epizod dużej depresji
Epizod dużej depresji (ang. Major Depressive Episode, MDE) to rozpoznanie kliniczne definiowane jako okres co najmniej dwóch tygodni, podczas którego występuje obniżony nastrój lub anhedonia (utrata zainteresowania lub przyjemności), wraz z co najmniej pięcioma dodatkowymi objawami, takimi jak zaburzenia snu, zmiana apetytu, problemy z koncentracją, uczucie zmęczenia, poczucie winy lub myśli samobójcze.
Diagnostyka epizodu dużej depresji opiera się na kryteriach zawartych w klasyfikacjach ICD-11 oraz DSM-5. Kluczowe znaczenie ma różnicowanie z zaburzeniami afektywnymi dwubiegunowymi, ponieważ leczenie obu tych stanów znacząco się różni. Ważna jest również ocena nasilenia epizodu (łagodny, umiarkowany, ciężki) oraz obecności objawów psychotycznych.
Leczenie epizodu dużej depresji obejmuje farmakoterapię (najczęściej z wykorzystaniem leków z grupy SSRI lub SNRI), psychoterapię (szczególnie poznawczo-behawioralną), a w cięższych przypadkach – elektrowstrząsy. Współczesne standardy kliniczne zalecają podejście multimodalne, łączące różne metody terapeutyczne oraz uwzględniające indywidualne potrzeby pacjenta.
Epizod dużej depresji wiąże się z istotnym ryzykiem samobójstwa, które wymaga systematycznej oceny w trakcie leczenia. Nawet po ustąpieniu objawów ostrej fazy, zaleca się kontynuację leczenia przez okres 6-12 miesięcy w celu zapobieżenia nawrotom. U około 30% pacjentów obserwuje się oporność na standardowe leczenie przeciwdepresyjne, co wymaga zastosowania strategii augmentacji lub zmiany modalności terapeutycznej.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Venlectine 150 mg
Venlectine (wenlafaksyna) to lek w formie kapsułek o przedłużonym uwalnianiu dostępny w dawkach 37,5 mg, 75 mg oraz 150 mg, stosowany przede wszystkim w leczeniu epizodów dużej depresji, w tym ciężkich postaci z zaburzeniami napędu psychoruchowego, anhedonią oraz zaburzeniami snu i lęku. Lek jest również wskazany do zapobiegania nawrotom depresji u pacjentów, którzy odpowiedzieli na leczenie ostrej fazy. Ponadto Venlectine znajduje zastosowanie w terapii uogólnionych zaburzeń lękowych (GAD), fobii społecznej oraz lęku napadowego, zarówno z agorafobią, jak i bez niej. Dawki początkowe wahają się od 37,5 mg do 75 mg na dobę, z dawkami podtrzymującymi w zakresie 75-225 mg/dobę, dostosowywanymi indywidualnie do nasilenia objawów i odpowiedzi na leczenie.
anhedonia, atak paniki, chlorowodorek wenlafaksyny, epizod dużej depresji, fobia społeczna, kapsułka o przedłużonym uwalnianiu, lęk antycypacyjny, lęk napadowy, napięcie mięśniowe, nawracające zaburzenie depresyjne, nawrót depresji, neurolog, psychiatra, remisja, uogólnione zaburzenie lękowe, zaburzenie koncentracji, zaburzenie snu - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Symfaxin ER 75 mg
Symfaxin ER, zawierający chlorowodorek wenlafaksyny w formie kapsułek o przedłużonym uwalnianiu, jest wskazany do leczenia epizodów dużej depresji (MDD) oraz terapii podtrzymującej zapobiegającej nawrotom. Ponadto, lek znajduje zastosowanie w leczeniu uogólnionych zaburzeń lękowych (GAD), fobii społecznej oraz lęku napadowego, zarówno z agorafobią, jak i bez niej. Dostępny jest w dawkach 37,5 mg, 75 mg i 150 mg, gdzie każda kapsułka zawiera odpowiednio 3, 6 lub 12 minitabletek po 12,5 mg wenlafaksyny, co umożliwia precyzyjne dostosowanie terapii do indywidualnych potrzeb pacjenta oraz nasilenia objawów.
agorafobia, aktywność psychoruchowa, atak paniki, chlorowodorek wenlafaksyny, epizod depresyjny, epizod dużej depresji, fobia społeczna, kapsułka o przedłużonym uwalnianiu, kołatanie serca, lęk napadowy, minitabletka powlekana, objaw depresyjny, objaw somatyczny, obniżony nastrój, terapia podtrzymująca, trudność z oddychaniem, uogólnione zaburzenie lękowe, wenlafaksyna, zaburzenia depresyjne i lękowe, zaburzenie depresyjne, zaburzenie lęku społecznego, zawrót głowy - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Fluoksetyna EGIS 20 mg
Fluoksetyna EGIS jest stosowana w leczeniu epizodów dużej depresji, zaburzeń obsesyjno-kompulsyjnych (OCD) oraz bulimii u dorosłych, osób w podeszłym wieku oraz dzieci i młodzieży powyżej 8 lat. Dawkowanie początkowe dla dorosłych i osób starszych wynosi zazwyczaj 20 mg/dobę, z możliwością stopniowego zwiększenia do maksymalnie 60 mg/dobę, przy czym u osób w podeszłym wieku zaleca się ostrożne zwiększanie dawki, nie przekraczając zwykle 40 mg/dobę (maksymalnie 60 mg/dobę). W leczeniu bulimii dawka wynosi 60 mg/dobę, jednak brak jest danych potwierdzających skuteczność powyżej 3 miesięcy. U dzieci i młodzieży dawka początkowa to 10 mg/dobę, z możliwością zwiększenia do 20 mg/dobę po 1-2 tygodniach, a dalsze zwiększanie jest ograniczone ze względu na ograniczone dane kliniczne. Terapia powinna być monitorowana, a skuteczność oceniana odpowiednio po 3-4 tygodniach (depresja), 10 tygodniach (OCD) lub 9 tygodniach (dzieci i młodzież). Czas trwania leczenia epizodów depresji powinien wynosić minimum 6 miesięcy, a w OCD możliwe jest przedłużenie terapii powyżej 10 tygodni, choć brak jest dowodów na skuteczność długoterminową powyżej 24 tygodni.
- Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Fluxemed 20 mg
Fluxemed, zawierający chlorowodorek fluoksetyny w dawce odpowiadającej 20 mg fluoksetyny, jest wskazany do leczenia epizodów dużej depresji, zaburzeń obsesyjno-kompulsyjnych oraz żarłoczności psychicznej (bulimia nervosa) u dorosłych. W przypadku bulimii lek stosowany jest jako uzupełnienie psychoterapii, mając na celu redukcję napadów objadania się oraz ograniczenie zachowań przeczyszczających. U dzieci i młodzieży powyżej 8 roku życia Fluxemed jest wskazany w leczeniu epizodów depresji o nasileniu umiarkowanym do ciężkiego, pod warunkiem braku poprawy po 4-6 sesjach psychoterapii. W tej grupie wiekowej farmakoterapia fluoksetyną musi być prowadzona wyłącznie równolegle z terapią psychologiczną, nigdy jako monoterapia.
bulimia nervosa, chlorowodorek fluoksetyny, czynność przymusowa, diagnoza różnicowa, działanie niepożądane, epizod depresji, epizod dużej depresji, farmakoterapia, fluoksetyna, lek przeciwdepresyjny, napad żarłoczności, natręctwo, obsesja i kompulsja, środek przeczyszczający, terapia psychologiczna, wywoływanie wymiotów, zaburzenie apetytu, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, zaburzenie snu, żarłoczność psychiczna - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Sertralina Krka 100 mg
Sertralina Krka, dostępna w dawkach 50 mg i 100 mg, jest selektywnym inhibitorem wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI) stosowanym w leczeniu epizodów dużej depresji, zaburzeń lęku napadowego (w tym z agorafobią), zaburzeń obsesyjno-kompulsyjnych (ZO-K) u dorosłych oraz dzieci i młodzieży w wieku 6-17 lat, zespołu lęku społecznego oraz zespołu stresu pourazowego (PTSD). Lek wykazuje skuteczność w łagodzeniu objawów takich jak obniżony nastrój, anhedonia, zaburzenia snu, myśli samobójcze, napady paniki, obsesje i kompulsje, a także objawy PTSD. Przed rozpoczęciem terapii konieczna jest dokładna ocena psychiatryczna, w tym wykluczenie przyczyn organicznych, ocena nasilenia objawów za pomocą standaryzowanych skal oraz ryzyka samobójczego. Szczególną uwagę należy zwrócić na dostosowanie dawki u osób starszych oraz ostrożność u kobiet w ciąży i karmiących piersią, gdzie decyzja o leczeniu powinna uwzględniać bilans korzyści i ryzyka.
agorafobia, anhedonia, atak paniki, chlorowodorek sertraliny, depresja nawracająca, działanie niepożądane, epizod dużej depresji, farmakokinetyka leku, fobia społeczna, interakcja lekowa, lęk napadowy, myśli samobójcze, objawy somatyczne, ryzyko samobójcze, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, Skala Depresji Becka, skala depresji Hamiltona, terapia podtrzymująca, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, zaburzenie psychiczne, zespół lęku społecznego, zespół stresu pourazowego - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Paxtin 20 20 mg
Paxtin (paroksetyna) jest dostępny w tabletkach powlekanych o dawkach 20 mg i 40 mg, które można dzielić dzięki rowkowi ułatwiającemu przełamywanie. Lek podaje się raz na dobę, najlepiej rano podczas posiłku, bez rozgryzania. Dawkowanie zależy od wskazania i stanu pacjenta. W leczeniu epizodu dużej depresji dawka początkowa wynosi 20 mg/dobę, z możliwością zwiększenia do 50 mg/dobę w ciągu 3-4 tygodni, a terapia powinna trwać co najmniej 6 miesięcy. W zaburzeniu obsesyjno-kompulsyjnym dawka początkowa to 20 mg/dobę, docelowa 40 mg/dobę, z możliwością zwiększenia do 60 mg/dobę. W zaburzeniu lękowym z napadami lęku terapia zaczyna się od 10 mg/dobę, zwiększając do 40 mg/dobę, a w razie potrzeby do 60 mg/dobę. W fobii społecznej, zaburzeniu lękowym uogólnionym oraz stresowym pourazowym dawka początkowa i zalecana to 20 mg/dobę, z możliwością zwiększenia do 50 mg/dobę. U osób starszych dawka maksymalna nie powinna przekraczać 40 mg/dobę, a u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek lub wątroby zaleca się stosowanie dolnego zakresu dawek ze względu na zwiększone stężenia leku w osoczu.
dawka dobowa, efekt terapeutyczny, epizod dużej depresji, fobia społeczna, klirens kreatyniny, lęk napadowy, lek przeciwdepresyjny, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, paroksetyna, Paxtin, przerwanie podawania leku, stężenie w osoczu, tabletka powlekana, zaburzenie lękowe uogólnione, zaburzenie lękowe z napadami lęku, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, zaburzenie stresowe pourazowe, zachowanie samobójcze - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Fluoksetyna EGIS 10 mg
Fluoksetyna EGIS wymaga indywidualnego dostosowania dawkowania w zależności od wskazania klinicznego oraz grupy pacjentów. W leczeniu epizodów dużej depresji u dorosłych i osób w podeszłym wieku dawka początkowa wynosi 20 mg/dobę, z możliwością stopniowego zwiększenia do 60 mg/dobę, przy czym ocenę skuteczności przeprowadza się po 3-4 tygodniach, a terapia powinna trwać co najmniej 6 miesięcy. W zaburzeniach obsesyjno-kompulsyjnych dawka początkowa również wynosi 20 mg/dobę, z oceną skuteczności po 10 tygodniach i możliwością kontynuacji leczenia powyżej 10 tygodni, jednak bez potwierdzonej skuteczności powyżej 24 tygodni. W bulimii zalecana dawka to 60 mg/dobę, z terapią trwającą do 3 miesięcy. U dzieci i młodzieży (≥8 lat) z umiarkowanym do ciężkiego epizodem depresji dawka początkowa wynosi 10 mg/dobę, z możliwością zwiększenia do 20 mg/dobę po 1-2 tygodniach, a ocenę skuteczności przeprowadza się po 9 tygodniach. U osób w podeszłym wieku dawka dobowa nie powinna przekraczać 40 mg, a maksymalnie 60 mg/dobę, ze szczególną ostrożnością przy zwiększaniu dawki.
bulimia, dawka maksymalna, dawkowanie leku, depresja, epizod depresji, epizod dużej depresji, fluoksetyna, interakcja lekowa, modyfikacja dawki, pacjent w podeszłym wieku, psychoterapia behawioralna, reakcja odstawienia, stężenie leku, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, żarłoczność psychiczna, zespół odstawienny - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Pramatis 10 mg
Escytalopram, będący selektywnym inhibitorem wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI) o kodzie ATC N06AB10, wykazuje wysoką selektywność wobec transportera serotoninowego z minimalnym powinowactwem do innych receptorów (5-HT1A, 5-HT2, D1, D2, α1, α2, β, H1, muskarynowych, benzodiazepinowych i opioidowych). Mechanizm działania opiera się na hamowaniu wychwytu zwrotnego 5-HT, co stanowi podstawę jego efektów farmakologicznych i klinicznych. W badaniu EKG u zdrowych ochotników dawka terapeutyczna 10 mg/dobę powodowała wydłużenie odstępu QTc o 4,3 ms (90% CI 2,2-6,4), natomiast dawka 30 mg/dobę – o 10,7 ms (90% CI 8,6-12,8). Skuteczność escytalopramu została potwierdzona w leczeniu dużej depresji, fobii społecznej, zaburzenia lękowego uogólnionego oraz OCD, zarówno w badaniach krótkoterminowych, jak i długoterminowych, z dawkami terapeutycznymi w zakresie 5-20 mg/dobę.
badanie EKG, epizod dużej depresji, fobia społeczna, hamowanie wychwytu zwrotnego serotoniny, lek przeciwdepresyjny, metoda Fridericia, miejsce allosteryczne, nawrót depresji, objawy obsesyjno-kompulsyjne, odstęp QTc, receptor adrenergiczny, receptor benzodiazepinowy, receptor cholinergiczny muskarynowy, receptor dopaminergiczny, receptor histaminowy, receptor opioidowy, receptor serotoninergiczny, remisja, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, skala Yale-Brown, transporter serotoninowy, zaburzenie lękowe uogólnione, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Fluoxetin Polpharma 20 mg
Fluoksetyna, będąca selektywnym inhibitorem wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI, kod ATC: N06AB03), wykazuje wysoką selektywność działania z minimalnym powinowactwem do innych receptorów, co przekłada się na korzystny profil bezpieczeństwa. W leczeniu dużej depresji potwierdzono jej skuteczność w dawce 20 mg/dobę, z istotną poprawą w skali Hamiltona (HAM-D) oraz wyższym wskaźnikiem remisji w porównaniu z placebo. W zaburzeniach obsesyjno-kompulsyjnych skuteczność wykazano w krótkoterminowych badaniach (<24 tyg.) przy dawce 20 mg/dobę, z wyższą odpowiedzią terapeutyczną przy dawkach 40-60 mg/dobę, choć brak jest dowodów na długoterminową skuteczność. W bulimii potwierdzono skuteczność dawki 60 mg/dobę w redukcji epizodów objadania się i wymiotów, natomiast w przedmiesiączkowych zaburzeniach dysforycznych (PMDD) fluoksetyna w dawce 20 mg/dobę (ciągłej lub fazowej) poprawiała objawy drażliwości, lęku i dysforii.
bulimia, doustny środek antykoncepcyjny, dysfagia, epizod dużej depresji, faza lutealna, fluoksetyna, przedmiesiączkowe zaburzenie dysforyczne, psychiatra dziecięcy, receptor adrenergiczny, receptor dopaminergiczny, receptor GABA-ergiczny, receptor histaminowy, receptor muskarynowy, receptor serotoninowy, selektywne hamowanie wychwytu zwrotnego serotoniny, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, skala depresji Hamiltona, skala oceny depresji wieku dziecięcego, skala ogólnego wrażenia poprawy klinicznej, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, żarłoczność psychiczna - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Venlectine 75 mg
Venlectine, zawierający wenlafaksynę chlorowodorek w formie kapsułek o przedłużonym uwalnianiu (dawki 37,5 mg, 75 mg, 150 mg), jest wskazany w leczeniu epizodów dużej depresji oraz profilaktyce nawrotów u pacjentów z nawracającymi epizodami depresyjnymi. Lek ten znajduje również zastosowanie w terapii uogólnionych zaburzeń lękowych, fobii społecznej oraz lęku napadowego z lub bez agorafobii. Kapsułki o przedłużonym uwalnianiu umożliwiają dawkowanie raz na dobę, co sprzyja poprawie adherencji do terapii. Wskazania obejmują pacjentów, u których inne leki przeciwdepresyjne okazały się nieskuteczne lub wywołały nieakceptowalne działania niepożądane, a także osoby z istotnym upośledzeniem funkcjonowania z powodu lęku lub fobii.
agorafobia, anhedonia, atak paniki, działanie niepożądane, epizod depresyjny, epizod dużej depresji, fobia społeczna, kapsułka o przedłużonym uwalnianiu, lęk napadowy, lek przeciwdepresyjny, napięcie mięśniowe, nawrót choroby, niepokój ruchowy, obniżony nastrój, uogólnione zaburzenie lękowe, wenlafaksyna, zaburzenie depresyjne, zaburzenie koncentracji, zaburzenie lękowe, zaburzenie psychiczne, zaburzenie snu, zmiana apetytu - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Faxolet ER 150 mg
Faxolet ER (chlorowodorek wenlafaksyny) jest dostępny w kapsułkach o przedłużonym uwalnianiu w dawkach 37,5 mg, 75 mg oraz 150 mg. W leczeniu epizodów dużej depresji dawka początkowa wynosi 75 mg raz na dobę, z możliwością stopniowego zwiększania co około 2 tygodnie do maksymalnej dawki 375 mg/dobę, przy czym w uzasadnionych przypadkach odstęp ten może być skrócony do minimum 4 dni. W terapii uogólnionych zaburzeń lękowych oraz fobii społecznej dawka początkowa to również 75 mg/dobę, z maksymalną dawką 225 mg/dobę. W leczeniu lęku napadowego zaleca się rozpoczęcie od 37,5 mg/dobę przez 7 dni, następnie zwiększenie do 75 mg/dobę, a w razie potrzeby do 225 mg/dobę. Leczenie powinno trwać kilka miesięcy lub dłużej, z regularną oceną kliniczną, a w przypadku depresji co najmniej 6 miesięcy po osiągnięciu remisji. U pacjentów w podeszłym wieku nie jest wymagana modyfikacja dawki wyłącznie ze względu na wiek, jednak zaleca się ostrożność i stosowanie najmniejszej skutecznej dawki.
chlorowodorek wenlafaksyny, dawka równoważna, działanie niepożądane, epizod dużej depresji, fobia społeczna, GFR, hemodializa, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, leczenie przeciwdepresyjne, lęk napadowy, pacjent w podeszłym wieku, przekaźnik nerwowy, remisja, tabletki o natychmiastowym uwalnianiu, uogólnione zaburzenie lękowe, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zespół odstawienny - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Sertagen 100 mg
Lek Sertagen zawiera chlorowodorek sertraliny w dawkach 50 mg i 100 mg, stosowany w leczeniu depresji, zaburzeń obsesyjno-kompulsyjnych (ZO-K), lęku napadowego, zespołu stresu pourazowego (PTSD) oraz zespołu lęku społecznego. Dawkowanie początkowe wynosi 50 mg/dobę dla depresji i ZO-K, natomiast 25 mg/dobę dla lęku napadowego, PTSD i zespołu lęku społecznego, z możliwością zwiększenia do 50 mg po tygodniu. Maksymalna dawka to 200 mg/dobę, a modyfikacje dawkowania powinny odbywać się co najmniej co tydzień, ze względu na okres półtrwania sertraliny wynoszący 24 godziny. U dzieci z ZO-K dawki początkowe to 50 mg/dobę (wiek 13-17 lat) oraz 25 mg/dobę (wiek 6-12 lat), z możliwością zwiększenia do 50 mg po tygodniu i dalszym dostosowaniem do 200 mg/dobę, uwzględniając mniejszą masę ciała. Leczenie depresji powinno trwać co najmniej 6 miesięcy, aby zapobiec nawrotom, natomiast w przypadku lęku napadowego i ZO-K konieczna jest regularna ocena potrzeby kontynuacji terapii.
chlorowodorek sertraliny, ciężka niewydolność wątroby, depresja, depresja dziecięca, działanie niepożądane, efekt terapeutyczny, epizod dużej depresji, hiponatremia, leczenie podtrzymujące, lęk napadowy, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, okres półtrwania eliminacji, reakcja z odstawienia, Sertagen, sertralina, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, zespół lęku społecznego, zespół odstawienny, zespół stresu pourazowego - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Velaxin ER 150 mg 150 mg
Velaxin ER, zawierający wenlafaksynę w formie kapsułek o przedłużonym uwalnianiu, jest wskazany w leczeniu epizodów dużej depresji oraz profilaktyce nawrotów tej choroby. Dostępny w dawkach 37,5 mg, 75 mg oraz 150 mg (odpowiednio 42,42 mg, 84,84 mg i 169,68 mg chlorowodorku wenlafaksyny), lek jest również skuteczny w terapii uogólnionych zaburzeń lękowych, fobii społecznej oraz lęku napadowego z lub bez agorafobii. Szczególną uwagę należy zwrócić na zawartość sodu w dawce 150 mg (36 mg na kapsułkę), co jest istotne u pacjentów na diecie niskosodowej. Terapia oparta na SNRI umożliwia skuteczne leczenie współwystępujących zaburzeń depresyjnych i lękowych, a postać o przedłużonym uwalnianiu pozwala na podawanie leku raz na dobę, co zwiększa adherencję do leczenia.
agorafobia, atak paniki, chlorowodorek wenlafaksyny, dieta niskosodowa, epizod dużej depresji, fobia społeczna, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, kapsułka o przedłużonym uwalnianiu, lęk napadowy, nawroty depresji, profilaktyka nawrotów, remisja, SNRI, uogólnione zaburzenie lękowe, wenlafaksyna, zaburzenie depresyjne, zaburzenie lękowe - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Velaxin ER 150 mg 150 mg
Velaxin ER (wenlafaksyna) to lek przeciwdepresyjny z grupy psychoanaleptyków, działający jako inhibitor zwrotnego wychwytu serotoniny i noradrenaliny, z dodatkowym, słabym hamowaniem wychwytu dopaminy. Dostępny jest w kapsułkach o przedłużonym uwalnianiu w dawkach 37,5 mg, 75 mg oraz 150 mg, co umożliwia indywidualne dostosowanie terapii. Wenlafaksyna i jej aktywny metabolit O-demetylowenlafaksyna (ODV) wykazują brak powinowactwa do receptorów muskarynowych, cholinergicznych, H1-histaminowych i α1-adrenergicznych, co ogranicza działania niepożądane typowe dla innych leków przeciwdepresyjnych. Nie hamuje monoaminooksydazy (MAO) i nie wiąże się znacząco z receptorami opioidowymi czy benzodiazepinowymi, co wyróżnia jej profil farmakodynamiczny.
agorafobia, arytmia komorowa, częstoskurcz komorowy torsade de pointes, działanie antycholinergiczne, epizod dużej depresji, fobia społeczna, inhibitor zwrotnego wychwytu serotoniny i noradrenaliny, lęk napadowy, lek przeciwdepresyjny, monoaminooksydaza, neuroprzekaźnik, O-demetylowenlafaksyna, odpowiedź beta-adrenergiczna, odstęp QTc, ośrodkowy układ nerwowy, receptor alfa1-adrenergiczny, receptor benzodiazepinowy, receptor cholinergiczny, receptor H1-histaminowy, receptor muskarynowy, receptor opioidowy, sedacja, układ sercowo-naczyniowy, uogólnione zaburzenie lękowe, wenlafaksyna, wychwyt zwrotny dopaminy - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Pramatis 5 mg
Pramatis, zawierający escytalopram w postaci szczawianu, jest dostępny w dawkach 5 mg, 10 mg oraz 20 mg w formie tabletek powlekanych, co umożliwia precyzyjne dostosowanie terapii do potrzeb pacjenta. Lek ten jest wskazany przede wszystkim w leczeniu epizodów dużej depresji oraz różnych zaburzeń lękowych, takich jak zespół lęku napadowego (z agorafobią lub bez), fobia społeczna, zaburzenie lękowe uogólnione oraz zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne (OCD). Escytalopram, jako selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), zwiększa dostępność serotoniny w ośrodkowym układzie nerwowym, co przekłada się na redukcję objawów depresyjnych i lękowych. Tabletki zawierają laktozę jednowodną w ilościach odpowiednio 65,07 mg (5 mg), 86,67 mg (10 mg) oraz 173,34 mg (20 mg), co jest istotne przy ocenie tolerancji u pacjentów z nietolerancją laktozy.
agorafobia, atak paniki, duszność, działanie niepożądane, działanie serotoninergiczne, epizod dużej depresji, escytalopram, fobia społeczna, kołatanie serca, kompulsja, laktoza jednowodna, nietolerancja laktozy, obsesja, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, szczawian, tabletka powlekana, zaburzenie lękowe uogólnione, zaburzenie lękowe z napadami lęku, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, zawrót głowy, zespół lęku napadowego - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Elicea Q-Tab 10 mg
Escytalopram, substancja czynna leku Elicea Q-Tab, jest selektywnym inhibitorem wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI) o wysokim powinowactwie do pierwotnego miejsca wiązania na transporterze serotoniny, z minimalnym powinowactwem do innych receptorów (5-HT1A, 5-HT2, D1, D2, α1, α2, β, H1, muskarynowych, benzodiazepinowych i opioidowych). W badaniach elektrokardiograficznych u zdrowych ochotników wykazano wydłużenie odstępu QTc według Fridericii o 4,3 ms (90% CI: 2,2-6,4) przy dawce terapeutycznej 10 mg/dobę oraz o 10,7 ms (90% CI: 8,6-12,8) przy dawce ponadterapeutycznej 30 mg/dobę, co wymaga uwzględnienia w kwalifikacji pacjentów do terapii ze względu na ryzyko kardiologiczne i interakcje lekowe.
badanie elektrokardiograficzne, badanie z podwójnie ślepą próbą, dawka ponadterapeutyczna, dawka terapeutyczna, działanie niepożądane, epizod dużej depresji, escytalopram, fobia społeczna, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, klasyfikacja anatomiczno-terapeutyczno-chemiczna, lek przeciwdepresyjny, miejsce allosteryczne, nawrót depresji, odstęp QT, odstęp QTc, receptor adrenergiczny, receptor benzodiazepinowy, receptor dopaminergiczny, receptor histaminowy, receptor muskarynowy cholinergiczny, receptor opioidowy, receptor serotoninergiczny, serotonina, skala Y-BOCS, terapia podtrzymująca, transporter serotoniny, zaburzenie lękowe uogólnione, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Mirzaten Q-Tab 45 mg
Mirzaten Q-Tab to lek zawierający mirtazapinę w dawkach 15 mg, 30 mg oraz 45 mg, dostępny w formie tabletek ulegających rozpadowi w jamie ustnej, przeznaczony do leczenia epizodów dużej depresji u pacjentów dorosłych. Mirtazapina działa jako antagonista presynaptycznych receptorów α2-adrenergicznych oraz receptorów serotoninergicznych 5-HT2 i 5-HT3, co zwiększa neuroprzekaźnictwo noradrenergiczne i serotoninergiczne w OUN. Tabletki zawierają substancje pomocnicze: laktozę (od 35,62 mg do 106,87 mg), sorbitol (4,9-41,5 mg) oraz aspartam (1,6-4,8 mg), co wymaga uwagi przy doborze leku u pacjentów z nietolerancją tych składników lub fenyloketonurią.
antagonista receptorów serotoninergicznych, antagonista receptorów α2-adrenergicznych, epizod dużej depresji, fenyloketonuria, mirtazapina, neuroprzekaźnictwo noradrenergiczne, neuroprzekaźnictwo serotoninergiczne, nietolerancja laktozy, objawy depresyjne, ośrodkowy układ nerwowy, receptor 5-HT2, receptor 5-HT3, tabletka ulegająca rozpadowi w jamie ustnej - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Venlafaxine Aurovitas 37,5 mg
Venlafaxine Aurovitas, dostępny w kapsułkach o przedłużonym uwalnianiu w dawkach 37,5 mg, 75 mg i 150 mg, stosowany jest w leczeniu epizodów dużej depresji, uogólnionych zaburzeń lękowych, fobii społecznej oraz lęku napadowego. W terapii dużej depresji zaleca się rozpoczęcie od dawki 75 mg raz na dobę, z możliwością stopniowego zwiększania do maksymalnie 375 mg/dobę, przy odstępach dawkowania co najmniej 2 tygodnie (w wyjątkowych przypadkach nie krócej niż 4 dni). W leczeniu uogólnionych zaburzeń lękowych i fobii społecznej dawka początkowa wynosi 75 mg/dobę, z maksymalną dawką 225 mg/dobę. W lęku napadowym terapia rozpoczyna się od 37,5 mg/dobę przez 7 dni, następnie zwiększa do 75 mg/dobę, z możliwością dalszego wzrostu do 225 mg/dobę. Leczenie powinno trwać kilka miesięcy lub dłużej, z regularną oceną kliniczną, a kontynuacja po remisji powinna wynosić minimum 6 miesięcy. Kapsułki należy przyjmować doustnie podczas posiłku, nie dzieląc ani nie uszkadzając ich, aby zachować mechanizm przedłużonego uwalniania.
działanie niepożądane, epizod dużej depresji, fobia społeczna, hemodializa, kapsułka o przedłużonym uwalnianiu, klirens, leczenie depresji, lęk napadowy, lek przeciwdepresyjny, nawrót choroby, odpowiedź terapeutyczna, remisja, tabletka o natychmiastowym uwalnianiu, uogólnione zaburzenie lękowe, wenlafaksyna, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie depresyjne, zespół odstawienny - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Alventa 150 mg
Alventa, zawierająca chlorowodorek wenlafaksyny w formie kapsułek o przedłużonym uwalnianiu (dawki 37,5 mg, 75 mg, 150 mg), jest wskazana w leczeniu epizodów dużej depresji, uogólnionych zaburzeń lękowych, fobii społecznej oraz lęku napadowego. W epizodach dużej depresji dawka początkowa wynosi 75 mg raz na dobę, z możliwością stopniowego zwiększania do 375 mg/dobę co około 2 tygodnie (minimum 4 dni). W uogólnionych zaburzeniach lękowych i fobii społecznej dawka początkowa to 75 mg/dobę, z maksymalną dawką 225 mg/dobę. W lęku napadowym leczenie rozpoczyna się od 37,5 mg/dobę przez 7 dni, następnie zwiększa do 75 mg/dobę, z możliwością podniesienia do 225 mg/dobę. Terapia powinna trwać kilka miesięcy lub dłużej, z regularną oceną skuteczności, a dawkę należy dostosowywać indywidualnie, stosując najmniejszą skuteczną dawkę. U pacjentów w podeszłym wieku nie ma konieczności modyfikacji dawki, jednak zaleca się ostrożność i uważną obserwację. Wenlafaksyna nie jest zalecana u dzieci i młodzieży poniżej 18 lat ze względu na brak potwierdzonej skuteczności.
chlorowodorek wenlafaksyny, dawka równoważna, epizod dużej depresji, fobia społeczna, hemodializa, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, lęk napadowy, lek przeciwdepresyjny, objawy depresji, objawy niepożądane, reakcja odstawienia, redukcja dawki, remisja, tabletki o natychmiastowym uwalnianiu, uogólnione zaburzenia lękowe, wenlafaksyna, wskaźnik filtracji kłębuszkowej, zaburzenia czynności wątroby, zespół odstawienny - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Velafax 37,5 mg
Wenlafaksyna, stosowana w leczeniu zaburzeń depresyjnych, powinna być dawkowana indywidualnie, z uwzględnieniem stanu klinicznego pacjenta oraz funkcji narządów. Standardowa dawka początkowa wynosi 75 mg/dobę, podawana w dwóch dawkach po 37,5 mg, z możliwością zwiększenia do 150 mg/dobę. U pacjentów z ciężką depresją lub hospitalizowanych dawka początkowa to 150 mg/dobę, z możliwością stopniowego zwiększania o 75 mg co 2-3 dni do maksymalnie 375 mg/dobę. U osób starszych nie ma konieczności rutynowej modyfikacji dawki ze względu na wiek, jednak zaleca się ostrożność ze względu na zmiany czynności nerek i neuroprzekaźników. W przypadku zaburzeń czynności wątroby dawkę należy zmniejszyć o około 50% przy łagodnych i umiarkowanych zaburzeniach, a w ciężkich przypadkach rozważyć redukcję większą niż 50%, zawsze oceniając stosunek korzyści do ryzyka. U pacjentów z upośledzoną filtracją kłębuszkową (GFR <30 ml/min) lub poddawanych hemodializie zaleca się zmniejszenie dawki o 50%, natomiast przy GFR 30-70 ml/min modyfikacja dawki nie jest konieczna, ale wymagana jest ostrożność.
badanie kliniczne, ciężka depresja, dawka podzielona, efekt terapeutyczny, epizod dużej depresji, farmakoterapia, filtracja kłębuszkowa, głęboka depresja, klirens, objaw odstawienia, przekaźnik nerwowy, reakcja odstawienia, tabletka o natychmiastowym uwalnianiu, Velafax, wartość klirensu, wenlafaksyna, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie depresyjne - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Bioxetin 20 mg
Bioxetin, zawierający 20 mg fluoksetyny (chlorowodorek fluoksetyny), jest stosowany w leczeniu epizodów dużej depresji, zaburzeń obsesyjno-kompulsyjnych oraz bulimii nervosa u dorosłych, osób w podeszłym wieku oraz dzieci powyżej 8 lat. Dawkowanie u dorosłych i osób starszych rozpoczyna się standardowo od 20 mg/dobę, z możliwością stopniowego zwiększania do maksymalnie 60 mg/dobę, przy czym u osób w podeszłym wieku zaleca się ostrożne zwiększanie dawki, nie przekraczając 40 mg/dobę jako dawki standardowej. W leczeniu bulimii stosuje się stałą dawkę 60 mg/dobę, jednak skuteczność terapii powyżej 3 miesięcy nie została potwierdzona. U dzieci i młodzieży dawka początkowa wynosi 10 mg/dobę, z możliwością zwiększenia do 20 mg/dobę po 1-2 tygodniach, a dalsze dawkowanie wymaga specjalistycznego nadzoru. Terapia epizodu depresji powinna trwać minimum 6 miesięcy, a w przypadku zaburzeń obsesyjno-kompulsyjnych możliwe jest stosowanie do 24 tygodni, z regularną oceną skuteczności po 2-10 tygodniach.
Bioxetin, bulimia nervosa, chlorowodorek fluoksetyny, działanie niepożądane, epizod dużej depresji, farmakoterapia, fluoksetyna, interakcja lekowa, leczenie farmakologiczne, objawy odstawienne, psychoterapia behawioralna, stężenie leku w osoczu, terapia, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, zaburzenie psychiczne, żarłoczność psychiczna, zespół odstawienny - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Symfaxin ER 150 mg
Symfaxin ER, zawierający chlorowodorek wenlafaksyny w formie kapsułek o przedłużonym uwalnianiu (dawki 37,5 mg, 75 mg, 150 mg), jest wskazany w leczeniu epizodów dużej depresji oraz zapobieganiu nawrotom tej choroby. Lek wykazuje skuteczność zarówno w fazie ostrej, jak i w terapii podtrzymującej, łagodząc objawy takie jak obniżony nastrój, anhedonia, zmęczenie, zaburzenia snu i koncentracji. Ponadto, Symfaxin ER znajduje zastosowanie w leczeniu uogólnionych zaburzeń lękowych, fobii społecznej oraz lęku napadowego (z agorafobią lub bez), gdzie objawy lękowe znacząco wpływają na funkcjonowanie pacjenta. Formulacja o przedłużonym uwalnianiu zapewnia stabilne stężenie wenlafaksyny, co umożliwia skuteczne i bezpieczne dawkowanie.
agorafobia, anhedonia, atak intensywnego lęku, chlorowodorek wenlafaksyny, duża depresja, epizod dużej depresji, fobia społeczna, interakcja lekowa, kapsułka o przedłużonym uwalnianiu, kołatanie serca, lęk napadowy, napięcie mięśniowe, nawrót choroby, objaw depresyjny, obniżony nastrój, uogólnione zaburzenie lękowe, utrata zainteresowań, wenlafaksyna, zaburzenie lękowe, zaburzenie psychiczne, zaburzenie snu, zawrót głowy - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Efectin ER 37,5 37,5 mg
Efectin ER, dostępny w kapsułkach o przedłużonym uwalnianiu w dawkach 37,5 mg, 75 mg oraz 150 mg, stosowany jest w leczeniu epizodów dużej depresji, uogólnionych zaburzeń lękowych, fobii społecznej oraz lęku napadowego. Dawka początkowa w depresji i zaburzeniach lękowych wynosi 75 mg raz na dobę, z możliwością stopniowego zwiększania do maksymalnie 375 mg/dobę w depresji i 225 mg/dobę w zaburzeniach lękowych, przy odstępach co najmniej 2 tygodni między zwiększeniami dawki. W lęku napadowym rozpoczyna się od 37,5 mg/dobę przez 7 dni, następnie 75 mg/dobę, z możliwością zwiększenia do 225 mg/dobę. Leczenie powinno trwać co najmniej 6 miesięcy po osiągnięciu remisji, a dawkowanie dostosowywane indywidualnie, z uwzględnieniem oceny klinicznej i ryzyka działań niepożądanych. U pacjentów w podeszłym wieku nie jest konieczna modyfikacja dawki, jednak zaleca się ostrożność i monitorowanie. Wenlafaksyna nie jest zalecana u dzieci i młodzieży poniżej 18 lat ze względu na brak potwierdzonej skuteczności i bezpieczeństwa. W przypadku zaburzeń czynności wątroby dawkę należy zmniejszyć o około 50% (łagodne do umiarkowanych) lub więcej (ciężkie), natomiast u pacjentów z GFR <30 ml/min lub poddawanych hemodializie zaleca się redukcję dawki o 50% z indywidualnym dostosowaniem.
działanie niepożądane, epizod dużej depresji, fobia społeczna, GFR, hemodializa, kapsułka o przedłużonym uwalnianiu, klirens, lęk napadowy, lek o natychmiastowym uwalnianiu, lek przeciwdepresyjny, neuroprzekaźnik, profilaktyka nawrotów, remisja, uogólnione zaburzenie lękowe, wenlafaksyna, wenlafaksyna o przedłużonym uwalnianiu, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zespół odstawienny - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Alventa 37,5 mg
Alventa, zawierająca wenlafaksynę w postaci chlorowodorku, jest dostępna w kapsułkach o przedłużonym uwalnianiu w dawkach 37,5 mg, 75 mg oraz 150 mg. W leczeniu epizodów dużej depresji dawka początkowa wynosi 75 mg raz na dobę, z możliwością stopniowego zwiększania do maksymalnie 375 mg/dobę, przy odstępach co najmniej 2 tygodni (minimum 4 dni w uzasadnionych przypadkach). W przypadku uogólnionych zaburzeń lękowych i fobii społecznej dawka początkowa to również 75 mg/dobę, z maksymalną dawką 225 mg/dobę. W terapii lęku napadowego zaleca się rozpoczęcie od 37,5 mg/dobę przez 7 dni, następnie zwiększenie do 75 mg/dobę, a w razie potrzeby do 225 mg/dobę. Leczenie powinno trwać kilka miesięcy lub dłużej, z regularną oceną kliniczną, a w profilaktyce nawrotów depresji kontynuować co najmniej 6 miesięcy od remisji. Kapsułki należy przyjmować doustnie podczas posiłku, o stałej porze, w całości, bez dzielenia czy żucia.
chlorowodorek wenlafaksyny, działanie niepożądane, epizod dużej depresji, fobia społeczna, hemodializa, kapsułka o przedłużonym uwalnianiu, lęk napadowy, przekaźnik nerwowy, reakcja odstawienia, remisja, schemat zwiększania dawki, tabletka o natychmiastowym uwalnianiu, uogólnione zaburzenie lękowe, wenlafaksyna, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Sertranorm 50 mg
Sertranorm, zawierający sertralinę w formie chlorowodorku, jest lekiem dostępnym w tabletkach powlekanych o dawkach 50 mg i 100 mg, stosowanym w leczeniu epizodów dużej depresji (MDD), różnych zaburzeń lękowych (w tym lęku napadowego z lub bez agorafobii, zespołu lęku społecznego oraz PTSD) oraz zaburzeń obsesyjno-kompulsyjnych (ZO-K). Mechanizm działania opiera się na selektywnym hamowaniu wychwytu zwrotnego serotoniny, co przekłada się na poprawę objawów klinicznych. W terapii podtrzymującej Sertranorm zapobiega nawrotom depresji, a w leczeniu lęków redukuje częstość i nasilenie napadów oraz objawy somatyczne. Wskazania obejmują również populację pediatryczną (6-17 lat) w przypadku ZO-K, co jest unikalne dla tego preparatu.
agorafobia, chlorowodorek, epizod dużej depresji, fobia społeczna, kompulsja, laktoza jednowodna, leczenie podtrzymujące, lęk napadowy, napad paniki, nietolerancja, objaw somatyczny, obsesja, PTSD, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, sertralina, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, zespół lęku pourazowego, zespół lęku społecznego, ZO-K - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Lafactin
Lafactin, zawierający wenlafaksynę chlorowodorek, wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko działań niepożądanych, takich jak zespół serotoninowy, nadciśnienie tętnicze, zaburzenia rytmu serca (w tym wydłużenie QTc i torsade de pointes), drgawki oraz hiponatremia i SIADH. Zaleca się regularne monitorowanie ciśnienia tętniczego, szczególnie u pacjentów z nadciśnieniem lub chorobami serca, oraz uważną obserwację pod kątem objawów zespołu serotoninowego, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu innych leków serotoninergicznych. W trakcie terapii należy unikać spożywania alkoholu, który może nasilać działania depresyjne na OUN i zwiększać ryzyko przedawkowania. Lek nie jest wskazany dla pacjentów poniżej 18 roku życia ze względu na zwiększone ryzyko zachowań samobójczych i agresji w tej grupie. W przypadku odstawiania wenlafaksyny, które może wywołać objawy odstawienne u około 31% pacjentów, zaleca się stopniowe zmniejszanie dawki.
akatyzja, ciśnienie wewnątrzgałkowe, epizod dużej depresji, hiperrefleksja, hipertermia, hipomania, hiponatremia, jaskra z wąskim kątem przesączania, jaskra z zamkniętym kątem, krwawienie poporodowe, labilne ciśnienie krwi, lek przeciwdepresyjny, lek serotoninergiczny, mania, nadciśnienie tętnicze, omam, OUN, parestezja, SIADH, SNRI, SSRI, tachykardia, tachykardia komorowa, torsade de pointes, wenlafaksyna, wybroczynę, wydłużenie odstępu QTc, zaburzenie afektywne dwubiegunowe, zaburzenie czynności płytek krwi, zespół serotoninowy, złośliwy zespół neuroleptyczny - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Sertraline Medreg 100 mg
Sertraline Medreg to preparat zawierający sertralinę w formie chlorowodorku, dostępny w tabletkach powlekanych o dawkach 50 mg i 100 mg. Lek należy do grupy selektywnych inhibitorów wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI) i jest wskazany w leczeniu epizodów dużej depresji u dorosłych, zarówno w fazie ostrej, jak i w profilaktyce nawrotów. Ponadto, preparat znajduje zastosowanie w terapii zaburzeń lękowych, takich jak lęk napadowy (z agorafobią lub bez), zespół lęku społecznego oraz zaburzenia obsesyjno-kompulsyjne (ZO-K) u pacjentów dorosłych i dzieci w wieku 6-17 lat. Sertraline Medreg jest również stosowany w leczeniu zespołu stresu pourazowego (PTSD), co podkreśla jego szerokie spektrum działania w psychiatrii.
agorafobia, atak paniki, chlorowodorek sertraliny, dystans emocjonalny, epizod dużej depresji, kompulsja, koszmar senny, lęk napadowy, nadmierna czujność, nawrót depresji, obsesja, PTSD, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, tabletka powlekana, wspomnienie traumatyczne, zaburzenie lękowe, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, zespół lęku społecznego, zespół stresu pourazowego - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Paxtin 40 40 mg
Paroksetyna, substancja czynna leku Paxtin 40 (40 mg chlorowodorku paroksetyny w tabletce), jest selektywnym inhibitorem wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI, kod ATC N06AB05). Mechanizm działania polega na silnym i wybiórczym hamowaniu wychwytu zwrotnego 5-HT w neuronach mózgowych, co tłumaczy jej skuteczność w leczeniu zaburzeń depresyjnych, zaburzenia obsesyjno-kompulsyjnego, fobii społecznej, zaburzenia lękowego uogólnionego, zespołu stresu pourazowego oraz lęku napadowego. Paroksetyna charakteryzuje się niskim powinowactwem do receptorów cholinergicznych muskarynowych oraz innych receptorów (adrenergicznych alfa-1, alfa-2, beta, dopaminowych D2, serotoninowych 5-HT1, 5-HT2 i histaminowych H1), co przekłada się na brak istotnych działań antycholinergicznych, hipotensyjnych i sedatywnych. Lek nie zaburza funkcji psychomotorycznych ani nie nasila działania etanolu na OUN. W badaniach klinicznych wykazano, że paroksetyna jest dobrze tolerowana przez układ krążenia, nie powodując istotnych zmian w ciśnieniu tętniczym, częstości akcji serca ani zapisie EKG.
chlorowodorek, chwiejność emocjonalna, ciśnienie tętnicze krwi, elektroencefalografia, epizod dużej depresji, fobia społeczna, guanetydyna, hiperkineza, inhibitor monoaminooksydazy, leczenie podtrzymujące, lęk napadowy, lek przeciwdepresyjny trójpierścieniowy, myśl samobójcza, paroksetyna, receptor adrenergiczny alfa 1, receptor adrenergiczny alfa-2, receptor cholinergiczny muskarynowy, receptor dopaminowy D2, receptor histaminowy H1, receptor serotoninowy 5-HT1, receptor serotoninowy 5-HT2, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, właściwość przeciwcholinergiczna, wychwyt zwrotny serotoniny, zaburzenie depresyjne, zaburzenie lękowe uogólnione, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, zaburzenie stresowe pourazowe, zachowanie samobójcze, zapis EKG, zespół stresu pourazowego - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Sertralina Krka 50 mg
Sertralina Krka, będąca selektywnym inhibitorem wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI, kod ATC: N06AB06), wykazuje wysoką selektywność wobec transportera serotoniny, bez istotnego wpływu na wychwyt noradrenaliny i dopaminy. W dawkach terapeutycznych skutecznie blokuje wychwyt serotoniny w płytkach krwi, nie wykazując działania sedatywnego, stymulującego ani kardiotoksycznego. Badania farmakodynamiczne potwierdzają brak powinowactwa do receptorów muskarynowych, dopaminergicznych, adrenergicznych, histaminergicznych, GABA oraz benzodiazepinowych. W badaniu QTc u zdrowych ochotników przy dawce 400 mg/dobę (dwukrotność maksymalnej zalecanej dawki 200 mg/dobę) odnotowano wydłużenie odstępu QTcF o 11,666 ms (90% CI), przekraczające próg 10 ms, jednak wartość progowa dla klinicznie istotnego wydłużenia jest co najmniej 2,6-krotnie wyższa niż przeciętne Cmax (86 ng/ml) po dawce 200 mg/dobę.
działanie cholinolityczne, działanie sedatywne, działanie stymulujące, elektrofizjologia serca, epizod dużej depresji, inhibitor wychwytu serotoniny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwobsesyjny, odstęp QTc, odstęp QTcF, receptor adrenergiczny, receptor benzodiazepinowy, receptor dopaminergiczny, receptor GABA, receptor histaminergiczny, receptor muskarynowy, receptor noradrenergiczny, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, sertralina, skala CGI, skala NIMH, skala Yale-Brown, wychwyt zwrotny noradrenaliny, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, zespół stresu pourazowego - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Efectin ER 37,5
Wenlafaksyna wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko interakcji, działań niepożądanych i powikłań. Należy unikać spożywania alkoholu podczas terapii, gdyż zwiększa on ryzyko przedawkowania i nasilenia zaburzeń psychicznych. Pacjenci z depresją oraz innymi zaburzeniami psychicznymi, zwłaszcza poniżej 25 roku życia, powinni być ściśle monitorowani pod kątem myśli i zachowań samobójczych, szczególnie na początku leczenia i przy zmianie dawki. Lek nie jest wskazany dla osób poniżej 18 roku życia ze względu na zwiększone ryzyko zachowań samobójczych i agresji. Istotne jest także monitorowanie ciśnienia tętniczego, gdyż wenlafaksyna może powodować jego wzrost, a także uważna obserwacja pacjentów z chorobami serca, ryzykiem wydłużenia odstępu QTc oraz drgawek. W trakcie terapii istnieje ryzyko zespołu serotoninowego, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu innych leków serotoninergicznych, co wymaga szczególnej ostrożności i monitorowania objawów takich jak tachykardia, hipertermia, zaburzenia neuromięśniowe i zmiany stanu psychicznego.
akatyzja, ciśnienie wewnątrzgałkowe, epizod dużej depresji, glikemia, hiperrefleksja, hipertermia, hiponatremia, IMAO, inhibitor zwrotnego wychwytu noradrenaliny i serotoniny, inhibitor zwrotnego wychwytu serotoniny, jaskra z wąskim kątem przesączania, jaskra z zamkniętym kątem, krwotok poporodowy, lek przeciwdepresyjny, mania, myśl samobójcza, nadciśnienie tętnicze, niepokój psychoruchowy, ośrodkowy układ nerwowy, parestezja, płytki krwi, próchnica, przedawkowanie wenlafaksyny, remisja, SNRI, SSRI, tachykardia, tachykardia komorowa, torsade de pointes, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, tryptan, zaburzenie afektywne dwubiegunowe, zaburzenie psychiczne, zespół nieprawidłowego wydzielania hormonu antydiuretycznego, zespół serotoninowy, złośliwy zespół neuroleptyczny - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Venlectine 150 mg
Venlectine, zawierający chlorowodorek wenlafaksyny w dawkach 37,5 mg, 75 mg oraz 150 mg w formie kapsułek o przedłużonym uwalnianiu, należy do grupy „innych leków przeciwdepresyjnych” (kod ATC: N06AX16). Wenlafaksyna i jej aktywny metabolit O-demetylowenlafaksyna (ODV) działają jako inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, z dodatkowym, słabszym hamowaniem wychwytu dopaminy. Mechanizm ten wiąże się z redukcją reaktywności receptorów β-adrenergicznych, bez istotnego powinowactwa do receptorów muskarynowych, cholinergicznych, H1-histaminergicznych, α1-adrenergicznych, opioidowych czy benzodiazepinowych, co przekłada się na mniejszą częstość działań niepożądanych typowych dla innych leków przeciwdepresyjnych. Wenlafaksyna nie hamuje aktywności monoaminooksydazy (MAO), co jest istotne z punktu widzenia bezpieczeństwa farmakoterapii.
agorafobia, badanie z podwójnie ślepą próbą, działanie niepożądane, efekt przeciwcholinergiczny, epizod dużej depresji, fobia społeczna, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, kapsułka o przedłużonym uwalnianiu, lęk napadowy, lek przeciwdepresyjny, monoaminooksydaza, nawracający epizod dużej depresji, O-demetylowenlafaksyna, ośrodkowy układ nerwowy, preparat o natychmiastowym uwalnianiu, preparat o przedłużonym uwalnianiu, receptor benzodiazepinowy, receptor cholinergiczny, receptor H1-histaminergiczny, receptor muskarynowy, receptor opioidowy, receptor α1-adrenergiczny, receptor β-adrenergiczny, układ sercowo-naczyniowy, uogólnione zaburzenie lękowe, Venlectine, wenlafaksyna, wychwyt zwrotny dopaminy, wychwyt zwrotny noradrenaliny, zapobieganie nawrotom - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Mirzaten 30 mg 30 mg
Mirzaten, zawierający mirtazapinę półwodną (Mirtazapinum hemihydratum), jest wskazany do leczenia epizodów dużej depresji u dorosłych pacjentów. Lek dostępny jest w formie tabletek powlekanych o dawkach 30 mg i 45 mg mirtazapiny. Tabletki 30 mg mają pomarańczowobrązowy kolor, są owalne i dwuwypukłe z rowkiem podziału, natomiast tabletki 45 mg są białe, owalne i dwuwypukłe. Każda tabletka zawiera odpowiednio 120,56 mg (30 mg tabletka) lub 180,84 mg (45 mg tabletka) laktozy jako substancji pomocniczej, co jest istotne przy przepisywaniu pacjentom z nietolerancją laktozy.
- Leksykon substancji czynnych
Wenlafaksyna – Dawkowanie i sposób podawania
Wenlafaksyna w formie o przedłużonym uwalnianiu jest stosowana w leczeniu epizodów dużej depresji, uogólnionych zaburzeń lękowych, fobii społecznej oraz lęku napadowego. Początkowe dawki wynoszą odpowiednio 75 mg/dobę (epizody dużej depresji, uogólnione zaburzenia lękowe, fobia społeczna) oraz 37,5 mg/dobę przez 7 dni, a następnie 75 mg/dobę (lęk napadowy). Dawki można stopniowo zwiększać co około 2 tygodnie, maksymalnie do 375 mg/dobę w depresji oraz do 225 mg/dobę w pozostałych wskazaniach, zawsze po ocenie klinicznej i stosowaniu najmniejszej skutecznej dawki. Leczenie powinno trwać kilka miesięcy lub dłużej, a w przypadku epizodów dużej depresji co najmniej 6 miesięcy po osiągnięciu remisji. U pacjentów w podeszłym wieku, z zaburzeniami czynności wątroby lub nerek (GFR <30 ml/min) zaleca się ostrożność i często zmniejszenie dawki o około 50%, z indywidualnym dostosowaniem.
dawka maksymalna, dawka początkowa, epizod dużej depresji, fobia społeczna, GFR, hemodializa, kapsułka o przedłużonym uwalnianiu, klirens, lęk napadowy, lęk paniczny, lek przeciwdepresyjny, objaw niepożądany, powinowactwo przekaźników nerwowych, reakcja odstawienia, remisja, tabletka o natychmiastowym uwalnianiu, uogólnione zaburzenia lękowe, wenlafaksyna o przedłużonym uwalnianiu, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Sertralina Krka 100 mg
Sertralina, będąca selektywnym inhibitorem wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI, ATC: N06AB06), wykazuje wysoką selektywność farmakodynamiczną, hamując wychwyt zwrotny 5-HT bez istotnego wpływu na noradrenalinę, dopaminę oraz inne receptory OUN (muskarynowe, serotoninowe, dopaminergiczne, adrenergiczne, histaminergiczne, GABA, benzodiazepinowe). W badaniach klinicznych potwierdzono jej skuteczność w leczeniu dużej depresji, gdzie dawki 50-200 mg/dobę znacząco zmniejszały częstość nawrotów (83,4% vs. 60,8% placebo). W PTSD obserwowano różnice płciowe w odpowiedzi na leczenie, z lepszymi wynikami u kobiet (57,2% vs. 34,5% placebo) niż u mężczyzn (53,9% vs. 38,2% placebo). U dzieci i młodzieży (6-17 lat) z zaburzeniem obsesyjno-kompulsyjnym stosowanie sertraliny w dawkach 50-200 mg/dobę przyniosło istotną poprawę w skalach CY-BOCS (zmiana -6,8 vs. -3,4 placebo, p=0,005) oraz CGI Improvement (p=0,002), przy czym 53% pacjentów spełniało kryterium odpowiedzi na leczenie (≥25% redukcji CY-BOCS) w porównaniu do 37% w grupie placebo (p=0,03). Brak jest danych dotyczących długotrwałego stosowania u dzieci oraz stosowania u dzieci poniżej 6 lat.
bezpieczeństwo kardiologiczne, dawka ponadterapeutyczna, dysfagia, działanie niepożądane, działanie sedatywne, epizod dużej depresji, farmakodynamika, farmakoterapia, lek przeciwdepresyjny, model zwierzęcy, nadużywanie substancji, nawrót depresji, odstęp QTc, podwójnie ślepa próba, receptor noradrenergiczny, receptor ośrodkowego układu nerwowego, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, sprawność psychomotoryczna, stężenie w osoczu, stymulacja układu nerwowego, wychwyt zwrotny neuroprzekaźników, wychwyt zwrotny serotoniny, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, zależność ekspozycja-odpowiedź, zespół stresu pourazowego - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Symfaxin ER 37,5 mg
Symfaxin ER, zawierający chlorowodorek wenlafaksyny w kapsułkach o przedłużonym uwalnianiu (dawki 37,5 mg, 75 mg, 150 mg), jest stosowany w leczeniu epizodów dużej depresji, uogólnionych zaburzeń lękowych, fobii społecznej oraz lęku napadowego. W terapii depresji początkowa dawka wynosi 75 mg raz na dobę, z możliwością stopniowego zwiększania do 375 mg/dobę co około 2 tygodnie (minimum odstęp 4 dni w uzasadnionych przypadkach). Leczenie powinno trwać minimum 6 miesięcy od uzyskania remisji. W zaburzeniach lękowych i fobii społecznej dawka początkowa to również 75 mg/dobę, z maksymalnym zwiększeniem do 225 mg/dobę. W lęku napadowym terapia rozpoczyna się od 37,5 mg/dobę przez 7 dni, następnie 75 mg/dobę, z możliwością zwiększenia do 225 mg/dobę. Zaleca się stosowanie najmniejszej skutecznej dawki i regularną ocenę efektywności terapii.
chlorowodorek wenlafaksyny, działanie niepożądane, epizod dużej depresji, fobia społeczna, GFR, hemodializa, kapsułka o przedłużonym uwalnianiu, lęk napadowy, lek przeciwdepresyjny, objaw odstawienny, pacjent dializowany, przekaźnik nerwowy, remisja, tabletka o natychmiastowym uwalnianiu, terapia podtrzymująca, uogólnione zaburzenie lękowe, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Fluoxetine Vitabalans 20 mg
Fluoxetine Vitabalans, w postaci tabletek powlekanych zawierających 20 mg fluoksetyny (chlorowodorku), jest wskazany do leczenia epizodów dużej depresji, zaburzeń obsesyjno-kompulsyjnych (OCD) oraz bulimii nervosa u dorosłych. W przypadku epizodów dużej depresji lek wykazuje skuteczność w łagodzeniu objawów depresyjnych, szczególnie przy długotrwałym i nasilonym przebiegu. W OCD fluoksetyna redukuje myśli obsesyjne i kompulsje, natomiast w bulimii nervosa stanowi uzupełnienie psychoterapii, zmniejszając napady objadania się i częstotliwość zachowań przeczyszczających. Tabletki o średnicy 9 mm z linią podziału umożliwiają elastyczne dawkowanie, pozwalając na podział dawki na 10 mg, co jest istotne przy rozpoczynaniu terapii lub dostosowywaniu dawki.
bulimia nervosa, czynność kompulsyjna, epizod dużej depresji, farmakoterapia, fluoksetyna, myśl obsesyjna, napad objadania się, populacja pediatryczna, psychoterapia, substancja czynna, tabletka powlekana, terapia łączona, terapia psychologiczna, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, zaburzenie odżywiania - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Dulxetenon 120 mg
Dulxetenon, zawierający duloksetynę w postaci chlorowodorku, jest dostępny w kapsułkach dojelitowych o dawkach 90 mg i 120 mg, a dawkowanie jest ściśle uzależnione od wskazań klinicznych oraz indywidualnej odpowiedzi pacjenta. W leczeniu dużych zaburzeń depresyjnych zaleca się dawkę początkową i podtrzymującą 60 mg raz na dobę, z możliwością zwiększenia do maksymalnie 120 mg/dobę, choć brak jest dowodów na dodatkową skuteczność wyższych dawek u pacjentów niereagujących na 60 mg. W terapii uogólnionych zaburzeń lękowych dawka początkowa wynosi 30 mg/dobę, którą w razie potrzeby można zwiększyć do 60 mg, a następnie do 90 lub 120 mg/dobę, zwłaszcza u pacjentów ze współistniejącą depresją. Odpowiedź terapeutyczną obserwuje się zwykle po 2-4 tygodniach, a po ustabilizowaniu efektu zaleca się kontynuację leczenia przez kilka miesięcy w celu zapobiegania nawrotom. Duloksetyna nie jest zalecana u dzieci i młodzieży poniżej 18 lat ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności.
chlorowodorek duloksetyny, ciężka niewydolność nerek, duże zaburzenia depresyjne, epizod dużej depresji, kapsułki dojelitowe, klirens kreatyniny, modyfikacja dawkowania, objawy odstawienia, odpowiedź terapeutyczna, przeciwwskazanie bezwzględne, współistniejące zaburzenia depresyjne, zaburzenia lękowe uogólnione, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Mirtagen 45 mg
Mirtagen to lek przeciwdepresyjny zawierający mirtazapinę w dawkach 15 mg, 30 mg oraz 45 mg, dostępny w formie tabletek ulegających rozpadowi w jamie ustnej. Preparat jest wskazany do leczenia epizodów dużej depresji u dorosłych, charakteryzujących się m.in. obniżonym nastrojem, anhedonią, zaburzeniami snu i apetytu oraz obniżoną samooceną. Tabletki zawierają odpowiednio 3 mg, 6 mg lub 9 mg aspartamu jako substancji pomocniczej, co należy uwzględnić u pacjentów z nietolerancją tej substancji. Oznakowanie tabletek umożliwia ich łatwą identyfikację: 15 mg (kod „36” i litera „A”), 30 mg (kod „37” i litera „A”) oraz 45 mg (kod „38” i litera „A”).
