalenie nerek, rozszerzenie kanalików nerkowych, wałeczki zasadochłonne oraz wzrost stężenia mocznika i kreatyniny w osoczu, co jest efektem obniżenia ciśnienia tętniczego i zaburzeń przepływu nerkowego, a nie bezpośrednią nefrotoksycznością. Ponadto, obserwowano rozrost komórek aparatu przykłębuszkowego, również związany z mechanizmem działania leku, bez potwierdzenia u ludzi w dawkach terapeutycznych.
aparat przykłębuszkowy, działanie mutagenne, erytrocyty, hematokryt, hemoglobina, kandesartan cyleksetyl, mechanizm działania leku, niewydolność nerek, parametry hematologiczne, przerost aparatu przykłębuszkowego, rozszerzenie kanalików nerkowych, śródmiąższowe zapalenie nerek, stężenie mocznika i kreatyniny, toksyczność reprodukcyjna, układ renina-angiotensyna-aldosteron, wałeczki zasadochłonne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – ACEBIS 2,5 mg + 2,5 mg
Produkt leczniczy ACEBIS zawiera bisoprolol (fumaranu) oraz ramipryl, których badania przedkliniczne nie wykazały istotnych zagrożeń toksykologicznych dla człowieka. Bisoprolol nie wykazuje działania genotoksycznego ani rakotwórczego, a także nie wpływa negatywnie na płodność, choć w wysokich dawkach obserwowano toksyczność matczyną i płodową, objawiającą się zwiększoną resorpcją płodu, zmniejszoną masą urodzeniową oraz opóźnionym rozwojem fizycznym, bez działania teratogennego. Ramipryl nie wykazuje toksyczności ostrej przy podaniu doustnym u gryzoni i psów, a dawki tolerowane wynoszą 2 mg/kg/dobę u szczurów, 2,5 mg/kg/dobę u psów oraz 8 mg/kg/dobę u małp. Przy bardzo wysokich dawkach (250 mg/kg/dobę) obserwowano powiększenie aparatu przykłębuszkowego nerek, co odzwierciedla farmakodynamiczne działanie leku.
aparat przykłębuszkowy, beta-adrenolityk, bisoprolol, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, elektrolity w osoczu, genotoksyczność, mutagenność, poszerzenie miedniczki nerkowej, ramipryl, resorpcja płodu, toksyczność matczyna, toksyczność ostra, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność reprodukcyjna, uszkodzenie nerek, właściwość mutagenna, właściwość teratogenna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Tritace 5 5 mg
Badania przedkliniczne ramiprylu wykazały brak toksyczności ostrej po podaniu doustnym u gryzoni i psów, co wskazuje na szeroki margines bezpieczeństwa. W badaniach toksyczności przewlekłej u szczurów, psów i małp zaobserwowano zmiany zgodne z farmakodynamicznym działaniem inhibitora ACE, takie jak zaburzenia równowagi elektrolitowej i zmiany morfologii krwi. Szczególnie istotne były zmiany w nerkach psów i małp przy dawkach 250 mg/kg mc./dobę, manifestujące się powiększeniem aparatu przykłębuszkowego. Dawki bez szkodliwego wpływu wynosiły odpowiednio 2,0 mg/kg (szczury), 2,5 mg/kg (psy) i 8 mg/kg (małpy). U młodych szczurów pojedyncza dawka ramiprylu powodowała nieodwracalne uszkodzenie nerek, co wskazuje na wysoką wrażliwość rozwijających się nerek na inhibitory ACE.
