pacjent z nadciśnieniem
Pacjent z nadciśnieniem tętniczym (hypertonus, hypertensio arterialis) to osoba, u której stwierdzono trwałe podwyższenie wartości ciśnienia tętniczego powyżej 140/90 mmHg. Nadciśnienie tętnicze jest jednym z najczęstszych schorzeń układu sercowo-naczyniowego, dotykającym około 30-45% populacji dorosłych na świecie.
Postępowanie z pacjentem z nadciśnieniem obejmuje kompleksową diagnostykę (pomiary ciśnienia, badania laboratoryjne, ocenę narządów docelowych, wykluczenie przyczyn wtórnych), stratyfikację ryzyka sercowo-naczyniowego oraz wdrożenie odpowiedniego leczenia. Terapia opiera się na modyfikacji stylu życia (redukcja masy ciała, ograniczenie spożycia soli i alkoholu, zwiększenie aktywności fizycznej) oraz farmakoterapii.
Leczenie farmakologiczne nadciśnienia tętniczego obejmuje pięć podstawowych grup leków: diuretyki tiazydowe/tiazydopodobne, beta-blokery, antagonisty wapnia, inhibitory konwertazy angiotensyny (ACE-I) oraz antagonisty receptora angiotensyny II (ARB). Wybór konkretnego leku zależy od wieku pacjenta, chorób współistniejących, powikłań narządowych oraz indywidualnej tolerancji.
Pacjenci z nadciśnieniem tętniczym wymagają regularnych kontroli lekarskich, monitorowania ciśnienia tętniczego (w tym samopomiarów domowych) oraz okresowej oceny funkcji narządów docelowych. Celem leczenia jest redukcja wartości ciśnienia do poziomu docelowego (zwykle <130/80 mmHg) oraz zmniejszenie globalnego ryzyka sercowo-naczyniowego.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Lernidum 20 mg
Lerkanidypina, będąca antagonistą wapnia z grupy dihydropirydyn, działa poprzez hamowanie przezbłonowego napływu jonów wapnia do komórek mięśnia sercowego i mięśni gładkich naczyń, co prowadzi do obniżenia całkowitego oporu obwodowego i efektu hipotensyjnego. Lek Lernidum zawiera chlorowodorek lerkanidypiny w dawkach 10 mg (9,4 mg substancji czynnej) oraz 20 mg (18,8 mg substancji czynnej). Charakteryzuje się przedłużonym działaniem przeciwnadciśnieniowym mimo krótkiego okresu półtrwania w osoczu, dzięki wysokiemu współczynnikowi dyfuzji błonowej. Lerkanidypina wykazuje wysoką selektywność naczyniową, nie wywołując ujemnego działania inotropowego, a jej stopniowe rozszerzanie naczyń ogranicza ryzyko ostrego niedociśnienia tętniczego i odruchowej tachykardii. Za działanie przeciwnadciśnieniowe odpowiada głównie enancjomer (S).
antagonista wapnia, badanie kliniczne, ciężkie nadciśnienie tętnicze, działanie hipotensyjne, działanie naczyniowe, działanie przeciwnadciśnieniowe, działanie rozkurczające, enancjomer S, izolowane nadciśnienie skurczowe, jon wapnia, kurczliwość mięśnia sercowego, lerkanidypiny chlorowodorek, mięśnie gładkie naczyń krwionośnych, obwodowy opór naczyniowy, odruchowa tachykardia, okres półtrwania w osoczu, ostre niedociśnienie tętnicze, pacjent z nadciśnieniem, pochodna dihydropirydyny, rozkurczowe ciśnienie krwi, selektywność naczyniowa, skurczowe ciśnienie krwi, tabletka powlekana, ujemne działanie inotropowe, wybiórczy antagonista wapnia