wchłanianie domięśniowe

Wchłanianie domięśniowe (absorpcja domięśniowa) odnosi się do procesu przechodzenia substancji leczniczych podanych drogą iniekcji domięśniowej do krwiobiegu. Mięśnie są dobrze ukrwione, co zapewnia względnie szybkie wchłanianie leków, zwykle wolniejsze niż przy podaniu dożylnym, ale szybsze niż przy podaniu podskórnym.

Na szybkość wchłaniania domięśniowego wpływa wiele czynników, w tym ukrwienie mięśnia, aktywność fizyczna, objętość i lepkość podawanego preparatu oraz jego pH. Najbardziej popularnymi miejscami iniekcji domięśniowych są mięsień pośladkowy wielki, mięsień pośladkowy średni, mięsień czworogłowy uda oraz mięsień naramienny, z których każdy charakteryzuje się nieco inną farmakokinetyką wchłaniania.

Wchłanianie domięśniowe może być celowo modyfikowane poprzez dodanie substancji opóźniających absorpcję, takich jak kompleksy z protaminą czy krystaliczne zawiesiny, co umożliwia uzyskanie efektu depot i przedłużone uwalnianie leku. Technika ta jest powszechnie stosowana przy podawaniu niektórych antybiotyków, leków przeciwpsychotycznych, hormonów czy środków antykoncepcyjnych.

Należy pamiętać, że na wchłanianie domięśniowe negatywnie wpływają stany patologiczne związane z obniżonym przepływem krwi przez mięśnie, takie jak wstrząs, niewydolność krążenia czy hipotermia. U pacjentów w takich stanach należy rozważyć alternatywne drogi podania leków.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Fulvestrant Eugia 250 mg

Fulwestrant, podawany domięśniowo w dawce 500 mg (2 ampułko-strzykawki po 250 mg), charakteryzuje się powolnym wchłanianiem z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) około 25,1 ng/ml po 5 dniach oraz stabilnym profilem farmakokinetycznym z minimalnym stężeniem (Cmin) około 16,3 ng/ml i polem pod krzywą (AUC) wynoszącym 475 ng·dni/ml. Lek wykazuje liniową kinetykę w zakresie dawek 50-500 mg, wysokie wiązanie z białkami osocza (99%) oraz dużą objętość dystrybucji (3-5 l/kg), co wskazuje na szeroką dystrybucję pozanaczyniową. Metabolizm fulwestrantu jest złożony, obejmuje liczne metabolity o zmienionej aktywności antyestrogenowej, a główną rolę w oksydacji in vitro odgrywa CYP3A4, podczas gdy w warunkach in vivo dominują enzymy niezwiązane z cytochromem P450. Eliminacja odbywa się głównie z kałem, z klirensem około 11±1,7 ml/min/kg, a okres półtrwania wynosi około 50 dni, co umożliwia dawkowanie raz na miesiąc.
cytochrom P450 3A4, farmakokinetyka, fulwestrant, globulina wiążąca hormony płciowe, klirens, liniowość kinetyki, lipoproteiny HDL, lipoproteiny LDL, lipoproteiny VLDL, maksymalne stężenie w osoczu, metabolizm leku, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, przedwczesne dojrzewanie płciowe, skala Child-Pugh, stężenie minimalne, wchłanianie domięśniowe, wiązanie z białkami osocza, zespół McCune-Albrighta
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Midazolam hameln 2 mg/ml

Midazolam wykazuje zróżnicowane właściwości farmakokinetyczne zależne od drogi podania oraz populacji pacjentów. Po podaniu domięśniowym osiąga maksymalne stężenie w osoczu w ciągu 30 minut, z dostępnością biologiczną około 90%, natomiast po podaniu doodbytniczym dostępność ta wynosi około 50%. Lek charakteryzuje się objętością dystrybucji 0,7-1,2 l/kg oraz wysokim wiązaniem z białkami osocza (96-98%). Midazolam jest metabolizowany głównie przez izoenzymy CYP3A4 i CYP3A5 do farmakologicznie czynnego 1′-hydroksymidazolamu, którego stężenie w osoczu stanowi 12% stężenia leku macierzystego. Okres półtrwania midazolamu u młodych zdrowych dorosłych wynosi 1,5-2,5 godziny, a klirens osoczowy 300-500 ml/min. Lek jest wydalany głównie przez nerki w postaci sprzężonego metabolitu (60-80% dawki), z mniej niż 1% wydalanym w formie niezmienionej.
alfa-hydroksymidazolam, asfiksja, bariera łożyskowa, białka osocza, biotransformacja, cytochrom P450, dostępność biologiczna, farmakokinetyka midazolamu, glukuronid hydroksymidazolamu, hydroksylacja leku, hydroksymidazolam, indukcja enzymów, infuzja dożylna, klirens osoczowy, kwas glukuronowy, marskość wątroby, midazolam, objętość dystrybucji, okres półtrwania, płyn mózgowo-rdzeniowy, sedacja, wchłanianie domięśniowe, wchłanianie doodbytnicze, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zastoinowa niewydolność serca

wchłanianie domięśniowe

Powiązane wpisy

Właściwości farmakokinetyczne – Fulvestrant Eugia 250 mg

Właściwości farmakokinetyczne – Midazolam hameln 2 mg/ml