epizod dużej depresji
Epizod dużej depresji (ang. Major Depressive Episode, MDE) to rozpoznanie kliniczne definiowane jako okres co najmniej dwóch tygodni, podczas którego występuje obniżony nastrój lub anhedonia (utrata zainteresowania lub przyjemności), wraz z co najmniej pięcioma dodatkowymi objawami, takimi jak zaburzenia snu, zmiana apetytu, problemy z koncentracją, uczucie zmęczenia, poczucie winy lub myśli samobójcze.
Diagnostyka epizodu dużej depresji opiera się na kryteriach zawartych w klasyfikacjach ICD-11 oraz DSM-5. Kluczowe znaczenie ma różnicowanie z zaburzeniami afektywnymi dwubiegunowymi, ponieważ leczenie obu tych stanów znacząco się różni. Ważna jest również ocena nasilenia epizodu (łagodny, umiarkowany, ciężki) oraz obecności objawów psychotycznych.
Leczenie epizodu dużej depresji obejmuje farmakoterapię (najczęściej z wykorzystaniem leków z grupy SSRI lub SNRI), psychoterapię (szczególnie poznawczo-behawioralną), a w cięższych przypadkach – elektrowstrząsy. Współczesne standardy kliniczne zalecają podejście multimodalne, łączące różne metody terapeutyczne oraz uwzględniające indywidualne potrzeby pacjenta.
Epizod dużej depresji wiąże się z istotnym ryzykiem samobójstwa, które wymaga systematycznej oceny w trakcie leczenia. Nawet po ustąpieniu objawów ostrej fazy, zaleca się kontynuację leczenia przez okres 6-12 miesięcy w celu zapobieżenia nawrotom. U około 30% pacjentów obserwuje się oporność na standardowe leczenie przeciwdepresyjne, co wymaga zastosowania strategii augmentacji lub zmiany modalności terapeutycznej.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Duloksetyna – Dawkowanie i sposób podawania
Duloksetyna jest stosowana w leczeniu dużych zaburzeń depresyjnych, zaburzeń lękowych uogólnionych oraz bólu w obwodowej neuropatii cukrzycowej. W przypadku dużych zaburzeń depresyjnych zalecana dawka początkowa i podtrzymująca wynosi 60 mg raz na dobę, z możliwością zwiększenia do 120 mg/dobę w dawkach podzielonych, choć brak jest dowodów na korzyści z wyższych dawek u pacjentów nieodpowiadających na leczenie. W zaburzeniach lękowych uogólnionych dawka początkowa to 30 mg/dobę, zwiększana do 60 mg/dobę jako dawka podtrzymująca, z możliwością zwiększenia do 90-120 mg/dobę w przypadku niewystarczającej odpowiedzi. W leczeniu bólu neuropatycznego dawka wynosi 60 mg/dobę, z możliwością zwiększenia do 120 mg/dobę w dawkach podzielonych. Odpowiedź kliniczną ocenia się zwykle po 2-4 tygodniach (depresja, lęk) lub po 2 miesiącach (ból neuropatyczny), a leczenie kontynuuje się przez kilka miesięcy w celu zapobiegania nawrotom. Duloksetyna podawana jest doustnie, podczas posiłku lub między posiłkami, a kapsułki można podawać także z musem jabłkowym, unikając żucia lub kruszenia.
ból neuropatyczny, choroba wątroby, dawka początkowa, dawka podtrzymująca, duloksetyna, duże zaburzenia depresyjne, epizod dużej depresji, klirens kreatyniny, leczenie przeciwdepresyjne, nawracające epizody, niewydolność nerek, objawy odstawienne, obwodowa neuropatia cukrzycowa, stężenie w osoczu, zaburzenia lękowe uogólnione, zmienność osobnicza - Leksykon substancji czynnych
Sertralina – Wskazania do stosowania
Sertralina, jako selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), znajduje szerokie zastosowanie w leczeniu zaburzeń psychicznych, w tym epizodów dużej depresji u dorosłych, zarówno w fazie aktywnej choroby, jak i w profilaktyce nawrotów. Lek jest również skuteczny w terapii lęku napadowego (z agorafobią lub bez), zespołu lęku społecznego (fobii społecznej) oraz zespołu stresu pourazowego (PTSD). Wskazania te dotyczą wyłącznie populacji dorosłych. Preparaty zawierające sertralinę, takie jak Zoloft, Asentra, ApoSerta, Apiolin, Sertagen, Miravil, Sastium, Sertraline Medreg, Sertralina Krka i Sertraline Zentiva, potwierdzają skuteczność i bezpieczeństwo stosowania w wymienionych jednostkach chorobowych.
agorafobia, aktywna faza choroby, epizod depresyjny, epizod dużej depresji, fobia społeczna, lęk napadowy, lęk paniczny, lek przeciwdepresyjny, napad lęku, profilaktyka nawrotów, PTSD, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, sertralina, zaburzenie depresyjne, zaburzenie lękowe, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, zaburzenie psychiczne, zaburzenie stresowe pourazowe, zespół lęku pourazowego, zespół lęku społecznego, zespół stresu pourazowego, ZO-K - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – KETREL XR 150 mg
KETREL XR, zawierający 150 mg kwetiapiny fumaranu w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu, jest wskazany przede wszystkim w leczeniu schizofrenii, zarówno w fazie ostrej, jak i w terapii podtrzymującej zapobiegającej nawrotom. Ponadto, preparat znajduje zastosowanie w chorobie afektywnej dwubiegunowej, gdzie stosowany jest w leczeniu umiarkowanych do ciężkich epizodów manii, epizodów dużej depresji oraz w profilaktyce nawrotów manii lub depresji u pacjentów z pozytywną odpowiedzią na kwetiapinę. KETREL XR jest także rekomendowany jako terapia augmentacyjna u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami depresyjnymi (MDD), którzy nie osiągnęli pełnej remisji po monoterapii lekami przeciwdepresyjnymi.
choroba afektywna dwubiegunowa, ciężkie zaburzenia depresyjne, depresja lekooporna, epizod dużej depresji, epizod manii, kwetiapina fumaran, leczenie przeciwdepresyjne, monoterapia lekiem przeciwdepresyjnym, nietolerancja laktozy, objawy psychotyczne, profilaktyka nawrotów, schizofrenia, tabletki o przedłużonym uwalnianiu, terapia augmentacyjna, terapia podtrzymująca - Leksykon chorób i schorzeń
Przewlekłe zaburzenie depresyjne – Diagnostyka i diagnoza
Przewlekłe zaburzenie depresyjne (PDD), zgodnie z DSM-5-TR, charakteryzuje się obniżonym nastrojem utrzymującym się przez co najmniej 2 lata u dorosłych (1 rok u dzieci i młodzieży) oraz obecnością minimum 2 z 6 objawów: zaburzenia apetytu, snu, energii, niskiej samooceny, trudności w koncentracji i poczucia beznadziejności. Diagnoza wymaga ciągłości objawów bez przerw dłuższych niż 2 miesiące, wykluczenia epizodów maniakalnych, zaburzeń psychotycznych, substancji lub innych stanów medycznych. PDD może współwystępować z dużym zaburzeniem depresyjnym (MDD), co wymaga odrębnej diagnozy. Diagnostyka opiera się na szczegółowym wywiadzie psychiatrycznym, ocenie funkcjonowania oraz wykluczeniu innych zaburzeń, w tym dwubiegunowych, cyklotymicznych, psychotycznych i somatycznych. W diagnostyce pomocne są narzędzia przesiewowe, takie jak PHQ-9, BDI, QIDS, Skala Hamiltona oraz specyficzny Przesiewacz Depresji Przewlekłej (PDS), jednak nie zastępują one pełnej oceny klinicznej.
anemia, badanie funkcji tarczycy, bezsenność, choroba współistniejąca, duża depresja, duże zaburzenie depresyjne, dystymia, epizod dużej depresji, epizod hipomaniakalny, epizod maniakalny, inhibitor MAO, Kwestionariusz Zdrowia Pacjenta, lek przeciwdepresyjny, morfologia krwi, myśl samobójcza, nadmierna senność, niedoczynność tarczycy, obniżony nastrój, podwójna depresja, przewlekłe zaburzenie depresyjne, Skala Depresji Becka, skala depresji Hamiltona, SNRI, spektrum schizofrenii, SSRI, terapia interpersonalna, terapia poznawczo-behawioralna, terapia psychodynamiczna, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, zaburzenie cyklotymiczne, zaburzenie dwubiegunowe, zaburzenie lękowe, zaburzenie nastroju, zaburzenie osobowości, zaburzenie psychotyczne, zaburzenie schizoafektywne - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Zoloft 100 mg
Zoloft (sertralina chlorowodorek) jest selektywnym inhibitorem wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI) dostępnym w tabletkach powlekanych o dawkach 50 mg i 100 mg. Lek znajduje zastosowanie w leczeniu epizodów dużej depresji, zarówno w fazie ostrej, jak i w terapii podtrzymującej, gdzie istotna jest jego rola w zapobieganiu nawrotom. Ponadto, sertralina wykazuje skuteczność w szerokim spektrum zaburzeń lękowych, takich jak zespół lęku napadowego (z lub bez agorafobii), zespół lęku społecznego oraz zespół lęku pourazowego (PTSD). Wskazaniem do stosowania jest także zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne (ZO-K), gdzie lek jest zarejestrowany zarówno dla dorosłych, jak i dzieci i młodzieży w wieku 6-17 lat. Tabletki 50 mg są białe, podłużne (10,3 x 4,2 mm) z rowkiem dzielącym, natomiast tabletki 100 mg mają wymiary 13,1 x 5,2 mm.
agorafobia, atak paniki, chlorowodorek sertraliny, EMDR, epizod dużej depresji, fobia społeczna, kompulsje, lęk antycypacyjny, lęk napadowy, lęk społeczny, nawracające zaburzenie depresyjne, nawrót depresji, objawy intruzywne, obsesje, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, terapia poznawczo-behawioralna, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, zespół lęku napadowego, zespół lęku pourazowego, zespół lęku społecznego - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Venlafaxine Teva 75 mg
Wenlafaksyna o przedłużonym uwalnianiu stosowana jest w dawce początkowej 75 mg raz na dobę, z możliwością stopniowego zwiększania dawki do maksymalnie 375 mg/dobę w leczeniu epizodów dużej depresji, przy odstępach dawkowania co najmniej 2 tygodnie (w wyjątkowych przypadkach co najmniej 4 dni). W uogólnionych zaburzeniach lękowych, fobii społecznej oraz lęku napadowym dawki maksymalne wynoszą 225 mg/dobę, przy czym w lęku napadowym zaleca się rozpoczęcie od 37,5 mg/dobę przez 7 dni, a następnie zwiększenie do 75 mg/dobę. Leczenie powinno trwać kilka miesięcy lub dłużej, z regularną oceną skuteczności i zasadności kontynuacji. Nagłe odstawienie leku jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko zespołu odstawienia; zaleca się stopniowe zmniejszanie dawki przez co najmniej 1-2 tygodnie, dostosowując tempo indywidualnie. Kapsułki należy podawać doustnie podczas posiłku, nie dzieląc ani nie uszkadzając ich, aby zachować mechanizm przedłużonego uwalniania.
ciężkie zaburzenie czynności nerek, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, dawka równoważna, epizod dużej depresji, fobia społeczna, hemodializa, kapsułka o przedłużonym uwalnianiu, łagodne i umiarkowane zaburzenie czynności wątroby, lęk napadowy, profilaktyka nawrotów, przedłużone uwalnianie leku, remisja, tabletka o natychmiastowym uwalnianiu, uogólnione zaburzenie lękowe, wenlafaksyna o przedłużonym uwalnianiu, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zespół odstawienia - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Elicea 5 mg
Escytalopram, dostępny w preparacie Elicea w dawkach 5 mg, 10 mg oraz 20 mg, jest selektywnym inhibitorem wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI) stosowanym w leczeniu epizodów dużej depresji, zaburzeń lękowych z napadami paniki (z agorafobią lub bez), fobii społecznej, zaburzenia lękowego uogólnionego (GAD) oraz zaburzenia obsesyjno-kompulsyjnego (OCD). Wskazania kliniczne opierają się na charakterystycznych objawach takich jak obniżony nastrój, anhedonia, napady paniki z objawami somatycznymi, nadmierny lęk społeczny, chroniczne zamartwianie się oraz natrętne myśli i kompulsje. Tabletki zawierają odpowiednio 51,3 mg, 102,6 mg i 205,3 mg laktozy, co należy uwzględnić u pacjentów z nietolerancją laktozy. Preparat wymaga regularnego stosowania, a efekt terapeutyczny pojawia się zwykle po kilku tygodniach terapii.
agorafobia, anhedonia, derealizacja, duszność, epizod dużej depresji, escytalopram, fobia społeczna, kołatanie serca, kompulsja, lęk paniczny, myśli samobójcze, napięcie mięśniowe, nasilenie objawów, objawy odstawienne, obsesja, palpitacje, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, zaburzenia snu, zaburzenie lękowe społeczne, zaburzenie lękowe uogólnione, zaburzenie lękowe z napadami lęku, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, zawroty głowy - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Venlafaxine Aurovitas 37,5 mg
Venlafaxine Aurovitas, zawierający chlorowodorek wenlafaksyny w dawkach 37,5 mg, 75 mg oraz 150 mg w formie kapsułek o przedłużonym uwalnianiu, jest inhibitorem zwrotnego wychwytu serotoniny i noradrenaliny, z dodatkowym, słabym działaniem na wychwyt dopaminy. Lek charakteryzuje się brakiem powinowactwa do receptorów muskarynowych, cholinergicznych, H1-histaminowych i α1-adrenergicznych, co ogranicza działania niepożądane typowe dla innych przeciwdepresantów. Wenlafaksyna nie hamuje monoaminooksydazy (MAO) i nie wykazuje powinowactwa do receptorów opioidowych ani benzodiazepinowych. Skuteczność w leczeniu dużej depresji potwierdzono w badaniach klinicznych z dawkami od 75 do 225 mg/dobę, a także w długoterminowych badaniach zapobiegających nawrotom przy dawkach 100-200 mg/dobę. Ponadto, lek wykazuje skuteczność w terapii uogólnionych zaburzeń lękowych, fobii społecznej oraz lęku napadowego, z dawkami terapeutycznymi w zakresie 37,5-225 mg/dobę.
agorafobia, arytmia komorowa, badanie kontrolowane placebo, badanie z podwójnie ślepą próbą, chlorowodorek wenlafaksyny, częstoskurcz komorowy torsade de pointes, duże zaburzenie depresyjne, działanie antycholinergiczne, epizod dużej depresji, fobia społeczna, inhibitor zwrotnego wychwytu serotoniny, kapsułka o przedłużonym uwalnianiu, lęk napadowy, lek przeciwdepresyjny, mechanizm przeciwdepresyjny, monoaminooksydaza, nawracające zaburzenie depresyjne, O-demetylowenlafaksyna, odpowiedź β-adrenergiczna, odstęp QTc, ośrodkowy układ nerwowy, receptor benzodiazepinowy, receptor cholinergiczny, receptor H1-histaminowy, receptor muskarynowy, receptor opioidowy, układ sercowo-naczyniowy, uogólnione zaburzenie lękowe, wychwyt serotoniny i noradrenaliny, wychwyt zwrotny dopaminy, zaburzenie rytmu serca - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Fluxemed
Fluoksetyna wymaga szczegółowej oceny ryzyka i korzyści, zwłaszcza u dzieci i młodzieży (8-18 lat), gdzie stosowana jest wyłącznie w umiarkowanej do ciężkiej depresji. Należy monitorować objawy samobójcze, manię, hipomanię oraz reakcje alergiczne, w tym wysypki i reakcje rzekomoanafilaktyczne. U dzieci obserwowano zmniejszenie wzrostu i masy ciała oraz ryzyko opóźnienia pokwitania, co wymaga regularnej oceny wzrostu, masy ciała i stopnia rozwoju według skali Tannera. Leczenie u pacjentów z padaczką wymaga ostrożności, a u osób z niestabilnymi napadami drgawkowymi fluoksetyna jest przeciwwskazana. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby zaleca się zmniejszenie dawki (np. podawanie co drugi dzień), natomiast u pacjentów z GFR <10 ml/min nie stwierdzono istotnych różnic w stężeniach leku. Fluoksetyna jest silnym inhibitorem CYP2D6 i może obniżać stężenie endoksyfenu, co jest istotne przy jednoczesnym leczeniu tamoksyfenem.
akatyzja, badanie EKG, doustny lek przeciwzakrzepowy, drgawki, epizod depresji, epizod dużej depresji, fluoksetyna, hiperglikemia, hipoglikemia, inhibitor CYP2D6, krwotok poporodowy, lek przeciwdepresyjny, mania i hipomania, myśl samobójcza, napad drgawkowy, niepokój psychoruchowy, niestabilna padaczka, niewydolność nerek, niewyrównana niewydolność serca, objaw odstawienia, objaw samobójczy, ostry zawał mięśnia sercowego, reakcja rzekomoanafilaktyczna, rozwój poznawczy, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, skala Tannera, SNRI, SSRI, tamoksyfen, torsade de pointes, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie rytmu serca, zachowanie samobójcze - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Alventa 37,5 mg
Alventa, zawierająca chlorowodorek wenlafaksyny w formie kapsułek o przedłużonym uwalnianiu (dawki 37,5 mg, 75 mg oraz 150 mg), jest wskazana przede wszystkim w leczeniu epizodów dużej depresji, zarówno w fazie ostrej, jak i w terapii podtrzymującej oraz profilaktyce nawrotów. Lek wykazuje wysoką skuteczność w leczeniu zaburzeń lękowych, w tym uogólnionych zaburzeń lękowych (GAD), fobii społecznej oraz lęku napadowego z lub bez agorafobii. Kapsułki zawierają sacharozę w ilościach odpowiednio 32,5 mg, 65 mg i 130 mg, co należy uwzględnić u pacjentów z cukrzycą lub wymagających ograniczenia spożycia cukrów.
agorafobia, atak paniki, chlorowodorek wenlafaksyny, choroba afektywna, choroba afektywna jednobiegunowa, derealizacja, duszność, epizod dużej depresji, fobia społeczna, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, kołatanie serca, leczenie podtrzymujące, lęk napadowy, nawrót depresji, objawy somatyczne, ostra faza choroby, sacharoza, uogólnione zaburzenie lękowe, współwystępowanie zaburzeń, zaburzenie lękowe, zaburzenie lęku społecznego, zaburzenie psychiczne, zawroty głowy - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Venlectine 150 mg
Venlectine, zawierający wenlafaksynę chlorowodorek w kapsułkach o przedłużonym uwalnianiu (dawki 37,5 mg, 75 mg, 150 mg), stosowany jest w leczeniu epizodów dużej depresji, uogólnionych zaburzeń lękowych, fobii społecznej oraz lęku napadowego. Dawkowanie rozpoczyna się zwykle od 75 mg raz na dobę (w lęku napadowym początkowo 37,5 mg przez 7 dni, potem 75 mg), z możliwością stopniowego zwiększania dawki co około 2 tygodnie do maksymalnie 375 mg/dobę w depresji i 225 mg/dobę w pozostałych wskazaniach. Leczenie powinno trwać kilka miesięcy lub dłużej, z kontynuacją co najmniej 6 miesięcy po osiągnięciu remisji w depresji. Kapsułki należy przyjmować doustnie podczas posiłku, nie dzieląc ani nie żując, a w przypadku zmiany z formy o natychmiastowym uwalnianiu dawkę należy odpowiednio przeliczyć.
chlorowodorek wenlafaksyny, dawka równoważna, epizod dużej depresji, fobia społeczna, hemodializa, kapsułka o przedłużonym uwalnianiu, klirens, lęk napadowy, nagłe odstawienie leku, nawrót choroby, reakcja odstawienia, remisja, substancja czynna, tabletka o natychmiastowym uwalnianiu, uogólnione zaburzenie lękowe, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Sertagen 100 mg
Sertagen, zawierający sertralinę w dawkach 50 mg i 100 mg w formie tabletek powlekanych, jest selektywnym inhibitorem wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI) stosowanym w leczeniu epizodów dużej depresji (MDD), zapobieganiu nawrotom depresji oraz różnych zaburzeń lękowych, takich jak lęk napadowy (z lub bez agorafobii), zespół lęku społecznego oraz zespół lęku pourazowego (PTSD). Lek wykazuje również skuteczność w terapii zaburzeń obsesyjno-kompulsywnych (ZO-K) u dorosłych oraz dzieci i młodzieży w wieku 6-17 lat. Wskazania do stosowania obejmują zarówno ostre epizody chorobowe, jak i długoterminową profilaktykę nawrotów, z uwzględnieniem indywidualnej oceny korzyści i ryzyka u pacjenta.
agorafobia, atak paniki, dystans emocjonalny, epizod dużej depresji, kompulsja, leczenie profilaktyczne, lęk napadowy, lek przeciwdepresyjny, objaw dysocjacyjny, objaw somatyczny, obsesja, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, Sertagen, sertralina, zaburzenie depresyjne, zaburzenie lękowe, zaburzenie obsesyjno-kompulsywne, zachowanie samobójcze, zespół lęku pourazowego, zespół lęku społecznego - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Sertraline Zentiva 25 mg
Sertralina (Sertraline Zentiva) jest selektywnym inhibitorem wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI) stosowanym w leczeniu epizodów dużej depresji, profilaktyce nawrotów depresji oraz różnych zaburzeń lękowych, w tym zespołu lęku napadowego, zespołu lęku społecznego, zaburzeń obsesyjno-kompulsyjnych (ZO-K) oraz zespołu stresu pourazowego (PTSD). Lek wykazuje skuteczność w łagodzeniu objawów takich jak napady paniki, fobia społeczna, obsesje i kompulsje, a także objawy PTSD, w tym intruzywne myśli, koszmary senne i nadmierne pobudzenie. W przypadku ZO-K sertralina jest dopuszczona do stosowania także u dzieci i młodzieży w wieku 6-17 lat, z koniecznością dostosowania dawkowania i monitorowania terapii. Decyzja o wdrożeniu leczenia powinna być poprzedzona dokładną oceną kliniczną i prowadzona przez specjalistę z doświadczeniem w terapii zaburzeń psychicznych.
agorafobia, chlorowodorek sertraliny, epizod dużej depresji, fobia społeczna, koszmar senny, lęk napadowy, lek przeciwdepresyjny, myśl natrętna, nadmierne pobudzenie, nietolerancja laktozy, profilaktyka nawrotów, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, sertralina, zaburzenie lękowe, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, zachowanie przymusowe, zespół lęku napadowego, zespół lęku społecznego, zespół stresu pourazowego - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Fluoxetine Vitabalans 20 mg
Fluoksetyna, będąca selektywnym inhibitorem wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI, kod ATC N06AB03), wykazuje potwierdzoną skuteczność w leczeniu epizodów dużej depresji u dorosłych, zaburzeń obsesyjno-kompulsyjnych, bulimii nervosa oraz przedmiesiączkowego zaburzenia dysforycznego (PMDD). W badaniach klinicznych wykazano, że dawka 20 mg/dobę jest efektywna w OCD, natomiast w bulimii skuteczna dawka wynosi 60 mg/dobę, co przekłada się na istotne zmniejszenie częstości napadów objadania się i zachowań przeczyszczających. W leczeniu PMDD stosowano zarówno ciągłe dawkowanie 20 mg/dobę przez 6 cykli menstruacyjnych, jak i przerywane dawkowanie w fazie lutealnej (20 mg/dobę przez 14 dni), uzyskując poprawę objawów takich jak drażliwość, niepokój i dysforia. W terapii dużej depresji u dzieci i młodzieży powyżej 8 roku życia fluoksetyna w dawce 20 mg wykazała umiarkowaną skuteczność, potwierdzoną istotnym spadkiem punktacji w skalach CDRS-R i CGI-I w badaniach trwających do 9 tygodni.
bulimia nervosa, doustny środek antykoncepcyjny, epizod dużej depresji, faza lutealna, fluoksetyna, przedmiesiączkowe zaburzenie dysforyczne, receptor adrenergiczny, receptor dopaminergiczny, receptor GABA, receptor histaminergiczny, receptor muskarynowy, receptor serotoninergiczny, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, skala CGI-I, skala Daily Record of Severity of Problems, skala Hamiltona, wychwyt zwrotny serotoniny, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, zachowanie przeczyszczające - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – KETREL XR 150 mg
KETREL XR (kwetiapina w postaci fumaranu) w tabletkach o przedłużonym uwalnianiu wymaga indywidualnego dostosowania dawki w zależności od wskazania terapeutycznego oraz stanu klinicznego pacjenta. W leczeniu schizofrenii i epizodów manii w chorobie dwubiegunowej dawka początkowa wynosi 300 mg w pierwszym dniu, zwiększana do 600 mg w drugim dniu, z zalecanym zakresem terapeutycznym 400-800 mg/dobę, przyjmowanym raz dziennie co najmniej godzinę przed posiłkiem. W epizodach depresyjnych choroby dwubiegunowej dawka początkowa jest stopniowo zwiększana od 50 mg do 300 mg na dobę, przyjmowana przed snem, z możliwością zwiększenia do 600 mg u wybranych pacjentów. W terapii podtrzymującej dawka powinna być najmniejszą skuteczną, mieszczącą się w zakresie 300-800 mg/dobę. W leczeniu wspomagającym ciężkich zaburzeń depresyjnych (MDD) dawka początkowa wynosi 50 mg, zwiększana do 150 mg, z zakresem terapeutycznym 50-300 mg/dobę, również podawana przed snem.
amitryptylina, bupropion, choroba afektywna dwubiegunowa, choroba dwubiegunowa, ciężkie zaburzenie depresyjne, citalopram, duloksetyna, działanie przeciwdepresyjne, epizod depresyjny, epizod dużej depresji, epizod manii, epizod mieszany, escitalopram, fluoksetyna, fumaran kwetiapiny, klirens nerkowy, kwetiapina, leczenie podtrzymujące, lek przeciwdepresyjny, monoterapia, paroksetyna, schizofrenia, sertralina, stabilizacja kliniczna, tabletka o natychmiastowym uwalnianiu, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, wenlafaksyna, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon chorób i schorzeń
Zaburzenie adaptacyjne – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Zaburzenie adaptacyjne (AD) jest powszechnie diagnozowanym schorzeniem psychicznym o generalnie dobrym rokowaniu, potwierdzonym w badaniach pięcioletnich, gdzie 71% pacjentów nie spełniało kryteriów żadnego zaburzenia psychicznego, a tylko 13% rozwijało ciężką depresję i/lub alkoholizm. Mimo to, przewlekłość objawów i obecność symptomów behawioralnych są najsilniejszymi predyktorami niekorzystnego przebiegu. Objawy mogą utrzymywać się miesiącami lub latami, a u części pacjentów dochodzi do progresji do innych zaburzeń. Szczególnie istotne jest zwiększone ryzyko samobójstwa, które u osób z AD jest 12-krotnie wyższe niż w populacji ogólnej, z krótszym i bardziej impulsywnym procesem samobójczym niż w ciężkiej depresji. Ryzyko to jest najwyższe u młodzieży (15-19 lat) i wzrasta z wiekiem u kobiet. Ponadto, pacjenci z AD często angażują się w celowe samouszkodzenia, a zaburzenia związane z nadużywaniem substancji mogą komplikować diagnozę i przebieg choroby.
antyspołeczne zaburzenie osobowości, ciężka depresja, epizod dużej depresji, interwencja kryzysowa, interwencja psychologiczna, lek przeciwdepresyjny, lek psychotropowy, myśli samobójcze, objawy behawioralne, objawy depresyjne, podejście poznawczo-behawioralne, próba samobójcza, przewlekły przebieg choroby, rak piersi, randomizowane badanie kontrolowane, remisja objawów, ryzyko samobójstwa, samozatrucie, trening inokulacji stresu, zaburzenie adaptacyjne - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Axyven 75 mg
Wenlafaksyna (Axyven) dostępna jest w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu w dawkach 37,5 mg, 75 mg oraz 150 mg. Dawkowanie jest ściśle uzależnione od wskazania klinicznego oraz indywidualnej odpowiedzi pacjenta. W leczeniu epizodów dużej depresji dawka początkowa wynosi 75 mg raz na dobę, z możliwością stopniowego zwiększania co około 2 tygodnie do maksymalnej dawki 375 mg/dobę. W przypadku uogólnionych zaburzeń lękowych, fobii społecznej oraz napadów paniki dawka początkowa wynosi odpowiednio 75 mg (fobia społeczna i uogólnione zaburzenia lękowe) lub 37,5 mg (napady paniki przez pierwszy tydzień, następnie 75 mg), z maksymalną dawką 225 mg/dobę. Terapia powinna trwać kilka miesięcy lub dłużej, a w profilaktyce nawrotów dużej depresji zaleca się kontynuację leczenia przez co najmniej 6 miesięcy od uzyskania remisji. Zaleca się stosowanie najmniejszej skutecznej dawki oraz regularną ocenę kliniczną pacjenta.
ciężkie zaburzenie wątroby, działanie niepożądane, epizod dużej depresji, fobia społeczna, GFR, hemodializa, klirens leku, łagodne zaburzenie wątroby, napad paniki, nawrót depresji, podanie doustne, profilaktyka nawrotów, przekaźnik nerwowy, reakcja odstawienia, remisja, tabletka o natychmiastowym uwalnianiu, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, uogólnione zaburzenie lękowe, wenlafaksyna, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Prefaxine 75 mg
Prefaxine, zawierający wenlafaksynę chlorowodorek w dawkach 37,5 mg, 75 mg oraz 150 mg w formie kapsułek o przedłużonym uwalnianiu, jest wskazany w leczeniu epizodów dużej depresji (MDD), zapobieganiu nawrotom tej choroby, a także w terapii zaburzeń lękowych, takich jak fobia społeczna, uogólnione zaburzenia lękowe (GAD) oraz lęk napadowy z lub bez agorafobii. Mechanizm działania opiera się na zwiększeniu poziomu serotoniny i noradrenaliny w OUN, co przekłada się na redukcję objawów depresyjnych i lękowych. Kapsułki Prefaxine zawierają odpowiednio 0,76 mg, 1,51 mg oraz 3,03 mg sodu, co należy uwzględnić u pacjentów z ograniczeniami dietetycznymi. Preparat umożliwia indywidualizację terapii dzięki trzem dostępnym dawkom i zapewnia stabilne stężenie leku w surowicy dzięki przedłużonemu uwalnianiu substancji czynnej.
agorafobia, atak paniki, chlorowodorek, efekt terapeutyczny, epizod depresyjny, epizod dużej depresji, farmakoterapia, fobia społeczna, kapsułka o przedłużonym uwalnianiu, lęk antycypacyjny, lęk napadowy, nawrót depresji, objawy depresyjne, objawy lękowe, serotonina i noradrenalina, stężenie leku, terapia podtrzymująca, układ noradrenergiczny, układ serotoninergiczny, uogólnione zaburzenie lękowe, wenlafaksyna, zaburzenie depresyjne, zaburzenie lękowe społeczne, zaburzenie paniczne - Leksykon substancji czynnych
Paroksetyna – Wskazania do stosowania
Paroksetyna, będąca selektywnym inhibitorem wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), znajduje szerokie zastosowanie w leczeniu zaburzeń psychiatrycznych, w tym ciężkiego epizodu depresji, zaburzenia obsesyjno-kompulsyjnego (ZOK), zaburzenia lękowego z napadami lęku (z zespołem lęku napadowego), fobii społecznej, zaburzenia lękowego uogólnionego (GAD) oraz zaburzenia stresowego pourazowego (PTSD). Preparaty zawierające paroksetynę (np. Arketis, Paroxetine Aurovitas, Rexetin, Seroxat) wykazują skuteczność terapeutyczną w redukcji objawów zarówno psychicznych, jak i somatycznych tych jednostek chorobowych. W leczeniu ZOK często stosuje się wyższe dawki niż w depresji, a efekt terapeutyczny pojawia się po kilku tygodniach. Paroksetyna jest lekiem pierwszego wyboru w ciężkich epizodach depresji, szczególnie gdy towarzyszą im objawy lękowe lub zaburzenia snu, a także w zaburzeniach lękowych, gdzie poprawia funkcjonowanie i jakość życia pacjentów.
agorafobia, chlorowodorek, ciężki epizod depresji, depersonalizacja, derealizacja, epizod dużej depresji, farmakokinetyka, flashback, fobia społeczna, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, objaw psychiczny, objaw somatyczny, paroksetyna, profil bezpieczeństwa leku, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, zaburzenie krzepnięcia, zaburzenie lękowe uogólnione, zaburzenie lękowe z napadami lęku, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, zaburzenie psychiczne, zaburzenie snu, zaburzenie stresowe pourazowe, zespół lęku napadowego, zespół lęku społecznego, zespół stresu pourazowego - Leksykon chorób i schorzeń
Przewlekłe zaburzenie depresyjne – Leczenie
Przewlekłe zaburzenie depresyjne (PDD), trwające co najmniej 2 lata u dorosłych i 1 rok u dzieci, charakteryzuje się utrzymującym się obniżeniem nastroju o łagodniejszym, lecz przewlekłym przebiegu w porównaniu do epizodu dużej depresji. Leczenie PDD wymaga zintegrowanego podejścia łączącego farmakoterapię, psychoterapię oraz modyfikacje stylu życia. Najczęściej stosowane leki to SSRI (fluoksetyna, sertralina, escitalopram), SNRI (wenlafaksyna, duloksetyna), TCA (imipramina) oraz atypowe leki przeciwdepresyjne (bupropion, mirtazapina). Meta-analiza 45 badań na 5806 pacjentach potwierdziła skuteczność fluoksetyny, paroksetyny, sertraliny, moklobemidu, imipraminy i innych leków w porównaniu do placebo. Pełne działanie leków obserwuje się po 2-6 tygodniach, a ze względu na przewlekły charakter PDD, często konieczne jest długoterminowe leczenie podtrzymujące. Psychoterapia, zwłaszcza terapia poznawczo-behawioralna (CBT), terapia interpersonalna (IPT), psychodynamiczna, dialektyczno-behawioralna (DBT) oraz CBASP, jest kluczowym elementem terapii, a ich łączenie z farmakoterapią zwiększa skuteczność leczenia i poprawia funkcjonowanie pacjentów.
bupropion, duloksetyna, dysregulacja emocjonalna, dystymia, elektrowstrząsy, epizod dużej depresji, escitalopram, farmakoterapia, fluoksetyna, imipramina, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, lek przeciwdepresyjny, mentalizacja, mirtazapina, plastyczność synaptyczna, przewlekła duża depresja, przewlekłe zaburzenie depresyjne, przezczaszkowa stymulacja magnetyczna, psychoterapia, psychoterapia psychodynamiczna, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, sertralina, terapia dialektyczno-behawioralna, terapia interpersonalna, terapia ketaminowa, terapia poznawczo-behawioralna, terapia światłem, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, układ glutaminergiczny, wenlafaksyna, wycofanie społeczne, zaburzenie osobowości z pogranicza, zaburzenie snu, ziele dziurawca - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Etiagen XR 50 mg
Etiagen XR, zawierający kwetiapinę w formie fumaranu, jest dostępny w tabletkach o przedłużonym uwalnianiu w dawkach 50 mg, 150 mg, 200 mg, 300 mg oraz 400 mg. Lek znajduje zastosowanie przede wszystkim w psychiatrii, obejmując leczenie schizofrenii (zarówno w fazie ostrej, jak i podtrzymującej), terapię epizodów maniakalnych o umiarkowanym do ciężkiego nasileniu oraz epizodów dużej depresji w przebiegu choroby afektywnej dwubiegunowej (ChAD). Ponadto, Etiagen XR jest stosowany w profilaktyce nawrotów epizodów maniakalnych i depresyjnych u pacjentów z ChAD, u których wcześniejsze leczenie kwetiapiną było skuteczne. W przypadku dużej depresji (MDD) lek pełni rolę terapii wspomagającej u pacjentów z nieoptymalną odpowiedzią na monoterapię przeciwdepresyjną.
choroba afektywna dwubiegunowa, ciężki epizod depresyjny, duża depresja, epizod dużej depresji, epizod maniakalny, Etiagen XR, faza ostra, fumaran kwetiapiny, leczenie podtrzymujące, monoterapia lekiem przeciwdepresyjnym, profil bezpieczeństwa kwetiapiny, schizofrenia, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, terapia wspomagająca, zaburzenie afektywne dwubiegunowe, zapobieganie nawrotom - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Efectin ER 75 75 mg
Efectin ER, dostępny w kapsułkach o przedłużonym uwalnianiu w dawkach 37,5 mg, 75 mg oraz 150 mg, stosowany jest w leczeniu epizodów dużej depresji, uogólnionych zaburzeń lękowych, fobii społecznej oraz lęku napadowego. Dawkowanie rozpoczyna się zwykle od 75 mg raz na dobę (w lęku napadowym od 37,5 mg przez 7 dni, następnie 75 mg), z możliwością stopniowego zwiększania dawki co około 2 tygodnie do maksymalnie 375 mg/dobę w depresji oraz 225 mg/dobę w zaburzeniach lękowych i fobii społecznej. Leczenie powinno trwać kilka miesięcy, z zaleceniem kontynuacji przez minimum 6 miesięcy po osiągnięciu remisji. U pacjentów w podeszłym wieku oraz z zaburzeniami czynności wątroby lub nerek konieczne jest indywidualne dostosowanie dawki, w szczególności zmniejszenie o około 50% w przypadku łagodnych i umiarkowanych zaburzeń wątroby oraz u pacjentów z GFR <30 ml/min lub poddawanych hemodializie.
ciężkie zaburzenie czynności nerek, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, Efectin ER, epizod dużej depresji, farmakoterapia, fobia społeczna, hemodializa, kapsułka o przedłużonym uwalnianiu, klirens, lęk napadowy, objaw niepożądany, reakcja odstawienia, remisja, tabletka o natychmiastowym uwalnianiu, uogólnione zaburzenie lękowe, wenlafaksyna o przedłużonym uwalnianiu, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Pramatis 5 mg
Pramatis (escytalopram) jest dostępny w tabletkach powlekanych o dawkach 5 mg, 10 mg i 20 mg, z maksymalną dobową dawką 20 mg. Lek podaje się zwykle raz na dobę, niezależnie od posiłków, z możliwością dzielenia tabletek 10 mg i 20 mg dla precyzyjnego dostosowania dawki. W leczeniu epizodów dużej depresji standardowa dawka wynosi 10 mg/dobę, z możliwością zwiększenia do 20 mg, a efekt terapeutyczny obserwuje się po 2-4 tygodniach; leczenie kontynuuje się co najmniej 6 miesięcy po ustąpieniu objawów. W zaburzeniach lękowych z napadami lęku dawka początkowa to 5 mg/dobę przez pierwszy tydzień, następnie 10 mg/dobę, z możliwością zwiększenia do 20 mg, a pełna skuteczność osiągana jest po około 3 miesiącach. W fobii społecznej i zaburzeniu lękowym uogólnionym stosuje się dawkę 10 mg/dobę, z możliwością modyfikacji w zakresie 5-20 mg, a leczenie trwa odpowiednio 12 tygodni (z możliwością przedłużenia do 6 miesięcy) i co najmniej 6 miesięcy, z regularną oceną korzyści terapeutycznych. W zaburzeniu obsesyjno-kompulsyjnym dawka początkowa i standardowa to 10 mg/dobę, z możliwością zwiększenia do 20 mg, a leczenie jest długotrwałe i wymaga regularnej oceny efektów.
agorafobia, ciężkie zaburzenie czynności nerek, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, dawka maksymalna, dawka początkowa, działanie przeciwdepresyjne, epizod dużej depresji, escytalopram, fobia społeczna, izoenzym CYP2C19, klirens kreatyniny, leczenie farmakologiczne, nagłe odstawienie leku, objawy odstawienia, pojedyncza dawka dobowa, Pramatis, tabletka powlekana, zaburzenie lękowe uogólnione, zaburzenie lękowe z napadami lęku, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Venlafaxine Bluefish XL
Venlafaxine Bluefish XL, zawierający chlorowodorek wenlafaksyny, jest przeciwwskazany u pacjentów poniżej 18. roku życia ze względu na zwiększone ryzyko zachowań samobójczych oraz nasilenia wrogości. Brak jest długoterminowych danych dotyczących bezpieczeństwa w tej grupie wiekowej, zwłaszcza w kontekście wzrostu, dojrzewania i rozwoju poznawczego. Zaleca się stosowanie najmniejszej skutecznej dawki, aby ograniczyć ryzyko przedawkowania, które może być śmiertelne, szczególnie w połączeniu z alkoholem lub innymi lekami. Pacjentów należy informować o konieczności unikania alkoholu ze względu na ryzyko nasilania zaburzeń psychicznych i interakcji farmakologicznych. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z historią zachowań samobójczych lub wysokim ryzykiem samobójstwa, wymagających ścisłej obserwacji przez cały okres terapii.
chlorowodorek wenlafaksyny, depresyjny wpływ na OUN, epizod dużej depresji, hiperrefleksja, hipertermia, IMAO, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor zwrotnego wychwytu noradrenaliny i serotoniny, inhibitor zwrotnego wychwytu serotoniny, labilne ciśnienie krwi, lek przeciwdepresyjny, myśl samobójcza, neuroprzekaźnictwo serotoninergiczne, niepożądana interakcja, NMS, objaw samobójczy, ośrodkowy układ nerwowy, pełna remisja, SNRI, SSRI, substancja serotoninergiczna, tachykardia, wenlafaksyna, wrogość, zaburzenie psychiczne, zachowanie samobójcze, zespół serotoninowy, złośliwy zespół neuroleptyczny - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – AuroMirta ORO 15 mg
Produkt leczniczy AuroMirta ORO zawiera mirtazapinę w dawkach 15 mg, 30 mg oraz 45 mg, dostępny w formie tabletek ulegających rozpadowi w jamie ustnej, co ułatwia podawanie pacjentom z trudnościami w połykaniu. Lek jest wskazany do leczenia epizodów dużej depresji u dorosłych i może być stosowany w monoterapii. Tabletki posiadają charakterystyczne oznaczenia umożliwiające identyfikację dawki: 15 mg (oznaczone „36” i „A”), 30 mg („37” i „A”) oraz 45 mg („38” i „A”). Należy zwrócić uwagę na zawartość aspartamu w tabletkach: odpowiednio 3 mg, 6 mg i 9 mg na dawkę.
- Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Escitil 20 mg
Escitil, zawierający escytalopram w dawkach 10 mg i 20 mg, jest selektywnym inhibitorem wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI) stosowanym w leczeniu epizodów dużej depresji, zaburzeń lęku panicznego (z agorafobią i bez), społecznego zaburzenia lękowego, uogólnionego zaburzenia lękowego (GAD) oraz zaburzenia obsesyjno-kompulsyjnego (OCD). Lek ten wykazuje skuteczność w łagodzeniu objawów takich jak obniżony nastrój, lęk, ataki paniki, natrętne myśli i kompulsje, co przekłada się na poprawę funkcjonowania pacjentów. Dawkowanie powinno być indywidualnie dostosowane, a tabletki owalne z linią podziałową umożliwiają precyzyjne dawkowanie. Terapia wymaga regularnego przyjmowania leku, gdyż efekt terapeutyczny pojawia się po kilku tygodniach, a samowolne przerwanie leczenia może prowadzić do nasilenia objawów lub zespołu odstawiennego.
agorafobia, atak paniki, CBT, diagnostyka psychiatryczna, działanie niepożądane, epizod dużej depresji, escytalopram, farmakoterapia, fobia społeczna, myśl samobójcza, objaw odstawienny, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, społeczne zaburzenie lękowe, SSRI, terapia poznawczo-behawioralna, uogólnione zaburzenie lękowe, zaburzenie depresyjne nawracające, zaburzenie lęku panicznego, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, zaburzenie psychiczne, zachowanie samobójcze - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Venlafaxine Actavis 150 mg
Venlafaxine Actavis, zawierający chlorowodorek wenlafaksyny w formie kapsułek o przedłużonym uwalnianiu (dawki 37,5 mg, 75 mg, 150 mg), jest wskazany do leczenia epizodów dużej depresji (MDD), zapobiegania nawrotom depresji, uogólnionych zaburzeń lękowych (GAD), fobii społecznej (SAD) oraz napadów paniki z agorafobią lub bez. Terapia opiera się na indywidualnym doborze dawki, zależnym od wskazania i nasilenia objawów, z dawkami początkowymi od 37,5 mg/dobę (napad paniki) do 75 mg/dobę (pozostałe wskazania) oraz dawkami podtrzymującymi w zakresie 75-225 mg/dobę, maksymalnie do 375 mg/dobę w leczeniu depresji. Kapsułki o przedłużonym uwalnianiu umożliwiają stabilne stężenie leku przy jednokrotnym podaniu dobowym, co sprzyja poprawie adherencji. Skuteczność wenlafaksyny potwierdzono w badaniach klinicznych, wykazując istotną redukcję objawów depresyjnych i lękowych.
agorafobia, atak paniki, bezsenność, depresja, derealizacja, drżenie, duszność, epizod dużej depresji, faza ostra, fobia społeczna, interakcje lekowe, kołatanie serca, leczenie podtrzymujące, napad paniki, napięcie mięśniowe, nawrót depresji, objawy depresyjne, objawy lękowe, objawy somatyczne, przedłużone uwalnianie, remisja, uogólnione zaburzenie lękowe, wenlafaksyna, zaburzenia koncentracji, zawroty głowy - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Prefaxine 150 mg
Prefaxine to lek przeciwdepresyjny zawierający wenlafaksynę chlorowodorek w postaci kapsułek o przedłużonym uwalnianiu dostępnych w dawkach 37,5 mg, 75 mg oraz 150 mg. Preparat jest wskazany do leczenia epizodów dużej depresji, zapobiegania nawrotom depresji u pacjentów z historią nawracających epizodów oraz terapii zaburzeń lękowych, takich jak fobia społeczna, uogólnione zaburzenia lękowe oraz lęk napadowy z lub bez agorafobii. Kapsułki różnią się kolorem i zawartością sodu: 0,76 mg w dawce 37,5 mg, 1,51 mg w dawce 75 mg oraz 3,03 mg w dawce 150 mg, co należy uwzględnić u pacjentów z ograniczeniami dietetycznymi. Prefaxine jest stosowany po potwierdzeniu rozpoznania zgodnie z kryteriami diagnostycznymi i ocenie wpływu objawów na funkcjonowanie pacjenta.
agorafobia, atak paniki, chlorowodorek, dawkowanie, epizod dużej depresji, farmakoterapia, fobia społeczna, kapsułka o przedłużonym uwalnianiu, lęk napadowy, lek przeciwdepresyjny, nawrót depresji, objaw depresyjny, przedłużone uwalnianie, tabletka powlekana, uogólnione zaburzenie lękowe, wenlafaksyna, zaburzenie depresyjne nawracające - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Symfaxin ER 37,5 mg
Symfaxin ER, zawierający chlorowodorek wenlafaksyny w dawkach 37,5 mg, 75 mg oraz 150 mg, jest lekiem o przedłużonym uwalnianiu stosowanym w leczeniu epizodów dużej depresji oraz zapobieganiu ich nawrotom. Preparat wykazuje działanie na układ serotoninergiczny i noradrenergiczny, co determinuje jego specyficzny profil terapeutyczny. Wskazania obejmują także szerokie spektrum zaburzeń lękowych, takich jak uogólnione zaburzenia lękowe (GAD), fobia społeczna oraz lęk napadowy z lub bez agorafobii. Dawkowanie leku jest dostosowywane indywidualnie, a postać ER umożliwia podawanie raz na dobę, co sprzyja lepszemu przestrzeganiu terapii.
agorafobia, anhedonia, atak paniki, chlorowodorek wenlafaksyny, czynnik ryzyka nawrotu, epizod dużej depresji, fobia społeczna, generalized anxiety disorder, kapsułka o przedłużonym uwalnianiu, lęk antycypacyjny, lęk napadowy, lęk społeczny, myśl samobójcza, napięcie mięśniowe, objaw psychiczny, objaw somatyczny, objaw wegetatywny, przedłużone uwalnianie, układ noradrenergiczny, układ serotoninergiczny, uogólnione zaburzenie lękowe, zaburzenie lękowe, zapobieganie nawrotom - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Apiolin 100 mg
Apiolin, zawierający sertralinę w postaci chlorowodorku, jest selektywnym inhibitorem wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI) dostępnym w tabletkach powlekanych o dawkach 50 mg i 100 mg. Lek jest wskazany do leczenia epizodów dużej depresji u dorosłych oraz zapobiegania nawrotom tych epizodów, szczególnie u pacjentów z nawracającymi zaburzeniami depresyjnymi. Ponadto, Apiolin znajduje zastosowanie w terapii różnych zaburzeń lękowych, takich jak lęk napadowy z lub bez agorafobii, zespół lęku społecznego oraz zespół stresu pourazowego (PTSD). W leczeniu zaburzeń obsesyjno-kompulsyjnych (ZO-K) lek jest dopuszczony do stosowania także u dzieci i młodzieży w wieku 6-17 lat, co stanowi istotną opcję terapeutyczną w pediatrii. Tabletki 50 mg można dzielić na równe dawki, natomiast tabletki 100 mg posiadają linię podziału jedynie ułatwiającą połknięcie, nie służącą do dzielenia na równe części.
agorafobia, chlorowodorek, derealizacja, epizod dużej depresji, fobia społeczna, koszmar senny, laktoza jednowodna, lęk napadowy, nadmierne pobudzenie, natrętne myśli, nietolerancja laktozy, PTSD, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, sertralina, tabletka powlekana, tachykardia, wywiad kliniczny, zaburzenie depresyjne, zaburzenie lękowe, zaburzenie nastroju, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, zaburzenie wchłaniania glukozy-galaktozy, zapobieganie nawrotom, zespół lęku społecznego, zespół stresu pourazowego - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Velaxin ER 37,5 mg 37,5 mg
Wenlafaksyna, klasyfikowana pod kodem ATC N06AX16, jest lekiem przeciwdepresyjnym o wielokierunkowym mechanizmie działania, polegającym na hamowaniu wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny oraz słabym hamowaniu wychwytu dopaminy. Jej aktywny metabolit, O-demetylowenlafaksyna (ODV), wykazuje podobne właściwości farmakodynamiczne, co przekłada się na spójny efekt kliniczny. Wenlafaksyna charakteryzuje się korzystnym profilem receptorowym, nie wykazując istotnego powinowactwa do receptorów muskarynowych, cholinergicznych, H1-histaminowych, α1-adrenergicznych, opioidowych ani benzodiazepinowych, co minimalizuje ryzyko działań niepożądanych typowych dla klasycznych leków przeciwdepresyjnych. Ponadto, brak hamowania monoaminooksydazy (MAO) eliminuje ryzyko interakcji charakterystycznych dla inhibitorów MAO.
agorafobia, arytmia komorowa, badanie z podwójnie ślepą próbą, częstoskurcz komorowy, efekt antycholinergiczny, epizod dużej depresji, fobia społeczna, inhibitor MAO, inhibitor wychwytu zwrotnego dopaminy, lęk napadowy, lek przeciwdepresyjny, monoaminooksydaza, nawrót depresji, O-demetylowenlafaksyna, odpowiedź β-adrenergiczna, odstęp QT, ośrodkowy układ nerwowy, powinowactwo receptorowe, psychoanaleptyki, receptor benzodiazepinowy, receptor cholinergiczny, receptor H1-histaminowy, receptor muskarynowy, receptor opioidowy, receptor α1-adrenergiczny, torsade de pointes, uogólnione zaburzenie lękowe, wychwyt zwrotny serotoniny i noradrenaliny, zaburzenia depresyjne i lękowe - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Escitalopram Bluefish 10 mg
Escitalopram Bluefish, będący selektywnym inhibitorem wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), dostępny jest w postaci tabletek powlekanych o dawkach 10 mg (zawierających 12,775 mg escytalopramu szczawianu) oraz 20 mg (25,550 mg escytalopramu szczawianu). Lek znajduje zastosowanie w leczeniu epizodów dużej depresji (MDD), różnych postaci zaburzeń lękowych, w tym lęku napadowego z agorafobią lub bez, fobii społecznej, uogólnionych zaburzeń lękowych (GAD) oraz zaburzeń obsesyjno-kompulsyjnych (OCD). W terapii OCD często konieczne są wyższe dawki i dłuższy czas leczenia niż w przypadku depresji. Tabletki są owalne, obustronnie wypukłe, z rowkiem dzielącym, co umożliwia podział na równe dawki.
anhedonia, atak paniki, działanie niepożądane, epizod dużej depresji, escytalopram szczawian, fobia społeczna, interakcja lekowa, kołatanie serca, kompulsja, lęk napadowy z agorafobią, major depressive disorder, myśl samobójcza, objawy depresyjne, objawy somatyczne, obsesja, parestezja, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, tabletka powlekana, uogólnione zaburzenie lękowe, współchorobowość psychiatryczna, zaburzenie lękowe, zaburzenie lęku społecznego, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, zaburzenie snu - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – ApoSerta 100 mg
Dawkowanie sertraliny (ApoSerta) powinno być indywidualnie dostosowane do rodzaju zaburzenia psychicznego oraz odpowiedzi pacjenta na leczenie. W depresji i zaburzeniu obsesyjno-kompulsyjnym (ZO-K) dawka początkowa wynosi 50 mg/dobę, natomiast w lęku napadowym, PTSD i zespole lęku społecznego rozpoczyna się od 25 mg/dobę, zwiększając po tygodniu do 50 mg/dobę. W przypadku braku odpowiedzi na dawkę 50 mg, dawkę można stopniowo zwiększać o 50 mg co tydzień, maksymalnie do 200 mg/dobę. Pełny efekt terapeutyczny może wymagać dłuższego czasu, szczególnie w ZO-K. Długotrwałe leczenie podtrzymujące powinno być prowadzone na najniższej skutecznej dawce, a w depresji terapia powinna trwać co najmniej 6 miesięcy, aby zapobiec nawrotom. U pacjentów w podeszłym wieku i z zaburzeniami czynności wątroby zaleca się ostrożność i indywidualne dostosowanie dawki, natomiast u pacjentów z niewydolnością nerek nie jest konieczna modyfikacja dawkowania.
dawkowanie sertraliny, duża depresja, działanie niepożądane, działanie terapeutyczne, efekt terapeutyczny, epizod dużej depresji, hiponatremia, leczenie podtrzymujące, lęk napadowy, nawrót choroby, objawy odstawienne, sertralina, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, zespół lęku społecznego, zespół stresu pourazowego - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Faxigen XL 37,5 mg 37,5 mg
Faxigen XL jest dostępny w kapsułkach o przedłużonym uwalnianiu w dawkach 37,5 mg, 75 mg oraz 150 mg. Dawkowanie należy indywidualizować w zależności od wskazania, stanu klinicznego pacjenta oraz odpowiedzi na leczenie. Standardowa dawka początkowa wynosi 75 mg raz na dobę, z możliwością stopniowego zwiększania do maksymalnie 375 mg/dobę w leczeniu epizodów dużej depresji, przy odstępach co najmniej 2 tygodni (lub minimum 4 dni w uzasadnionych przypadkach). W zaburzeniach lękowych, w tym uogólnionych, fobii społecznej oraz lęku napadowym, dawki maksymalne wynoszą 225 mg/dobę, z zaleceniem stosowania najmniejszej skutecznej dawki. W lęku napadowym leczenie rozpoczyna się od 37,5 mg/dobę przez 7 dni, następnie zwiększa do 75 mg/dobę. Terapia powinna trwać kilka miesięcy lub dłużej, z regularną oceną skuteczności. W profilaktyce nawrotów dużej depresji stosuje się dawkę równą dawce terapeutycznej, a leczenie podtrzymujące powinno trwać co najmniej 6 miesięcy od remisji.
