zapalenie tylnego odcinka błony naczyniowej
Zapalenie tylnego odcinka błony naczyniowej (zapalenie tylnego odcinka błony naczyniowej oka, tylne zapalenie błony naczyniowej, zapalenie tylnego odcinka naczyniówki) to stan zapalny obejmujący tylną część błony naczyniowej oka, która składa się z naczyniówki, ciała rzęskowego i tęczówki. W przypadku tylnego zapalenia proces chorobowy dotyczy głównie naczyniówki, często z zajęciem siatkówki i/lub nerwu wzrokowego.
Etiologia schorzenia jest różnorodna i obejmuje przyczyny infekcyjne (toksoplazmoza, gruźlica, kiła, CMV, HSV, VZV), autoimmunologiczne (sarkoidoza, choroba Behçeta, zespół Vogta-Koyanagiego-Harady), oraz idiopatyczne. Stan ten może występować jako izolowana choroba oka lub być manifestacją choroby ogólnoustrojowej.
Objawy kliniczne obejmują pogorszenie ostrości wzroku, mroczki, metamorfopsje, fotopsje oraz zaburzenia widzenia barwnego. W przeciwieństwie do przedniego zapalenia błony naczyniowej, ból, światłowstręt i zaczerwienienie oka występują rzadziej. Diagnostyka opiera się na badaniu okulistycznym, angiografii fluoresceinowej, OCT oraz badaniach laboratoryjnych ukierunkowanych na określenie etiologii.
Leczenie zależy od przyczyny i obejmuje terapię przeciwzapalną (steroidy ogólnoustrojowe lub miejscowe), leki immunosupresyjne, a w przypadku etiologii infekcyjnej – odpowiednie leczenie przeciwdrobnoustrojowe. Nieleczone zapalenie tylnego odcinka błony naczyniowej może prowadzić do poważnych powikłań, takich jak obrzęk plamki, neowaskularyzacja podsiatkówkowa, zaćma, jaskra wtórna i odwarstwienie siatkówki.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Toxoplazmoza – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Rokowanie w toksoplazmozie (Toxoplasma gondii) jest zróżnicowane i zależy od stanu immunologicznego pacjenta oraz lokalizacji zakażenia. U osób immunokompetentnych ostra toksoplazmoza ma zwykle przebieg samoograniczający się, z ustępowaniem objawów w ciągu kilku tygodni, jednak cysty tkankowe pozostają i mogą potencjalnie ulec reaktywacji. U pacjentów z obniżoną odpornością, zwłaszcza z HIV/AIDS, toksoplazmoza mózgu jest poważnym zagrożeniem, z przeżywalnością około 70% przy leczeniu, ale śmiertelnością hospitalizacyjna na poziomie 29,9%. Profilaktyka z trimetoprimem-sulfametoksazolem jest zalecana u osób z CD4 <100 komórek/μL. W toksoplazmozie wrodzonej szybkie wdrożenie terapii pozwala na prawidłowy rozwój ponad 70% dzieci, choć możliwe są powikłania neurologiczne i sensoryczne. Biomarkery immunologiczne, takie jak CXCL9, CXCL10, limfocyty T CD4+CD25+ oraz produkcja IFN-γ, umożliwiają precyzyjną diagnostykę i rokowanie, a serologia cytometryczna przepływowa jest obiecującą metodą wczesnej diagnostyki i oceny rokowania zmian ocznych.
