remisja długotrwała
Remisja długotrwała to stan kliniczny charakteryzujący się ustąpieniem objawów choroby na dłuższy okres, podczas którego pacjent nie wymaga intensywnego leczenia lub wymaga jedynie terapii podtrzymującej. W medycynie termin ten stosowany jest najczęściej w kontekście chorób przewlekłych, takich jak nowotwory, choroby autoimmunologiczne czy zaburzenia psychiczne.
W onkologii remisja długotrwała oznacza brak wykrywalnych objawów choroby nowotworowej przez okres co najmniej kilku lat po zakończeniu leczenia. Pacjenci w długotrwałej remisji wymagają regularnych badań kontrolnych, ale prawdopodobieństwo nawrotu choroby z upływem czasu maleje. W niektórych przypadkach, szczególnie po 5-10 latach remisji, można mówić o wyleczeniu.
W leczeniu chorób autoimmunologicznych, takich jak reumatoidalne zapalenie stawów czy toczeń, remisja długotrwała oznacza okres bez aktywności choroby, potwierdzony zarówno klinicznie, jak i laboratoryjnie. Osiągnięcie długotrwałej remisji jest jednym z głównych celów terapeutycznych, pozwalającym na redukcję dawek leków i poprawę jakości życia pacjentów.
W psychiatrii, szczególnie w przypadku zaburzeń afektywnych czy psychotycznych, remisja długotrwała definiowana jest jako ustąpienie objawów choroby i powrót do optymalnego funkcjonowania społecznego i zawodowego przez okres co najmniej 6-12 miesięcy. Utrzymanie remisji często wymaga kontynuacji farmakoterapii podtrzymującej i regularnych wizyt kontrolnych.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Curacne 20 mg 20 mg
Izotretynoina w postaci kapsułek miękkich Curacne 20 mg jest wskazana do leczenia ciężkich postaci trądziku i powinna być przepisywana wyłącznie przez lekarzy z doświadczeniem w terapii retynoidami ogólnoustrojowymi. Terapia rozpoczyna się od dawki 0,5 mg/kg masy ciała na dobę, z możliwością dostosowania do zakresu 0,5-1,0 mg/kg mc./dobę w zależności od indywidualnej tolerancji i odpowiedzi pacjenta. Całkowita dawka skumulowana powinna wynosić 120-150 mg/kg mc., co jest kluczowe dla długotrwałej remisji i minimalizacji nawrotów. Standardowy czas trwania terapii wynosi 16-24 tygodnie, a kapsułki należy przyjmować doustnie z posiłkiem, raz lub dwa razy dziennie. U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek dawka początkowa to 10 mg/dobę, z możliwością stopniowego zwiększania do maksymalnie 1 mg/kg mc./dobę lub do najwyższej tolerowanej dawki.
ciężka niewydolność nerek, ciężki trądzik, Curacne, cykl terapii, dawka skumulowana, działanie niepożądane, izotretynoina, kapsułka miękka, nawrót choroby, nietolerancja leku, podanie doustne, profil bezpieczeństwa, remisja długotrwała, retynoidy systemowe, schemat dawkowania, terapia izotretynoiną, trądzik młodzieńczy - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół miasteniczny lamberta-eatona – Epidemiologia
Zespół miasteniczny Lamberta-Eatona (LEMS) jest rzadkim schorzeniem autoimmunologicznym złącza nerwowo-mięśniowego, o częstości występowania 2,3-3,4 przypadków na milion mieszkańców i rocznej zapadalności 0,4-0,6/milion. Choroba ta jest 46 razy rzadsza niż miastenia gravis, a jej epidemiologia silnie wiąże się z nowotworami, zwłaszcza drobnokomórkowym rakiem płuca (SCLC), który występuje u 50-60% pacjentów z LEMS. Średni wiek zachorowania to 58-60 lat w LEMS związanym z nowotworem, z przewagą mężczyzn (60-75%), natomiast w LEMS niezwiązanym z nowotworem obserwuje się dwa szczyty wieku zachorowań (około 35 i 60 lat) oraz nieznaczną przewagę kobiet. Diagnostyka powinna obejmować rygorystyczne badania onkologiczne, gdyż rozpoznanie LEMS zwykle poprzedza wykrycie SCLC, a badania przesiewowe w kierunku raka zaleca się powtarzać co 3-6 miesięcy przez minimum 2 lata. Skala DELTA-P jest użytecznym narzędziem do oceny ryzyka rozwoju SCLC u pacjentów z LEMS i pozwala na dostosowanie intensywności badań przesiewowych.