ciężkie zaburzenie czynności wątroby, dysfagia, epizod dużej depresji, Faxigen XL, fobia społeczna, hemodializa, kapsułka o przedłużonym uwalnianiu, lęk napadowy, objawy odstawienia, przekaźnik nerwowy, remisja, tabletka o natychmiastowym uwalnianiu, wenlafaksyna, wiek podeszły, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie lękowe uogólnione - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Escitil 20 mg
Escitil, zawierający 10 mg lub 20 mg escytalopramu w postaci tabletek powlekanych, jest stosowany doustnie w leczeniu epizodów dużej depresji, zaburzeń lęku panicznego, fobii społecznej, uogólnionego zaburzenia lękowego oraz zaburzenia obsesyjno-kompulsyjnego. Maksymalna bezpieczna dawka dobowa wynosi 20 mg. Dawkowanie rozpoczyna się zwykle od 10 mg/dobę, z wyjątkiem zaburzenia lęku panicznego (5 mg/dobę w pierwszym tygodniu) oraz pacjentów w podeszłym wieku (>65 lat), u których zaleca się dawkę początkową 5 mg/dobę. Efekt terapeutyczny pojawia się po 2-4 tygodniach w depresji i fobii społecznej, a po około 3 miesiącach w zaburzeniu lęku panicznego. Leczenie powinno być kontynuowane przez co najmniej 6 miesięcy po ustąpieniu objawów w depresji i uogólnionym zaburzeniu lękowym, a w fobii społecznej przez 12 tygodni, z możliwością wydłużenia do 6 miesięcy.
agorafobia, działanie przeciwdepresyjne, epizod dużej depresji, escytalopram, fobia społeczna, izoenzym CYP2C19, klirens kreatyniny, nagłe odstawienie leku, objawy odstawienia, podanie doustne, reakcja pacjenta, szczawian, tabletka powlekana, uogólnione zaburzenie lękowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie lęku panicznego, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Dulxetenon 90 mg
Duloksetyna, dostępna w kapsułkach dojelitowych o dawkach 90 mg i 120 mg (w postaci chlorowodorku), jest wskazana w leczeniu dużych zaburzeń depresyjnych oraz uogólnionych zaburzeń lękowych. Standardowa dawka początkowa i podtrzymująca wynosi 60 mg raz na dobę, przy czym u pacjentów z zaburzeniami lękowymi zaleca się rozpoczęcie terapii od 30 mg, z możliwością zwiększenia do 60 mg, a w razie braku odpowiedzi do 90-120 mg na dobę. Odpowiedź terapeutyczna zwykle pojawia się po 2-4 tygodniach, a po ustabilizowaniu efektu leczenie powinno być kontynuowane przez kilka miesięcy w celu zapobiegania nawrotom. U osób z nawracającymi epizodami depresji rozważa się długotrwałą terapię dawkami 60-120 mg. Nie zaleca się dostosowywania dawki wyłącznie ze względu na wiek, jednak należy zachować ostrożność u osób starszych, zwłaszcza przy dawce 120 mg, ze względu na ograniczone dane bezpieczeństwa.
choroba wątroby, ciężka niewydolność nerek, dawka podtrzymująca, duloksetyna, duloksetyny chlorowodorek, duże zaburzenia depresyjne, epizod dużej depresji, kapsułka dojelitowa, klirens kreatyniny, leczenie przeciwdepresyjne, objawy odstawienia, odpowiedź na leczenie, zaburzenia lękowe uogólnione, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Atofab
Atomoksetyna, stosowana w leczeniu ADHD, wymaga ścisłego monitorowania ze względu na ryzyko działań niepożądanych, w tym zachowań samobójczych, szczególnie u dzieci i młodzieży. W badaniach klinicznych odnotowano zwiększoną częstość myśli i prób samobójczych w tej grupie wiekowej, podczas gdy u dorosłych nie stwierdzono istotnych różnic w porównaniu z placebo. Lek może powodować istotne zmiany hemodynamiczne, takie jak przyspieszenie tętna (średnio <10 uderzeń/min, u 8-12% dzieci i młodzieży oraz 6-10% dorosłych zmiany ≥20 uderzeń/min) oraz wzrost ciśnienia tętniczego (średnio <5 mm Hg, u 8-12% dzieci i młodzieży oraz 6-10% dorosłych zmiany ≥15-20 mm Hg). Długotrwałe utrzymywanie się tych zmian może prowadzić do poważnych powikłań kardiologicznych, w tym przerostu mięśnia sercowego. Z tego powodu przed rozpoczęciem terapii konieczna jest szczegółowa ocena układu krążenia, a podczas leczenia regularne monitorowanie tętna i ciśnienia co najmniej co 6 miesięcy.
ADHD, atomoksetyna, choroba mózgowo-naczyniowa, choroba układu sercowo-naczyniowego, ciężkie zaburzenie depresyjne, ciśnienie tętnicze krwi, duszność, enzym wątrobowy, epizod dużej depresji, kołatanie serca, mania, myśl samobójcza, nadciśnienie, nagły zgon, napad drgawkowy, obniżony nastrój, obrzęk naczynioruchowy, omam, omdlenie, ostra niewydolność wątroby, parametr hemodynamiczny, podwójnie ślepa próba, pokrzywka, powikłanie mózgowo-naczyniowe, próba samobójcza, przerost mięśnia sercowego, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, stan lękowy, stężenie bilirubiny, strukturalna wada serca, strukturalne zaburzenie czynności serca, tachykardia, tik, układ sercowo-naczyniowy, urojenie, uszkodzenie wątroby, zaburzenie maniakalne, zaburzenie psychotyczne, zachowanie samobójcze, zespół Tourette’a, żółtaczka - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Paxtin 20 20 mg
Paxtin, zawierający paroksetynę chlorowodorek w dawkach 20 mg i 40 mg, jest selektywnym inhibitorem wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI) stosowanym w leczeniu szerokiego spektrum zaburzeń psychicznych, w tym epizodu dużej depresji, zaburzenia obsesyjno-kompulsyjnego (OCD), zaburzeń lękowych z napadami lęku (z agorafobią lub bez), fobii społecznej, zaburzenia lękowego uogólnionego (GAD) oraz zaburzenia stresowego pourazowego (PTSD). Dawki początkowe wahają się od 10 mg do 20 mg na dobę, z zakresami terapeutycznymi od 20 mg do 60 mg na dobę, w zależności od wskazania. Pełny efekt terapeutyczny zwykle pojawia się po kilku tygodniach, a leczenie powinno być kontynuowane przez minimum 6 miesięcy po uzyskaniu remisji w przypadku depresji, aby zapobiec nawrotom. Tabletki są powlekane, białe, okrągłe, z rowkiem umożliwiającym dzielenie dawki, co pozwala na indywidualne dostosowanie terapii.
agorafobia, anhedonia, astenia, duszność, epizod dużej depresji, fobia społeczna, intruzja, kołatanie serca, kompulsja, męczliwość, napad lęku, objawy somatyczne, obniżenie nastroju, obsesja, paroksetyna, paroksetyna chlorowodorek, pobudzenie, remisja, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, wychwyt zwrotny serotoniny, zaburzenie lękowe uogólnione, zaburzenie lękowe z napadami lęku, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, zaburzenie psychiczne, zaburzenie stresowe pourazowe, zawroty głowy - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Elicea 10 mg
Produkt leczniczy Elicea, zawierający escytalopram w formie escytalopramu szczawianu, dostępny jest w dawkach 5 mg, 10 mg oraz 20 mg w postaci tabletek powlekanych. Wskazania do stosowania obejmują epizody dużej depresji, zaburzenia lękowe z napadami paniki (z agorafobią lub bez), fobię społeczną, zaburzenie lękowe uogólnione (GAD) oraz zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne (OCD). Dawkowanie powinno być dostosowane do wskazania i indywidualnych potrzeb pacjenta, z zalecanym rozpoczęciem terapii od 10 mg w depresji oraz od 5 mg w zaburzeniach lękowych, z możliwością zwiększenia do 20 mg. Tabletki 5 mg są białe, okrągłe, natomiast 10 mg i 20 mg mają kształt owalny z rowkiem dzielącym. Produkt zawiera laktozę w ilościach odpowiednio 51,3 mg (5 mg), 102,6 mg (10 mg) i 205,3 mg (20 mg), co należy uwzględnić u pacjentów z nietolerancją laktozy.
agorafobia, derealizacja, duszność, działanie niepożądane, epizod dużej depresji, escytalopram szczawianu, fobia społeczna, intruzywne myśli, kołatanie serca, lęk paniczny, napięcie mięśniowe, niepokój psychoruchowy, nietolerancja laktozy, objaw somatyczny, zaburzenie depresyjne, zaburzenie lękowe uogólnione, zaburzenie lękowe z napadami lęku, zaburzenie lęku społecznego, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, zaburzenie snu, zawrót głowy - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Sertranorm 100 mg
Sertranorm, dostępny w postaci tabletek powlekanych zawierających 50 mg lub 100 mg sertraliny (chlorowodorku), jest wskazany do leczenia epizodów dużej depresji u dorosłych oraz zapobiegania ich nawrotom. Ponadto, lek znajduje zastosowanie w terapii zaburzeń lękowych, takich jak lęk napadowy (z agorafobią lub bez), zespół lęku społecznego oraz zespół lęku pourazowego (PTSD). Wskazaniem unikalnym dla populacji pediatrycznej (6-17 lat) jest leczenie zaburzeń obsesyjno-kompulsyjnych (ZO-K). Tabletki Sertranorm mają nacięcie umożliwiające podział na równe dawki, co pozwala na precyzyjne dostosowanie terapii do indywidualnych potrzeb pacjenta.
