Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Zanacodar Combi 80 mg + 12,5 mg

Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie stosowania leku Zanacodar Combi

W ramach badań przedklinicznych oceniających skojarzenie telmisartanu z hydrochlorotiazydem przeprowadzono szereg testów na modelach zwierzęcych, które dostarczyły istotnych informacji dotyczących bezpieczeństwa stosowania tego połączenia. Badania te umożliwiły określenie potencjalnych zagrożeń związanych ze stosowaniem produktu Zanacodar Combi u ludzi¹.

Badania toksykologiczne kombinacji telmisartanu i hydrochlorotiazydu

Przeprowadzone badania na szczurach i psach z prawidłowym ciśnieniem tętniczym wykazały, że dawki powodujące ekspozycję porównywalną z osiąganą klinicznie po zastosowaniu dawek terapeutycznych nie powodowały żadnych dodatkowych zmian, które nie byłyby wcześniej zaobserwowane w przypadku podawania każdej z substancji oddzielnie. Obserwacje toksykologiczne poczynione w tych badaniach wydają się nie mieć istotnego znaczenia w przypadku zastosowania terapeutycznego u ludzi².

Obserwacje toksykologiczne dotyczące telmisartanu

Zaobserwowane w badaniach przedklinicznych efekty toksykologiczne telmisartanu są zbieżne z obserwacjami poczynionymi dla innych leków z grupy antagonistów receptora angiotensyny II oraz inhibitorów konwertazy angiotensyny. Najważniejsze obserwowane zmiany obejmowały³:

• Zmiany hematologiczne – zmniejszenie parametrów czerwonokrwinkowych: redukcja liczby erytrocytów, poziomu hemoglobiny oraz wartości hematokrytu⁴
• Zmiany nerkowe – zaburzenia hemodynamiki nerek manifestujące się wzrostem stężenia azotu mocznikowego oraz kreatyniny we krwi⁵
• Zmiany hormonalne – zwiększenie aktywności reninowej osocza⁶
• Zmiany strukturalne w nerkach – hipertrofia lub hiperplazja komórek aparatu przykłębuszkowego⁷
• Zmiany w przewodzie pokarmowym – uszkodzenia śluzówki żołądka⁸

Warto podkreślić, że uszkodzeniom przewodu pokarmowego można było zapobiegać poprzez doustne podawanie roztworów elektrolitów oraz izolowanie zwierząt w grupach⁹.

W badaniach przeprowadzonych na psach zaobserwowano dodatkowo rozszerzenie i zanik kanalików nerkowych. Uważa się, że działanie to jest związane z farmakologicznym mechanizmem działania telmisartanu¹⁰.

Badania mutagenności i kancerogenności telmisartanu

W testach in vitro nie wykazano działania mutagennego telmisartanu ani odpowiedniego działania klastogennego. Ponadto, nie ma dowodów na działanie rakotwórcze telmisartanu w długoterminowych badaniach przeprowadzonych na szczurach i myszach¹¹.

Badania genotoksyczności i kancerogenności hydrochlorotiazydu

Badania z hydrochlorotiazydem w niektórych modelach doświadczalnych wykazały niejednoznaczne wyniki dotyczące działania genotoksycznego lub rakotwórczego¹². Jednakże szerokie doświadczenie kliniczne ze stosowaniem hydrochlorotiazydu u ludzi nie wykazało związku pomiędzy jego stosowaniem a zwiększoną częstością występowania nowotworów¹³.

Wpływ na rozród i badania teratogenności

W przeprowadzonych badaniach nie zaobserwowano jednoznacznych dowodów na teratogenne działanie telmisartanu, jednak po zastosowaniu dawek toksycznych obserwowano wpływ na rozwój potomstwa, przejawiający się m.in. poprzez¹⁴:

• Zmniejszoną masę ciała noworodków
• Opóźniony czas otwarcia oczu

Dla pełnej informacji dotyczącej fetotoksyczności produktu złożonego zawierającego telmisartan i hydrochlorotiazyd, należy zapoznać się z informacjami zawartymi w punkcie 4.6 Charakterystyki Produktu Leczniczego¹⁵.