choroba złącza nerwowo-mięśniowego, drobnokomórkowy rak płuca, jakość życia związana ze zdrowiem, kwestionariusz EQ-5D, kwestionariusz SF-36, miastenia gravis, nasilenie choroby, niedrobnokomórkowy rak płuca, nowotwór neuroendokrynny, oczekiwana długość życia, rejestr choroby, remisja długotrwała, schorzenie autoimmunologiczne, skala DELTA-P, zapadalność, zespół miasteniczny Lamberta-Eatona, złącze nerwowo-mięśniowe - Leksykon chorób i schorzeń
Przewlekła białaczka limfocytowa – Leczenie
Przewlekła białaczka limfocytowa (PBL) to nowotwór hematologiczny charakteryzujący się nadprodukcją limfocytów B w szpiku kostnym. Leczenie PBL jest wysoce zindywidualizowane i zależy od stadium choroby, obecności objawów, wieku pacjenta oraz profilu genetycznego, w tym mutacji TP53 i delecji 17p, które wiążą się z gorszym rokowaniem i opornością na standardową chemioterapię. Wczesne stadia bezobjawowe (Rai 0, Binet A) zwykle podlegają strategii aktywnego monitorowania („watch and wait”), natomiast leczenie jest wskazane przy objawowej progresji, niewydolności szpiku, masywnej limfadenopatii lub splenomegalii, czy też obecności objawów ogólnych (np. utrata masy ciała ≥10% w ciągu 6 miesięcy, gorączka >38°C przez ≥2 tygodnie). Terapie pierwszej linii opierają się głównie na inhibitorach kinazy BTK (ibrutynib 420 mg/d, akalabrutynib 100 mg co 12h, zanubrutynib) oraz inhibitorze BCL-2 – wenetoklaksie, stosowanym zazwyczaj przez 12 miesięcy w połączeniu z przeciwciałami monoklonalnymi (obinutuzumab, rytuksymab). Chemioterapia (FCR, BR) jest obecnie rzadziej stosowana, głównie u młodszych pacjentów z korzystnym profilem molekularnym (zmutowany IGHV, brak delecji 17p/TP53).
akalabrutynib, alemtuzumab, allogeniczne przeszczepienie komórek macierzystych, bendamustyna, beta-2 mikroglobulina, białe krwinki, całkowita odpowiedź, charakterystyka genetyczna, chemioimmunoterapia, chlorambucyl, cyklofosfamid, częściowa odpowiedź, delecja 17p, fludarabina, hipersplenizm, ibrutynib, immunoglobuliny dożylne, inhibitory PI3K, komórki białaczkowe, kortykosteroidy, lenalidomid, limfadenopatia, limfocyt, małopłytkowość, małopłytkowość immunologiczna, migotanie przedsionków, mutacja TP53, nadciśnienie, neutropenia, niedokrwistość, niedokrwistość hemolityczna, nowotwór krwi, obinutuzumab, ofatumumab, pancytopenia, pirtobrutynib, powiększenie węzłów chłonnych, powikłania autoimmunologiczne, progresja choroby, przeciwciało monoklonalne, przewlekła białaczka limfocytowa, radioterapia, remisja długotrwała, rytuksymab, splenektomia, splenomegalia, stabilna choroba, stadium zaawansowania choroby, szpik kostny, terapia CAR-T, terapia celowana, terapia skojarzona, transfuzja krwi, wenetoklaks, zanubrutynib, zespół rozpadu guza