zakrzepica z zatorami
Zakrzepica z zatorami to poważny stan medyczny, w którym dochodzi do powstania zakrzepu (skrzepliny) w naczyniu krwionośnym, a następnie jego fragmentacja i przemieszczenie do innej części układu krwionośnego, powodując zator. Ten proces może prowadzić do nagłego zamknięcia światła naczynia i upośledzenia perfuzji tkanek zaopatrywanych przez dane naczynie.
Najczęstsze postaci tego schorzenia to zakrzepica żył głębokich (ZŻG) z następczą zatorowością płucną (ZP), która stanowi trzecią najczęstszą przyczynę zgonów z powodu chorób układu sercowo-naczyniowego. Zakrzepy mogą również powstawać w jamach serca (np. przy migotaniu przedsionków) i prowadzić do zatorów systemowych, w tym udaru niedokrwiennego mózgu.
Czynniki ryzyka zakrzepicy z zatorami obejmują: unieruchomienie, zabiegi operacyjne, nowotwory złośliwe, ciążę i połóg, doustną antykoncepcję hormonalną, terapię hormonalną, wrodzone i nabyte trombofilie oraz choroby przewlekłe. Diagnostyka opiera się na badaniach obrazowych (USG dopplerowskie, angiografia CT, scyntygrafia) oraz oznaczaniu D-dimerów.
Leczenie zakrzepicy z zatorami obejmuje stosowanie leków przeciwkrzepliwych (heparyny niefrakcjonowane i drobnocząsteczkowe, antagoniści witaminy K, nowe doustne antykoagulanty), a w przypadkach zagrożenia życia – leczenie trombolityczne lub embolektomię. Profilaktyka powinna być stosowana u wszystkich pacjentów z grupy wysokiego ryzyka, szczególnie podczas hospitalizacji i w okresie okołooperacyjnym.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Anzorin
Olanzapina, podobnie jak inne leki przeciwpsychotyczne, wymaga monitorowania stanu klinicznego pacjenta, gdyż poprawa może nastąpić po kilku dniach lub tygodniach terapii. Nie jest wskazana w leczeniu psychozy i zaburzeń zachowania związanych z otępieniem u osób powyżej 65 lat ze względu na dwukrotnie zwiększone ryzyko śmiertelności (3,5% vs 1,5% placebo) oraz trzykrotnie wyższe ryzyko zdarzeń naczyniowo-mózgowych (1,3% vs 0,4% placebo). Średnia dawka dobowa w badaniach wynosiła 4,4 mg. Olanzapina nie jest rekomendowana w psychozie indukowanej agonistami dopaminy u chorych z chorobą Parkinsona ze względu na nasilenie parkinsonizmu i omamów oraz brak przewagi nad placebo. Należy zwracać uwagę na potencjalne powikłania, takie jak złośliwy zespół neuroleptyczny, hiperglikemia z ryzykiem kwasicy ketonowej, dyslipidemia, zaburzenia wątroby, wydłużenie odstępu QTc (≥500 ms), neutropenia, a także ryzyko zakrzepicy żylnej.
aminotransferazy wątrobowe, choroba mieloproliferacyjna, choroba Parkinsona, dysfagia, dyslipidemia, działanie antycholinergiczne, fenyloketonuria, fosfokinaza kreatyninowa, glikemia, hipereozynofilia, hiperglikemia, kwasica ketonowa, lek przeciwparkinsonowy, lek przeciwpsychotyczny, lipidogram, nagły zgon sercowy, napad drgawkowy, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, niedrożność porażenna jelit, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, odstęp QTc, olanzapina, ośrodkowy układ nerwowy, otępienie, otępienie naczyniowe, parkinsonizm, późna dyskineza, prolaktyna, przerost mięśnia sercowego, psychoza, rabdomioliza, uszkodzenie wątrobowokomórkowe, zakrzepica z zatorami, zapalenie wątroby, zastoinowa niewydolność serca, zastój żółci, zdarzenie naczyniowo-mózgowe, zespół wydłużonego odstępu QT, złośliwy zespół neuroleptyczny, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Levomentis
Lewomepromazyna, składnik leku Levomentis, wymaga ścisłej kontroli parametrów klinicznych podczas terapii, zwłaszcza u pacjentów z chorobami układu krążenia, wątroby oraz nerek. Zaleca się monitorowanie ciśnienia tętniczego, funkcji wątroby, morfologii krwi z rozmazem, EKG oraz stężenia potasu w surowicy, szczególnie u osób z ryzykiem hipotonii, zaburzeń rytmu serca i wydłużonego odstępu QT. Przed rozpoczęciem leczenia konieczne jest wykonanie EKG w celu wykluczenia przeciwwskazań kardiologicznych. Lewomepromazyna może powodować wydłużenie odstępu QT, arytmie, a także złośliwy zespół neuroleptyczny (NMS), dlatego w przypadku hipertermii i objawów takich jak sztywność mięśni czy zaburzenia świadomości należy natychmiast przerwać terapię. Ponadto, lek obniża próg drgawkowy i może indukować zmiany padaczkopodobne w EEG, co wymaga szczególnej uwagi u pacjentów z padaczką. Długotrwałe stosowanie wiąże się z ryzykiem późnej dyskinezy, której objawy mogą być nieodwracalne i obejmują mimowolne ruchy twarzy i kończyn.
agranulocytoza, arytmia typu torsade de pointes, badanie biochemiczne wątroby, bradykardia, choroba układu krążenia, ciśnienie tętnicze krwi, cukrzyca, działanie pozapiramidowe, działanie sedatywne, fenotiazyna, hipertermia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hipotonia, hipotonia ortostatyczna, jaskra z zamkniętym kątem przesączania, katatonia, lek przeciwpsychotyczny, leukopenia, lewomepromazyna, morfologia krwi z rozmazem, nadwrażliwość na substancję czynną, niedoczynność tarczycy, niewydolność oddechowa, objaw pozapiramidowy, objaw psychotyczny, padaczka, parkinsonizm, późna dyskineza, próg drgawkowy, rozrost gruczołu krokowego, sztywność mięśni, tachykardia, udar, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie krążenia, zaburzenie przewodzenia, zaburzenie rytmu serca, zakrzepica z zatorami, zastoinowa niewydolność serca, zespół wydłużonego odstępu QT, złośliwy zespół neuroleptyczny, żółtaczka, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa