rearanżacja PDGFRB
Rearanżacja PDGFRB (Platelet-Derived Growth Factor Receptor Beta) to genetyczna zmiana strukturalna dotycząca genu PDGFRB zlokalizowanego na chromosomie 5q32. W wyniku tej rearanżacji dochodzi do połączenia genu PDGFRB z innymi genami, co prowadzi do powstania genu fuzyjnego i konstytutywnej aktywacji kinazy tyrozynowej PDGFRB.
Rearanżacje PDGFRB są charakterystyczne dla niektórych nowotworów mieloproliferacyjnych, szczególnie dla zespołu mieloproliferacyjnego z eozynofilią (MPE). Najczęstsze partnerskie geny w rearanżacjach PDGFRB to ETV6, TEL, CCDC88C i SPTBN1. Wykrycie rearanżacji PDGFRB ma istotne znaczenie kliniczne, ponieważ nowotwory z tą zmianą genetyczną wykazują dobrą odpowiedź na leczenie inhibitorami kinazy tyrozynowej, takimi jak imatynib.
Diagnostyka rearanżacji PDGFRB obejmuje metody cytogenetyczne (kariotypowanie), fluorescencyjną hybrydyzację in situ (FISH) oraz techniki molekularne, takie jak RT-PCR i sekwencjonowanie nowej generacji (NGS). Wczesne wykrycie tej aberracji genetycznej pozwala na wdrożenie celowanego leczenia i znacząco poprawia rokowanie pacjentów.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Zespół nadmiaru eozynofili – Patofizjologia i mechanizm
Zespół nadmiaru eozynofili (HES) definiuje się jako utrzymującą się hipereozynofilię ≥1500 komórek/μl przez minimum 6 miesięcy, z towarzyszącym uszkodzeniem narządów spowodowanym infiltracją eozynofilową i uwalnianiem mediatorów zapalnych. Patogeneza HES obejmuje dwa główne warianty: pierwotny (szpikowy), związany z klonalnym rozrostem eozynofilów i mutacjami, w tym fuzją genów FIP1L1-PDGFRA, oraz wtórny (limfocytarny), wynikający z nadprodukcji IL-5 przez nieprawidłowe limfocyty T. Eozynofile wykazują właściwości prozapalne, prozakrzepowe i profibrotyczne, co prowadzi do uszkodzenia tkanek, zwłaszcza serca, gdzie rozwija się kardiomiopatia restrykcyjna na skutek włóknienia wsierdzia. Dodatkowo, eozynofile uczestniczą w patogenezie zakrzepicy poprzez ekspresję czynnika tkankowego i interakcję z płytkami krwi, co zwiększa ryzyko powikłań naczyniowych, w tym zatorowości mózgowej i encefalopatii.
białko kationowe eozynofila, czynnik tkankowy, encefalopatia, eozynofile, fuzja FIP1L1-PDGFRA, inhibitor kinazy tyrozynowej, interleukina 3, interleukina-5, kardiomiopatia restrykcyjna, kinaza tyrozynowa, naciek eozynofilowy, nadkrzepliwość, ostra białaczka, peroksydaza eozynofilowa, polineuropatia czuciowa, przeciwciało anty-IL-5, rearanżacja PDGFRB, transformujący czynnik wzrostu beta, uszkodzenie narządów, zawał mózgu, zespół mieloproliferacyjny, zespół nadmiaru eozynofili - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół nadmiaru eozynofili – Leczenie
Zespół nadmiaru eozynofili (HES) definiuje się jako utrzymującą się eozynofilię powyżej 1500 komórek/μL przez minimum 6 miesięcy, bez wykrytej przyczyny wtórnej, z towarzyszącym uszkodzeniem narządowym. Leczenie opiera się na redukcji liczby eozynofili, łagodzeniu objawów i zapobieganiu progresji choroby, zwłaszcza uszkodzeń serca. Kortykosteroidy systemowe, głównie prednizon w dawce 1 mg/kg/dobę (40-60 mg/dobę), stanowią terapię pierwszego rzutu, z możliwością dożylnego metyloprednizolonu w dawkach do 1 g/dobę w stanach zagrożenia życia. U pacjentów z mutacją FIP1L1/PDGFRA preferowany jest imatynib (100 mg/dobę), który osiąga niemal 100% odpowiedzi klinicznej. Hydroksymocznik (1-2 g/dobę) i interferon-alfa (1-3 mln j. dziennie) są stosowane jako leki drugiego rzutu, natomiast mepolizumab (300 mg s.c. co 4 tygodnie) i inne przeciwciała anty-IL-5 stanowią opcję oszczędzającą steroidy. W przypadkach opornych stosuje się chemioterapeutyki (chlorambucyl, winkrystyna, etopozyd) oraz leki immunosupresyjne (alemtuzumab, cyklosporyna). Monitorowanie obejmuje morfologię, enzymy wątrobowe, troponinę, EKG i badania obrazowe, a leczenie przeciwzakrzepowe jest wskazane u pacjentów z powikłaniami zakrzepowymi.
albendazol, alemtuzumab, benralizumab, ból brzucha, chlorambucyl, cyklosporyna, dazatynib, dupilumab, eozynofilia, eozynofilia krwi obwodowej, etopozyd, hiperleukocytoza, hydroksymocznik, idiopatyczny HES, imatynib, immunoglobulina dożylna, inhibitor JAK, inhibitor kinazy tyrozynowej, interferon alfa, interleukina-5, iwermektyna, kladrybina, kortykosteroid systemowy, krwawa biegunka, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, leukafereza, limfocytarny HES, mepolizumab, metotreksat, metyloprednizolon, mutacja FIP1L1-PDGFRA, naciek eozynofilowy, pemigatinib, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, prednizon, przeszczepienie komórek macierzystych, rearanżacja PDGFRB, remisja molekularna, reslizumab, ruksolitynib, Strongyloides stercoralis, strongyloidoza, topoizomeraza II, warfaryna, winkrystyna, wstrząs kardiogenny, zespół mieloproliferacyjny, zespół nadmiaru eozynofili