aparat przykłębuszkowy, badanie mutagenności, badanie toksykologiczne, dawka bez szkodliwego wpływu, działanie mutagenne, działanie teratogenne, gospodarka wodno-elektrolitowa, inhibitor ACE, inhibitor konwertazy angiotensyny, morfologia krwi, poszerzenie miedniczek nerkowych, potencjał mutagenny i genotoksyczny, ramipryl, toksyczność ostra i przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, Tritace, uszkodzenie nerek, zaburzenie równowagi elektrolitowej - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Telmizek HCT 40 mg + 12,5 mg
Badania przedkliniczne produktu leczniczego Telmizek HCT, zawierającego telmisartan i hydrochlorotiazyd, wykazały, że dawki zapewniające ekspozycję porównywalną z klinicznymi dawkami terapeutycznymi (do 80 mg/25 mg) nie powodowały dodatkowych toksycznych efektów w porównaniu z podawaniem poszczególnych składników osobno. W badaniach na szczurach i psach zaobserwowano typowe dla antagonistów receptora angiotensyny II zmniejszenie parametrów erytrocytarnych, zmiany hemodynamiczne nerek (wzrost stężenia BUN i kreatyniny), zwiększoną aktywność reniny oraz hipertrofię lub hiperplazję komórek aparatu przykłębuszkowego. U psów odnotowano także rozszerzenie i zanik kanalików nerkowych, co przypisuje się farmakologicznemu działaniu telmisartanu. Nie stwierdzono jednoznacznych dowodów na teratogenność telmisartanu, choć toksyczne dawki wpływały na rozwój noworodków (mniejsza masa ciała, opóźnione otwarcie oczu). Badania genotoksyczności i karcynogenności telmisartanu nie wykazały działania mutagennego, klastogennego ani rakotwórczego u szczurów i myszy.
antagonista receptora angiotensyny II, aparat przykłębuszkowy, azot mocznikowy, ciśnienie tętnicze, czerwona krwinka, działanie genotoksyczne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, erytrocyt, fetotoksyczność, hematokryt, hemoglobina, hiperplazja, hipertrofia, hydrochlorotiazyd, kanaliki nerkowe, kreatynina, przewód pokarmowy, renina, śluzówka żołądka, telmisartan - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Amlodypina + Walsartan + Hydrochlorotiazyd Macleods 5 mg + 160 mg + 25 mg
Dane przedkliniczne dla kombinacji amlodypiny, walsartanu i hydrochlorotiazydu wykazały brak toksyczności ogólnoustrojowej oraz toksycznego wpływu na narządy docelowe, co potwierdza bezpieczeństwo stosowania produktu leczniczego Amlodypina + Walsartan + Hydrochlorotiazyd Macleods. W 13-tygodniowych badaniach na szczurach zaobserwowano odwracalne zmiany hematologiczne (spadek erytrocytów, hemoglobiny, hematokrytu i retykulocytów), wzrost stężenia mocznika, kreatyniny i potasu w surowicy oraz przerost komórek przykłębuszkowych w nerkach, a także miejscowe nadżerki żołądka. Nie stwierdzono działania genotoksycznego ani rakotwórczego dla kombinacji, a indywidualne badania amlodypiny, walsartanu i hydrochlorotiazydu potwierdziły brak takich efektów. Amlodypina w dawkach około 50-krotnie przekraczających maksymalną zalecaną dawkę dla ludzi (10 mg) wykazała wpływ na reprodukcję u szczurów i myszy, w tym opóźnienie porodu i zmniejszoną przeżywalność potomstwa, natomiast dawki do 10 mg/kg/dobę nie wpływały na płodność szczurów.
amlodypina, aparat przykłębuszkowy, azot mocznika, bazofilia, działanie rakotwórcze, erytrocyt, genotoksyczność, gęstość nasienia, hematokryt, hemoglobina, hormon folikulotropowy, hydrochlorotiazyd, kanaliki nerkowe, karcynogenność, komórki przykłębuszkowe, komórki Sertoliego, kreatynina, masa czerwonokrwinkowa, mocznik, nefropatia, niedociśnienie tętnicze, potas, retykulocyt, spermatyda, testosteron, walsartan - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Tolutris 80 mg + 5 mg + 12,5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa Tolutris, zawierającego telmisartan, hydrochlorotiazyd i amlodypinę, wykazały, że jednoczesne podawanie telmisartanu i hydrochlorotiazydu w dawkach odpowiadających klinicznym nie powoduje dodatkowych toksycznych efektów poza tymi obserwowanymi przy monoterapii. Telmisartan wykazuje charakterystyczne zmiany hematologiczne (obniżenie erytrocytów, hemoglobiny, hematokrytu), hemodynamiczne nerek (wzrost stężenia mocznika i kreatyniny), oraz zmiany w układzie renina-angiotensyna (wzrost aktywności reniny) i strukturze nerek (hipertrofia/hiperplazja komórek aparatu przykłębuszkowego). Uszkodzenia błony śluzowej żołądka można zapobiegać przez doustne podawanie roztworów soli i izolację zwierząt. Telmisartan nie wykazuje działania mutagennego ani rakotwórczego, natomiast hydrochlorotiazyd wykazuje niejednoznaczne działanie genotoksyczne i rakotwórcze w niektórych modelach. W badaniach teratogennych telmisartan nie wykazał jednoznacznych efektów, choć dawki toksyczne wpływały na zmniejszenie masy ciała noworodków i opóźnienie otwarcia oczu.
amlodypina, antagonista receptora angiotensyny II, aparat przykłębuszkowy, azot mocznikowy, badanie mutagenności, błona śluzowa żołądka, dawka toksyczna, działanie genotoksyczne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, erytrocyt, gęstość nasienia, hematokryt, hemodynamika nerek, hemoglobina, hormon folikulotropowy, inhibitor enzymu konwertującego angiotensynę, kanaliki nerkowe, komórka Sertoliego, parametry hematologiczne, potencjał rakotwórczy, telmisartan i hydrochlorotiazyd, testosteron, układ renina-angiotensyna - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Piramil 1,25 mg 1,25 mg
Ramipryl, będący prolekiem przekształcanym do aktywnego metabolitu ramiprylatu, jest inhibitorem konwertazy angiotensyny (ACE) z grupy leków działających na układ renina-angiotensyna. Jego mechanizm działania polega na hamowaniu przekształcenia angiotensyny I do angiotensyny II oraz rozkładu bradykininy, co prowadzi do rozszerzenia naczyń krwionośnych i zmniejszenia wydzielania aldosteronu. Ramipryl wykazuje skuteczność w obniżaniu ciśnienia tętniczego, zarówno w pozycji leżącej, jak i stojącej, bez wywoływania kompensacyjnej tachykardii. Działanie hipotensyjne pojawia się po 1-2 godzinach od podania, osiągając maksimum po 3-6 godzinach, a efekt utrzymuje się przez 24 godziny, co umożliwia dawkowanie raz na dobę. W terapii przewlekłej pełne działanie rozwija się w ciągu 3-4 tygodni i utrzymuje się podczas długotrwałego stosowania. Ramipryl jest również skuteczny w leczeniu niewydolności serca (klasy II-IV NYHA), poprawiając parametry hemodynamiczne i zmniejszając aktywację neuroendokrynną.
aldosteron, angiotensyna, aparat przykłębuszkowy, białkomocz, biodostępność, bradykinina, cholesterol HDL, cukrzyca, dipeptydylokarboksypeptydaza I, filtracja kłębuszkowa, glikozyd naparstnicy, hiperkaliemia, inhibitor konwertazy angiotensyny, kininaza II, klasyfikacja NYHA, klirens kreatyniny, konwertaza angiotensyny, mikroalbuminuria, nadciśnienie samoistne, nadciśnienie tętnicze, nefropatia, nefropatia cukrzycowa, niedociśnienie tętnicze, niestabilna dławica piersiowa, niewydolność serca, objętość dystrybucji, opór naczyniowy obwodowy, ostre uszkodzenie nerek, przesączanie kłębuszkowe, przewlekła choroba nerek, ramipryl, ramiprylat, schyłkowa niewydolność nerek, udar mózgu, układ renina-angiotensyna, zawał mięśnia sercowego