awidność IgG, biomarker immunologiczny, cysta tkankowa, cytometria przepływowa, deficyt neurologiczny, interferon gamma, jądra podstawy, komórka NK, kompetencja immunologiczna, limfadenopatia, limfocyt T CD4+, mała masa urodzeniowa, napad padaczkowy, niepełnosprawność intelektualna, ostrość wzroku, plamka żółta, poród przedwczesny, przeszczepienie krwiotwórczych komórek macierzystych, rekonstytucja immunologiczna, ropień mózgu, terapia antyretrowirusowa, terapia supresyjna, toksoplazmoza, toksoplazmoza oczna, toksoplazmoza OUN, toksoplazmoza wrodzona, trimetoprim-sulfametoksazol, zapalenie mózgu, zapalenie tylnego odcinka błony naczyniowej - Leksykon substancji czynnych
Fluocynolon acetonid – Dawkowanie i sposób podawania
Fluocynolon acetonid jest syntetycznym kortykosteroidem stosowanym miejscowo w dermatologii oraz okulistyce. W postaci maści (Flucinar 0,25 mg/g oraz Flucinar N 0,25 mg + 5 mg/g neomycyny siarczanu) zaleca się aplikację cienkiej warstwy 1-2 razy na dobę na zmienione chorobowo obszary skóry, nie dłużej niż 2 tygodnie, a na skórę twarzy maksymalnie 1 tydzień. Maksymalna ilość zużytej maści nie powinna przekraczać 15 g tygodniowo. U dzieci powyżej 2 lat stosowanie ogranicza się do jednorazowej aplikacji na niewielką powierzchnię, z wykluczeniem skóry twarzy, natomiast u dzieci poniżej 2 lat preparaty są przeciwwskazane. Stosowanie pod opatrunkiem okluzyjnym jest dozwolone jedynie w leczeniu łuszczycy preparatem Flucinar, z codzienną zmianą opatrunku, natomiast preparat Flucinar N nie powinien być stosowany pod okluzją. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek lub wątroby należy unikać długotrwałego stosowania i aplikacji na duże powierzchnie skóry ze względu na ryzyko kumulacji substancji czynnych.
absorpcja systemowa, cukrzycowy obrzęk plamki żółtej, dysfagia, działanie niepożądane, fluocynolon acetonid, fotokoagulacja laserowa, grubość siatkówki, implant do ciałka szklistego, kortykosteroid miejscowy, leczenie dermatologiczne, łuszczyca, neomycyny siarczan, niezakaźne zapalenie błony naczyniowej oka, opatrunek okluzyjny, wskazanie kliniczne, wstrzyknięcie do ciałka szklistego, wywiad medyczny, wziernik powiekowy, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zapalenie tylnego odcinka błony naczyniowej, znieczulenie miejscowe - Leksykon chorób i schorzeń
Iryt – Etiologia i przyczyny
Iryt, czyli zapalenie przedniego odcinka błony naczyniowej oka, jest najczęstszą formą zapalenia błony naczyniowej, z około 50-70% przypadków o etiologii idiopatycznej. Idiopatyczny iryt może mieć charakter jednorazowy lub nawracający, a mechanizm jego powstawania często wiąże się z podłożem autoimmunologicznym. Drugą najczęstszą przyczyną jest obecność antygenu HLA-B27, która zwiększa ryzyko rozwoju irytu około 15-krotnie i odpowiada za 40-70% przypadków, charakteryzując się ostrym, jednostronnym przebiegiem i częstymi nawrotami. Inne istotne etiologie obejmują choroby autoimmunologiczne (np. seronegatywne spondyloartropatie, młodzieńcze idiopatyczne zapalenie stawów, sarkoidozę, toczeń rumieniowaty układowy), infekcje (wirusy HSV, VZV, CMV; bakterie: kiła, gruźlica, borelioza; pasożyty: toksoplazmoza) oraz urazy oka, które odpowiadają za około 20% przypadków. Mechanizmy patogenetyczne obejmują reakcje nadwrażliwości, odkładanie kompleksów immunologicznych oraz miejscową odpowiedź zapalną indukowaną przez produkty martwicze i kontaminację mikrobiologiczną.
abrazja rogówki, antygen HLA-B27, bisfosfonian, borelioza, choroba autoimmunologiczna, choroba Behçeta, choroba kociego pazura, choroba Leśniowskiego-Crohna, cidofovir, fluorochinolon, gruźlica, histoplazmoza, idiopatyczny, inhibitor kinazy białkowej, inhibitor punktów kontrolnych, iryt, kandydoza, kiła, kompleks immunologiczny, lek antyangiogenny, łuszczycowe zapalenie stawów, młodzieńcze idiopatyczne zapalenie stawów, oparzenie chemiczne, półpasiec oczny, rifabutyna, sarkoidoza, spondyloartropatia seronegatywna, stwardnienie rozsiane, sulfonamid, tępy uraz oka, toczeń rumieniowaty układowy, toksokaroza, toksoplazmoza, uraz penetrujący, wirus cytomegalii, wirus opryszczki pospolitej, wirus półpaśca, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zapalenie błony naczyniowej, zapalenie przedniego odcinka błony naczyniowej, zapalenie przedniego odcinka błony naczyniowej oka, zapalenie tylnego odcinka błony naczyniowej, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa