Właściwości farmakokinetyczne telmisartanu

Właściwości farmakokinetyczne leku obejmują procesy, jakim podlega substancja aktywna w organizmie, od momentu podania do całkowitej eliminacji. W przypadku telmisartanu, składnika aktywnego produktu Telmisartan Medical Valley dostępnego w dawkach 20 mg, 40 mg oraz 80 mg, profil farmakokinetyczny charakteryzuje się specyficznymi cechami dotyczącymi wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu oraz eliminacji.¹

Wchłanianie

Telmisartan jest szybko wchłaniany z przewodu pokarmowego, jednakże stopień absorpcji wykazuje zmienność międzyosobniczą. Biodostępność całkowita tego leku wynosi około 50%, co wskazuje na umiarkowaną dostępność biologiczną substancji czynnej.²

Przyjmowanie leku z posiłkiem wpływa na parametry farmakokinetyczne telmisartanu, powodując zmniejszenie pola powierzchni pod krzywą zależności stężenia w osoczu od czasu (AUC0-∞). Stopień redukcji AUC zależy od dawki i wynosi około 6% dla dawki 40 mg oraz około 19% dla dawki 160 mg. Należy jednak podkreślić, że przez pierwsze 3 godziny od przyjęcia produktu stężenie telmisartanu w osoczu pozostaje na podobnym poziomie, niezależnie od tego, czy lek został przyjęty na czczo, czy wraz z pokarmem.³

Liniowość farmakokinetyki

Farmakokinetyka telmisartanu wykazuje cechy nieliniowości, szczególnie przy wyższych dawkach. Zaobserwowano, że maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) oraz w mniejszym stopniu pole powierzchni pod krzywą zależności stężenia w osoczu od czasu (AUC) zwiększają się nieproporcjonalnie do dawki przy stosowaniu dawek przekraczających 40 mg.⁴

Pomimo obserwowanego zmniejszenia wartości AUC przy jednoczesnym przyjmowaniu z pokarmem, nie powinno to prowadzić do istotnego klinicznie zmniejszenia skuteczności terapeutycznej leku.⁵

Dystrybucja

Telmisartan charakteryzuje się bardzo wysokim stopniem wiązania z białkami osocza, przekraczającym 99,5%. Lek wiąże się głównie z albuminami oraz kwaśną alfa-1-glikoproteiną. Ta właściwość ma istotne znaczenie dla dystrybucji leku w organizmie oraz jego interakcji z innymi substancjami. ^{99,5%), szczególnie z albuminami i kwaśną alfa-1-glikoproteiną.”>6}

Średnia objętość dystrybucji telmisartanu w stanie stacjonarnym (Vdss) wynosi około 500 l, co wskazuje na znaczną dystrybucję leku w tkankach organizmu.⁷

Metabolizm

Metabolizm telmisartanu przebiega głównie poprzez proces sprzęgania do pochodnych glukuronidowych związków macierzystych. Jest to istotna informacja z punktu widzenia klinicznego, ponieważ metabolity powstałe w wyniku tego procesu nie wykazują aktywności farmakologicznej.⁸

Eliminacja

Farmakokinetykę eliminacji telmisartanu opisuje krzywa wykładnicza. Okres półtrwania w fazie eliminacji jest wydłużony i przekracza 20 godzin, co uzasadnia stosowanie leku raz na dobę. ^{20 godz.”>9}

Istotną obserwacją jest fakt, że przy stosowaniu telmisartanu w zalecanych dawkach nie dochodzi do klinicznie znaczącej kumulacji leku w organizmie, co jest korzystne z punktu widzenia bezpieczeństwa terapii.¹⁰

Po podaniu doustnym (podobnie jak po podaniu dożylnym) telmisartan jest prawie całkowicie wydalany w postaci niezmienionej z kałem. Wydalanie z moczem stanowi mniej niż 1% podanej dawki, co wskazuje na dominującą rolę eliminacji wątrobowo-żółciowej.<sup data-drug="Telmisartan Medical Valley" data-section="Właściwości farmakokinetyczne" title="Po podaniu doustnym (i dożylnym) telmisartan jest prawie całkowicie wydalany w postaci niezmienionej z kałem. Całkowite wydalanie z moczem wynosi 11

