zawał żylny
Zawał żylny (infarctus venosus) to martwica tkanki spowodowana zablokowaniem odpływu krwi żylnej, prowadząca do zastoju, obrzęku i ostatecznie do niedokrwienia. W przeciwieństwie do zawału tętniczego, gdzie dochodzi do nagłego zatrzymania dopływu krwi, zawał żylny rozwija się stopniowo i często ma mniej dramatyczny przebieg kliniczny.
Najczęstszą lokalizacją zawału żylnego jest zawał żylny jelit, występujący w wyniku zakrzepicy żył krezkowych. Inne ważne postacie to zawał żylny wątroby (zespół Budda-Chiariego), zawał żylny mózgu (zakrzepica zatok żylnych mózgu) oraz zawał żylny jąder. Czynnikami ryzyka są stany nadkrzepliwości, urazy, zakażenia, ciąża oraz nowotwory.
Diagnostyka zawału żylnego opiera się na badaniach obrazowych (tomografia komputerowa z kontrastem, rezonans magnetyczny, USG Doppler), badaniach laboratoryjnych oraz ocenie klinicznej. Leczenie obejmuje antykoagulację, trombolizę, a w niektórych przypadkach interwencję chirurgiczną. Szybkie rozpoznanie i wdrożenie terapii ma kluczowe znaczenie dla rokowania, gdyż nieleczony zawał żylny może prowadzić do martwicy tkanek i zagrażających życiu powikłań.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Malformacje żylnego układu naczyniowego wewnątrzczaszkowego – Etiologia i przyczyny
Malformacje żylne wewnątrzczaszkowe (intracranial venous malformations) to wrodzone lub nabyte nieprawidłowo powiększone naczynia żylne mózgu, powstające głównie w okresie embrionalnym, zwłaszcza w pierwszym trymestrze ciąży, w wyniku zaburzeń angiogenezy i rozwoju naczyń żylnych. Etiologia jest wieloczynnikowa, obejmująca czynniki genetyczne (mutacje w genach TIE-2, PIK3CA, KRIT1, CCM2, PDCD10), rozwojowe oraz nabyte (urazy OUN, zakrzepica żylna, zmiany hormonalne). Malformacje te charakteryzują się nieprawidłową architekturą naczyń, często stanowiąc jedyny drenaż żylny dla określonych obszarów mózgu, co implikuje ryzyko zawału żylnego przy interwencjach obliteracyjnych. Na poziomie molekularnym istotna jest dysregulacja VEGF, zaburzenia cytokin oraz funkcji połączeń ścisłych śródbłonka, co prowadzi do zwiększonej przepuszczalności naczyń i proliferacji komórek śródbłonka.
angiogeneza, czynnik wzrostu śródbłonka naczyniowego, dziedziczna teleangiektazja krwotoczna, komórka mięśni gładkich, krwotok śródczaszkowy, malformacja tętniczo-żylna, malformacja żylna wewnątrzczaszkowa, malformacja żylnego układu naczyniowego wewnątrzczaszkowego, mutacja genetyczna, mutacja genu PIK3CA, mutacja somatyczna, naczyniak jamisty, napad padaczkowy, przetoka płynu mózgowo-rdzeniowego, rozwój płodowy, rozwojowa anomalia żylna, tętniak mózgu, udar niedokrwienny, wodociąg mózgu, zakrzepica żylna, zawał żylny, zespół Klippela-Trenaunaya, zespół Oslera-Webera-Rendu, zespół Sturge’a-Webera - Leksykon chorób i schorzeń
Piętka tętniczo-żylna – Etiologia i przyczyny
Piętka tętniczo-żylna (AVF) to patologiczne połączenie między tętnicą a żyłą, omijające łożysko kapilarne, co skutkuje zwiększeniem ciśnienia żylnego i zmniejszeniem perfuzji tkanek. Etiologia AVF jest zróżnicowana i obejmuje przyczyny wrodzone, takie jak nieprawidłowy rozwój naczyń w okresie płodowym oraz genetyczne predyspozycje (np. choroba Oslera-Webera-Rendu), a także nabyte, w tym jatrogenne (cewnikowanie naczyń, biopsje, zabiegi chirurgiczne), pourazowe (rany penetrujące, złamania kości długich) oraz idiopatyczne. Szczególną grupę stanowią AVF tworzone celowo u pacjentów z niewydolnością nerek w celu uzyskania dostępu do hemodializy. Czynniki ryzyka rozwoju AVF to m.in. dializa, przebyte urazy, zabiegi naczyniowe, nadciśnienie tętnicze, wysoki BMI, zaawansowany wiek oraz płeć żeńska.
biopsja przezskórna, choroba Oslera-Webera-Rendu, dializoterapia, dostęp naczyniowy, dysfagia, hemodializa, hiperplazja błony wewnętrznej, lek antyfibrynolityczny, lek przeciwkrzepliwy, miażdżyca, nadciśnienie tętnicze, neoangiogeneza, niedobór antytrombiny, niewydolność nerek, ośrodkowy układ nerwowy, perfuzja tkanek, piętka tętniczo-żylna, płucna piętka tętniczo-żylna, proliferacja komórek śródbłonka, przetoka szyjno-jamista, przetoka tętniczo-żylna rdzenia kręgowego, tworzenie zakrzepów, wrodzona trombofilia, wskaźnik masy ciała, zakrzepica zatoki żylnej, zakrzepica żylna, zatoka poprzeczna, zawał żylny, zespół podkradania, złamanie kości długiej, zwężenie naczyń krwionośnych - Leksykon chorób i schorzeń
Malformacje żylnego układu naczyniowego wewnątrzczaszkowego – Epidemiologia
Malformacje żylnego układu naczyniowego wewnątrzczaszkowego (icVM) stanowią rzadkie, ale istotne wady naczyniowe mózgu, charakteryzujące się nieprawidłowo powiększonymi żyłami. Występują z częstością 2,1% w badaniu kohortowym 898 pacjentów, przy czym rozwojowe anomalie żylne (DVA), podtyp icVM, wykazują częstość 3-9% w badaniach MRI z kontrastem. Malformacje te często współistnieją z dużymi, złożonymi malformacjami żylnymi pozaczaszkowymi (78,9% przypadków) oraz sinus pericranii (47,3%). Epidemiologicznie icVM różnią się od malformacji tętniczo-żylnych (AVMs), które występują u około 0,05% populacji i cechują się wyższym ryzykiem krwotoku śródczaszkowego (2-4% rocznie). W icVM ryzyko powikłań, takich jak samoistna zakrzepica żyły zbiorczej czy krwotok, jest niskie, około 0,15% rocznie, a większość pacjentów pozostaje bezobjawowa.
cyfrowa angiografia subtrakcyjna, dziedziczna krwotoczna teleangiektazja, krwotok mózgowy, krwotok podpajęczynówkowy, krwotok śródczaszkowy, krwotok śródmózgowy, malformacja jamista, malformacja naczyniowa wewnątrzczaszkowa, malformacja tętniczo-żylna, malformacja żylna wewnątrzczaszkowa, mutacja KRAS, nadciśnienie żylne, napad padaczkowy, rezonans magnetyczny, rozwojowa anomalia żylna, teleangiektazja włośniczkowa, tętniak tętniczy, zawał żylny, zespół Klippela-Trenaunaya, zespół Oslera-Webera-Rendu, zespół Sturge’a-Webera