pirtobrutynib
Pirtobrutynib to nowoczesny, niekowalencyjny inhibitor kinazy tyrozynowej Brutona (BTK), stosowany w leczeniu nowotworów hematologicznych, szczególnie przewlekłej białaczki limfocytowej (CLL) i chłoniaków z komórek B. W przeciwieństwie do wcześniejszych inhibitorów BTK (ibrutynib, akalabrutynib), pirtobrutynib wiąże się z BTK w sposób odwracalny, co może zmniejszać ryzyko wystąpienia oporności na leczenie.
Lek wykazuje wysoką skuteczność u pacjentów z opornością na wcześniejsze terapie, w tym na kowalencyjne inhibitory BTK. Badania kliniczne, w tym BRUIN, potwierdziły jego aktywność przeciwnowotworową przy stosunkowo korzystnym profilu bezpieczeństwa. Najczęstsze działania niepożądane obejmują zmęczenie, neutropenię i biegunki, przy czym rzadziej niż w przypadku starszych inhibitorów BTK obserwuje się powikłania sercowo-naczyniowe.
Pirtobrutynib uzyskał przyspieszone dopuszczenie FDA do stosowania u pacjentów z nawrotową lub oporną przewlekłą białaczką limfocytową, którzy otrzymali co najmniej dwie wcześniejsze linie leczenia. Stanowi ważną opcję terapeutyczną szczególnie dla pacjentów, u których wystąpiła progresja choroby po zastosowaniu kowalencyjnych inhibitorów BTK, wpisując się w strategię sekwencyjnego stosowania celowanych terapii w hematoonkologii.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Przewlekła białaczka limfocytowa – Leczenie
Przewlekła białaczka limfocytowa (PBL) to nowotwór hematologiczny charakteryzujący się nadprodukcją limfocytów B w szpiku kostnym. Leczenie PBL jest wysoce zindywidualizowane i zależy od stadium choroby, obecności objawów, wieku pacjenta oraz profilu genetycznego, w tym mutacji TP53 i delecji 17p, które wiążą się z gorszym rokowaniem i opornością na standardową chemioterapię. Wczesne stadia bezobjawowe (Rai 0, Binet A) zwykle podlegają strategii aktywnego monitorowania („watch and wait”), natomiast leczenie jest wskazane przy objawowej progresji, niewydolności szpiku, masywnej limfadenopatii lub splenomegalii, czy też obecności objawów ogólnych (np. utrata masy ciała ≥10% w ciągu 6 miesięcy, gorączka >38°C przez ≥2 tygodnie). Terapie pierwszej linii opierają się głównie na inhibitorach kinazy BTK (ibrutynib 420 mg/d, akalabrutynib 100 mg co 12h, zanubrutynib) oraz inhibitorze BCL-2 – wenetoklaksie, stosowanym zazwyczaj przez 12 miesięcy w połączeniu z przeciwciałami monoklonalnymi (obinutuzumab, rytuksymab). Chemioterapia (FCR, BR) jest obecnie rzadziej stosowana, głównie u młodszych pacjentów z korzystnym profilem molekularnym (zmutowany IGHV, brak delecji 17p/TP53).
akalabrutynib, alemtuzumab, allogeniczne przeszczepienie komórek macierzystych, bendamustyna, beta-2 mikroglobulina, białe krwinki, całkowita odpowiedź, charakterystyka genetyczna, chemioimmunoterapia, chlorambucyl, cyklofosfamid, częściowa odpowiedź, delecja 17p, fludarabina, hipersplenizm, ibrutynib, immunoglobuliny dożylne, inhibitory PI3K, komórki białaczkowe, kortykosteroidy, lenalidomid, limfadenopatia, limfocyt, małopłytkowość, małopłytkowość immunologiczna, migotanie przedsionków, mutacja TP53, nadciśnienie, neutropenia, niedokrwistość, niedokrwistość hemolityczna, nowotwór krwi, obinutuzumab, ofatumumab, pancytopenia, pirtobrutynib, powiększenie węzłów chłonnych, powikłania autoimmunologiczne, progresja choroby, przeciwciało monoklonalne, przewlekła białaczka limfocytowa, radioterapia, remisja długotrwała, rytuksymab, splenektomia, splenomegalia, stabilna choroba, stadium zaawansowania choroby, szpik kostny, terapia CAR-T, terapia celowana, terapia skojarzona, transfuzja krwi, wenetoklaks, zanubrutynib, zespół rozpadu guza