Całkowity klirens osoczowy (Cltot) telmisartanu jest duży i wynosi około 1000 ml/min, co stanowi znaczną wartość w porównaniu z przepływem wątrobowym krwi, wynoszącym około 1500 ml/min.¹²

Farmakokinetyka w szczególnych grupach pacjentów

Dzieci i młodzież

Farmakokinetykę telmisartanu oceniono u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym w wieku od 6 do poniżej 18 lat (n=57) po przyjmowaniu dawek 1 mg/kg lub 2 mg/kg przez okres czterech tygodni. Badanie, choć o ograniczonej liczebności dla pełnej oceny farmakokinetyki u dzieci poniżej 12 lat, potwierdziło, że profil farmakokinetyczny telmisartanu u dzieci i młodzieży jest zasadniczo zgodny z profilem obserwowanym u osób dorosłych.<sup data-drug="Telmisartan Medical Valley" data-section="Właściwości farmakokinetyczne" title="Farmakokinetykę dwóch dawek telmisartanu, która stanowiła drugi cel badania, oceniono u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym (n = 57) w wieku od 6 do 13

Wyniki badania potwierdziły również nieliniową farmakokinetykę telmisartanu u młodszych pacjentów, szczególnie widoczną w przypadku wartości maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax).¹⁴

Różnice związane z płcią

Zaobserwowano istotne różnice w stężeniu telmisartanu w osoczu związane z płcią. U kobiet stężenie maksymalne (Cmax) oraz pole powierzchni pod krzywą zależności stężenia od czasu (AUC) były znacząco wyższe niż u mężczyzn – odpowiednio około 3-krotnie i 2-krotnie.¹⁵

Pomimo tych różnic, nie stwierdzono konieczności dostosowywania dawki w zależności od płci, gdyż zauważono, że stężenia u kobiet, choć wyższe, nie mają istotnego wpływu na skuteczność terapeutyczną leku.¹⁶

Pacjenci w podeszłym wieku

Wiek pacjenta nie ma istotnego wpływu na farmakokinetykę telmisartanu. Nie stwierdzono znaczących różnic w parametrach farmakokinetycznych między osobami w wieku poniżej i powyżej 65 lat.¹⁷

Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek

U pacjentów z zaburzoną czynnością nerek obserwuje się zmiany w farmakokinetyce telmisartanu, których nasilenie zależy od stopnia dysfunkcji nerek:

• U pacjentów z łagodną do umiarkowanej niewydolnością nerek stężenie telmisartanu w osoczu jest dwukrotnie wyższe niż u osób z prawidłową funkcją nerek.¹⁸
• Podobne dwukrotne zwiększenie stężenia obserwuje się u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek.¹⁹
• U pacjentów poddawanych hemodializie stężenie telmisartanu w osoczu jest niższe, co wynika z jego wysokiego stopnia wiązania z białkami osocza, uniemożliwiającego usunięcie leku podczas hemodializy.²⁰

Istotną informacją kliniczną jest fakt, że okres półtrwania w fazie eliminacji telmisartanu nie ulega zmianie u pacjentów z zaburzoną czynnością nerek.²¹

Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby

Zaburzenia czynności wątroby mają znaczący wpływ na farmakokinetykę telmisartanu. Badania przeprowadzone w tej grupie pacjentów wykazały zwiększenie biodostępności całkowitej do prawie 100%, co jest istotnym wzrostem w porównaniu z około 50% biodostępnością u osób z prawidłową funkcją wątroby.²²

Pomimo zwiększonej biodostępności, okres półtrwania w fazie eliminacji nie ulega zmianie u pacjentów z niewydolnością wątroby, co stanowi istotną informację przy planowaniu dawkowania leku w tej grupie pacjentów.²³