przewlekła stabilna choroba niedokrwienna serca
Przewlekła stabilna choroba niedokrwienna serca to schorzenie kardiologiczne charakteryzujące się ograniczeniem przepływu krwi przez tętnice wieńcowe, co skutkuje niedostatecznym dopływem tlenu do mięśnia sercowego. W przeciwieństwie do ostrych zespołów wieńcowych, przebieg choroby jest przewidywalny, a dolegliwości bólowe (dławica piersiowa) występują głównie podczas wysiłku fizycznego i ustępują po odpoczynku lub zażyciu nitrogliceryny.
Patofizjologia schorzenia opiera się przede wszystkim na miażdżycy tętnic wieńcowych, która prowadzi do zwężenia ich światła. Najczęstszymi czynnikami ryzyka są: nadciśnienie tętnicze, hipercholesterolemia, cukrzyca, palenie tytoniu, otyłość oraz obciążający wywiad rodzinny. Diagnostyka obejmuje badania nieinwazyjne (EKG, próba wysiłkowa, ECHO serca, scyntygrafia perfuzyjna) oraz inwazyjne (koronarografia).
Leczenie przewlekłej stabilnej choroby niedokrwiennej serca ma charakter wielokierunkowy i obejmuje modyfikację stylu życia, farmakoterapię oraz w wybranych przypadkach rewaskularyzację mięśnia sercowego. Podstawowe grupy leków stosowane w terapii to beta-adrenolityki, antagoniści wapnia, azotany, leki przeciwpłytkowe oraz statyny. Rewaskularyzacja może być przeprowadzona metodą przezskórnej interwencji wieńcowej (PCI) lub pomostowania aortalno-wieńcowego (CABG).