Właściwości farmakokinetyczne leku Abiraterone Fresenius Kabi

Poniższy opis przedstawia szczegółowe właściwości farmakokinetyczne octanu abirateronu, składnika aktywnego produktu leczniczego Abiraterone Fresenius Kabi. Analiza farmakokinetyczna została przeprowadzona zarówno u zdrowych osób, jak i pacjentów z zaawansowanym rakiem gruczołu krokowego z przerzutami oraz u osób z zaburzeniami czynności wątroby i nerek. Warto podkreślić, że octan abirateronu ulega szybkiej konwersji in vivo do abirateronu, który jest inhibitorem biosyntezy androgenów.¹

Wchłanianie

Po doustnym podaniu octanu abirateronu na czczo, maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest po około 2 godzinach. Badania wykazały istotny wpływ pokarmu na biodostępność leku. Przyjmowanie octanu abirateronu z jedzeniem w porównaniu do podania na czczo powoduje znaczący wzrost ekspozycji organizmu na substancję czynną – do 10-krotnego zwiększenia pola pod krzywą stężenia (AUC) oraz do 17-krotnego zwiększenia maksymalnego stężenia (Cmax). Efekt ten jest zależny od zawartości tłuszczu w posiłku.²

Ze względu na dużą zmienność ekspozycji wynikającą z różnic w zawartości i składzie posiłków, produkt leczniczy Abiraterone Fresenius Kabi nie powinien być przyjmowany jednocześnie z pokarmem. Zaleca się przyjmowanie leku co najmniej jedną godzinę przed lub co najmniej dwie godziny po posiłku. Tabletki należy połykać w całości, popijając wodą.³

Dystrybucja

Analiza dystrybucji znakowanego izotopowo abirateronu (¹⁴C-abirateron) wykazała wysokie powinowactwo do białek osocza – na poziomie 99,8%. Pozorna objętość dystrybucji leku wynosi około 5 630 l, co sugeruje znaczną dystrybucję substancji czynnej do tkanek obwodowych.⁴

Metabolizm

Po doustnym podaniu znakowanego izotopowo octanu abirateronu (¹⁴C-abirateronu octanu) w kapsułkach, związek ten podlega hydrolizie do abirateronu, który następnie jest dalej metabolizowany. Główne szlaki metaboliczne obejmują sulfuryzację, hydroksylację i utlenianie, które zachodzą przede wszystkim w wątrobie. Większość krążącej promieniotwórczości (około 92%) wykrywana jest w postaci metabolitów abirateronu.⁵

W badaniach zidentyfikowano 15 różnych metabolitów, z czego dwa dominujące to siarczan abirateronu i siarczan N-tlenku abirateronu, stanowiące po około 43% całkowitej promieniotwórczości każdy.⁶

Eliminacja

Średni okres półtrwania abirateronu w osoczu u zdrowych osób wynosi około 15 godzin. Badania z użyciem znakowanego izotopowo octanu abirateronu (dawka 1000 mg) wykazały, że około 88% dawki promieniotwórczej jest wydalane z kałem, natomiast około 5% z moczem. Główne składniki wykrywane w kale to niezmieniony octan abirateronu (około 55% podanej dawki) oraz abirateron (około 22% podanej dawki).⁷

Farmakokinetyka w szczególnych grupach pacjentów

Zaburzenia czynności wątroby

Przeprowadzono szczegółowe badania farmakokinetyki octanu abirateronu u pacjentów z wcześniej istniejącymi zaburzeniami czynności wątroby o różnym nasileniu. U pacjentów z łagodnymi zaburzeniami czynności wątroby (klasa A według Child-Pugh) całkowita ekspozycja organizmu na abirateron po pojedynczej dawce doustnej 1000 mg zwiększała się o 11% w porównaniu do zdrowych osób. Średni okres półtrwania wydłużył się do około 18 godzin.⁸

U pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby (klasa B według Child-Pugh) całkowita ekspozycja wzrastała znacząco – o 260%, a średni okres półtrwania wydłużał się do około 19 godzin.⁹

Dodatkowe badanie u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (klasa C według Child-Pugh, n=8) w porównaniu do zdrowych osób (n=8) wykazało znaczący, około 600% wzrost AUC abirateronu. Dodatkowo zaobserwowano 80% wzrost wolnej frakcji leku u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami wątroby w porównaniu z osobami o prawidłowej czynności wątroby.¹⁰

Na podstawie powyższych danych nie jest konieczne dostosowywanie dawki u pacjentów z istniejącymi wcześniej łagodnymi zaburzeniami czynności wątroby. Zastosowanie octanu abirateronu należy rozważnie ocenić u pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby, u których korzyści powinny jednoznacznie przeważać nad ryzykiem. Nie należy stosować octanu abirateronu u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby.¹¹

Warto podkreślić, że u pacjentów, u których wystąpi hepatotoksyczność podczas terapii octanem abirateronu, może być konieczne czasowe zawieszenie leczenia lub odpowiednie dostosowanie dawki.¹²

Zaburzenia czynności nerek

Badania farmakokinetyczne porównujące pacjentów z krańcowym stadium choroby nerek, stabilnych na hemodializie, z dopasowaną grupą kontrolną osób z prawidłową czynnością nerek nie wykazały wzrostu całkowitej ekspozycji organizmu na abirateron po podaniu pojedynczej dawki doustnej 1000 mg.¹³

W związku z tymi wynikami, nie jest konieczne zmniejszanie podawanej dawki u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, w tym z ciężkimi zaburzeniami. Należy jednak zaznaczyć, że brak jest szczegółowych danych klinicznych dotyczących stosowania leku u pacjentów z rakiem gruczołu krokowego i jednocześnie występującymi ciężkimi zaburzeniami czynności nerek. W przypadku tej grupy pacjentów zaleca się zachowanie szczególnej ostrożności.¹⁴