agorafobia, chlorowodorek sertraliny, epizod dużej depresji, fobia społeczna, laktoza jednowodna, lęk napadowy, lek przeciwdepresyjny, napad paniki, nietolerancja laktozy, pacjent pediatryczny, PTSD, tabletka powlekana, zaburzenie afektywne, zaburzenie lękowe, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, zapobieganie nawrotom, zespół lęku pourazowego, zespół lęku społecznego, ZO-K - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Auroxetyn
Atomoksetyna (Auroxetyn) wiąże się z ryzykiem wystąpienia zachowań samobójczych, szczególnie u dzieci i młodzieży z ADHD, co wymaga uważnego monitorowania pacjentów. U pacjentów z wadami serca odnotowano przypadki nagłej śmierci, dlatego lek należy stosować ostrożnie i po konsultacji kardiologicznej. Atomoksetyna wpływa na układ krążenia, powodując średnie zwiększenie tętna o mniej niż 10 uderzeń/min oraz ciśnienia tętniczego o mniej niż 5 mmHg, jednak u 8-12% dzieci i 6-10% dorosłych obserwuje się wzrost tętna o ≥20 uderzeń/min i ciśnienia o 15-20 mmHg lub więcej, który u części pacjentów (15-32%) utrzymuje się lub nasila. Zaleca się szczegółową ocenę kardiologiczną przed leczeniem oraz regularne monitorowanie tętna i ciśnienia co najmniej co 6 miesięcy, stosując siatkę centylową u dzieci i obowiązujące wytyczne u dorosłych. Atomoksetyny nie należy stosować u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami sercowo-naczyniowymi lub naczyń mózgowych, a także u osób z zespołem wydłużonego QT lub predyspozycjami do niedociśnienia ortostatycznego.
atomoksetyna, bilirubina, ciężkie zaburzenie depresyjne, częstoskurcz, duszność, dysfagia, enzym wątrobowy, epizod dużej depresji, halucynacja, kołatanie serca, myśl samobójna, nadciśnienie tętnicze, napad drgawkowy, niedociśnienie ortostatyczne, objaw neurologiczny, objaw psychotyczny, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność wątroby, pobudzenie maniakalne, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, stan lękowy, urojenie, uszkodzenie wątroby, zaburzenie naczyń mózgowych, zaburzenie psychotyczne, zaburzenie sercowo-naczyniowe, zachowanie samobójcze, zespół Tourette’a, zespół wydłużonego QT, żółtaczka - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Fluxemed 20 mg
Fluoksetyna, substancja czynna leku Fluxemed, jest selektywnym inhibitorem zwrotnego wychwytu serotoniny (SSRI) o kodzie ATC N06AB03, wykazującym wysoką selektywność wobec transportera serotoniny bez istotnego powinowactwa do receptorów alfa-adrenergicznych, dopaminergicznych, histaminergicznych, muskarynowych czy GABA-ergicznych. Mechanizm działania polega na hamowaniu wychwytu zwrotnego serotoniny w ośrodkowym układzie nerwowym, co przekłada się na potwierdzoną klinicznie skuteczność w leczeniu epizodów dużej depresji u dorosłych (dawka 20 mg/dobę), zaburzenia obsesyjno-kompulsyjnego (20-60 mg/dobę), bulimii nervosa (60 mg/dobę) oraz przedmiesiączkowego zaburzenia dysforycznego (20 mg/dobę). W badaniach klinicznych wykazano istotnie większy odsetek odpowiedzi terapeutycznych i remisji w porównaniu z placebo, a w przypadku OCD wyższe dawki korelowały z większą skutecznością. W leczeniu dzieci i młodzieży powyżej 8 roku życia z epizodami dużej depresji dawka 20 mg/dobę wykazała umiarkowaną skuteczność, z 58-65% odpowiedzi terapeutycznych w porównaniu do 32-54% w grupie placebo, ocenianych za pomocą CDRS-R i CGI-I.
badanie kliniczne, bulimia nervosa, dawkowanie ciągłe, dawkowanie przerywane, duża depresja, działanie farmakodynamiczne, epizod dużej depresji, faza lutealna, fluoksetyna, hamowanie wychwytu zwrotnego serotoniny, kryteria diagnostyczne DSM, kryteria DSM, mechanizm działania, napad żarłoczności, neuroprzekaźnictwo serotoninergiczne, ośrodkowy układ nerwowy, przedmiesiączkowe zaburzenie dysforyczne, receptor adrenergiczny, receptor dopaminergiczny, receptor GABA-ergiczny, receptor histaminergiczny H1, receptor muskarynowy, receptor serotoninergiczny, selektywny inhibitor zwrotnego wychwytu serotoniny, skala Hamiltona, terapia podtrzymująca, zaburzenie obsesyjno-kompulsywne, Zrewidowana Skala Depresji Dziecięcej - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Escitil 10 mg
Escytalopram, będący selektywnym inhibitorem wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI) o kodzie ATC N06AB10, wykazuje wysoką selektywność działania dzięki silnemu powinowactwu do transportera serotoniny i minimalnemu oddziaływaniu na inne receptory (5-HT1A, 5-HT2, D1, D2, α1, α2, β, H1, muskarynowe, benzodiazepinowe, opioidowe). Mechanizm terapeutyczny opiera się wyłącznie na hamowaniu wychwytu zwrotnego 5-HT. Badania farmakodynamiczne wykazały zależne od dawki wydłużenie odstępu QTc: 4,3 ms (90% CI: 2,2-6,4) dla dawki 10 mg/dobę oraz 10,7 ms (90% CI: 8,6-12,8) dla dawki 30 mg/dobę. Skuteczność kliniczna escytalopramu została potwierdzona w leczeniu epizodów dużej depresji, fobii społecznej, uogólnionego zaburzenia lękowego oraz zaburzenia obsesyjno-kompulsyjnego, zarówno w krótkoterminowych, jak i długoterminowych badaniach kontrolowanych placebo.
badanie z podwójnie ślepą próbą, elektrokardiografia, epizod dużej depresji, escytalopram, farmakoterapia escytalopramem, fobia społeczna, lek przeciwdepresyjny, miejsce allosteryczne, ocena elektrokardiograficzna, receptor adrenergiczny, receptor benzodiazepinowy, receptor cholinergiczny muskarynowy, receptor dopaminergiczny, receptor histaminowy, receptor opioidowy, receptor serotoninergiczny, selektywne hamowanie wychwytu zwrotnego serotoniny, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, skala Yale-Brown, transporter serotoniny, uogólnione zaburzenie lękowe, wydłużenie odstępu QTc, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – ParoGen 20 mg
Paroksetyna w postaci tabletek powlekanych 20 mg (ParoGen) powinna być podawana raz dziennie rano podczas posiłku, z tabletkami połykanymi w całości. Dawkowanie jest indywidualizowane w zależności od wskazania klinicznego: w epizodzie dużej depresji dawka początkowa i zalecana wynosi 20 mg/dobę, z możliwością zwiększenia do 50 mg; w zaburzeniu obsesyjno-kompulsyjnym dawka początkowa to 20 mg, zalecana 40 mg, a maksymalna 60 mg/dobę; w zespole lęku napadowego dawka początkowa 10 mg, zalecana 40 mg, maksymalna 60 mg/dobę; w zespołach lęku społecznego, uogólnionego oraz stresu pourazowego dawka początkowa i zalecana to 20 mg, z możliwością zwiększenia do 50 mg/dobę. Dawkę zwiększa się stopniowo o 10 mg w odstępach tygodniowych, a czas terapii wynosi co najmniej kilka miesięcy, zależnie od jednostki chorobowej. U osób starszych dawka maksymalna nie powinna przekraczać 40 mg/dobę, a u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min) lub wątroby zaleca się stosowanie dawek z dolnej granicy zakresu terapeutycznego.
dawka dobowa, efekt terapeutyczny, epizod dużej depresji, fobia społeczna, klirens kreatyniny, nagłe odstawienie leku, objawy odstawienia, objawy odstawienne, paroksetyna, posiłek, stężenie paroksetyny w osoczu, tabletka powlekana, upośledzenie czynności nerek, upośledzona czynność wątroby, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, zachowanie samobójcze, zespół lęku napadowego, zespół lęku społecznego, zespół stresu pourazowego - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Venlectine 37,5 mg
Venlectine, zawierający wenlafaksynę chlorowodorek w formie kapsułek o przedłużonym uwalnianiu (dawki 37,5 mg, 75 mg, 150 mg), jest wskazany do leczenia epizodów dużej depresji (MDD) oraz profilaktyki nawrotów depresji. Lek ten, jako inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny (SNRI), wykazuje skuteczność także w terapii uogólnionych zaburzeń lękowych (GAD), fobii społecznej oraz lęku napadowego z lub bez agorafobii. Dawkowanie powinno być dostosowane indywidualnie, z dawką początkową 37,5 mg lub 75 mg/dobę, a zakres terapeutyczny wynosi od 75 mg do 375 mg/dobę w przypadku depresji oraz 75-225 mg/dobę w zaburzeniach lękowych. Postać o przedłużonym uwalnianiu umożliwia podawanie leku raz na dobę, co sprzyja lepszemu przestrzeganiu terapii.
agorafobia, anhedonia, atak paniki, chlorowodorek, działanie przeciwdepresyjne, epizod dużej depresji, fobia społeczna, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, kapsułka o przedłużonym uwalnianiu, lęk antycypacyjny, lęk napadowy, lek z grupy SSRI, major depressive disorder, objawy wegetatywne, obniżenie nastroju, profilaktyka nawrotów, przekaźnictwo noradrenergiczne, przekaźnictwo serotoninergiczne, remisja, uogólnione zaburzenie lękowe, wenlafaksyna, zaburzenia snu, zaburzenie lęku społecznego