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Dulofor 60 mg
Dulofor, zawierający duloksetynę w dawkach 30 mg i 60 mg, jest wskazany w leczeniu dużych zaburzeń depresyjnych, zaburzeń lękowych uogólnionych oraz bólu w obwodowej neuropatii cukrzycowej. W dużych zaburzeniach depresyjnych zalecana dawka początkowa i podtrzymująca wynosi 60 mg raz na dobę, z możliwością zwiększenia do 120 mg na dobę, choć korzyści z wyższych dawek nie są jednoznacznie potwierdzone. W zaburzeniach lękowych początkowo stosuje się 30 mg raz na dobę, zwiększając do 60 mg, a w razie potrzeby do 90-120 mg na dobę. W neuropatii cukrzycowej dawka wynosi 60 mg raz na dobę, z możliwością podziału dawki do 120 mg na dobę. Odpowiedź terapeutyczną ocenia się po 2-4 tygodniach (depresja, lęk) lub po 2 miesiącach (neuropatia), a leczenie kontynuuje się przez kilka miesięcy w celu zapobiegania nawrotom. Duloksetyna nie jest zalecana u dzieci i młodzieży poniżej 18 lat ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności.
chlorowodorek duloksetyny, choroba wątroby, ciężka niewydolność nerek, dawka podzielona, duże zaburzenie depresyjne, epizod dużej depresji, kapsułka dojelitowa twarda, klirens kreatyniny, nawrót choroby, objawy odstawienia, obwodowa neuropatia cukrzycowa, odpowiedź terapeutyczna, podanie doustne, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie lękowe uogólnione, zespół odstawienia - Leksykon substancji czynnych
Mirtazapina – Wskazania do stosowania
Mirtazapina jest lekiem przeciwdepresyjnym wskazanym wyłącznie do leczenia epizodów dużej depresji u pacjentów dorosłych, zgodnie z kryteriami diagnostycznymi. Dostępna jest w postaci tabletek ulegających rozpadowi w jamie ustnej (dawki 15 mg, 30 mg, 45 mg) oraz tabletek powlekanych (30 mg, 45 mg), co umożliwia indywidualizację terapii, zwłaszcza u pacjentów z trudnościami w połykaniu. Mirtazapina może być stosowana zarówno jako leczenie pierwszego rzutu, jak i w przypadku niepowodzenia terapii innymi lekami przeciwdepresyjnymi. Szczególnie wskazana jest u pacjentów z towarzyszącymi zaburzeniami snu, obniżonym apetytem i utratą masy ciała, a także tam, gdzie konieczne jest uniknięcie działań niepożądanych typowych dla SSRI, takich jak dysfunkcje seksualne.
choroba współistniejąca, dysfagia, działanie przeciwdepresyjne, działanie sedatywne, epizod dużej depresji, lek przeciwdepresyjny, mirtazapina, pacjent dorosły, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, SSRI, tabletka powlekana, tabletka ulegająca rozpadowi w jamie ustnej, zaburzenie depresyjne, zaburzenie funkcji seksualnej, zaburzenie snu - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – AuroMirta ORO 45 mg
Lek AuroMirta ORO zawiera mirtazapinę w dawkach 15 mg, 30 mg oraz 45 mg i jest wskazany do leczenia epizodów dużej depresji u dorosłych. Mirtazapina działa poprzez antagonizm presynaptycznych receptorów α2-adrenergicznych oraz receptorów serotoninergicznych 5-HT2 i 5-HT3, co przekłada się na poprawę nastroju, redukcję lęku oraz poprawę jakości snu. Szczególnie korzystne jest jej działanie sedatywne wynikające z blokady receptorów histaminowych H1, zwłaszcza w dawce 15 mg, co jest istotne u pacjentów z zaburzeniami snu. Ponadto, antagonizm receptorów 5-HT2C sprzyja stymulacji apetytu, co może być pomocne u pacjentów z utratą masy ciała w przebiegu depresji. Tabletki AuroMirta ORO ulegają rozpadowi w jamie ustnej, co ułatwia podawanie leku pacjentom z dysfagią. W preparacie obecny jest aspartam w ilościach odpowiednio 3 mg, 6 mg i 9 mg dla dawek 15 mg, 30 mg i 45 mg, co wymaga uwagi u pacjentów z fenyloketonurią lub nadwrażliwością na tę substancję.
aspartam, dysfagia, działanie sedatywne, efekt przeciwdepresyjny, epizod dużej depresji, fenyloketonuria, kryteria diagnostyczne, lek przeciwdepresyjny, mirtazapina, nawrót choroby, receptor 5-HT2C, receptor histaminowy H1, receptor serotoninergiczny, receptor α2-adrenergiczny, tabletka ulegająca rozpadowi w jamie ustnej, układ noradrenergiczny i serotoninergiczny, utrata masy ciała, zaburzenia snu, zaburzenie łaknienia - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Elicea Q-Tab 15 mg
Escytalopram, substancja czynna preparatu Elicea Q-Tab, jest selektywnym inhibitorem wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI) o wysokim powinowactwie do pierwotnego miejsca wiązania transportera 5-HT, co skutkuje hamowaniem wychwytu zwrotnego serotoniny w ośrodkowym układzie nerwowym. Charakteryzuje się minimalnym lub brakiem powinowactwa do receptorów serotoninergicznych 5-HT1A i 5-HT2, dopaminergicznych D1 i D2, adrenergicznych α1, α2 i β, histaminowych H1, muskarynowych cholinergicznych, benzodiazepinowych oraz opioidowych, co przekłada się na korzystny profil działań niepożądanych. Badania elektrokardiograficzne wykazały niewielkie, zależne od dawki wydłużenie odstępu QTc: 4,3 ms (90% CI 2,2–6,4) przy dawce 10 mg/dobę oraz 10,7 ms (90% CI 8,6–12,8) przy dawce 30 mg/dobę, co wymaga ostrożności u pacjentów z zaburzeniami układu sercowo-naczyniowego.
badanie z podwójnie ślepą próbą, działanie niepożądane, efekt terapeutyczny, elektrokardiografia, epizod dużej depresji, fobia społeczna, mechanizm działania, miejsce allosteryczne, nawrót depresji, objaw depresyjny, objaw lękowy, odstęp QT, ośrodkowy układ nerwowy, powinowactwo receptorowe, receptor adrenergiczny, receptor benzodiazepinowy, receptor dopaminergiczny, receptor histaminowy, receptor muskarynowy cholinergiczny, receptor opioidowy, receptor serotoninergiczny, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, skala Yale-Brown, transporter serotoniny, wychwyt zwrotny serotoniny, zaburzenie depresyjne, zaburzenie lękowe, zaburzenie lękowe społeczne, zaburzenie lękowe uogólnione, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, zaburzenie układu sercowo-naczyniowego - Leksykon substancji czynnych
Wortioksetyna – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Wortioksetyna, substancja czynna leku Banavin, wymaga szczególnej ostrożności podczas terapii, zwłaszcza u pacjentów poniżej 25. roku życia, u których obserwuje się zwiększone ryzyko myśli i zachowań samobójczych. Lek nie jest zalecany dla dzieci i młodzieży w wieku 7-17 lat z dużym zaburzeniem depresyjnym (MDD) ze względu na brak potwierdzonej skuteczności oraz wyższe ryzyko działań niepożądanych, takich jak bóle brzucha i myśli samobójcze. Należy monitorować pacjentów pod kątem objawów zespołu serotoninowego (m.in. pobudzenie, hipertermia, hiperrefleksja) oraz złośliwego zespołu neuroleptycznego, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu innych leków serotoninergicznych, opioidów, tryptanów czy inhibitorów MAO. W przypadku wystąpienia napadów drgawkowych lub ich nasilenia terapia powinna zostać przerwana. Pacjenci z historią manii wymagają szczególnej uwagi, a w przypadku przejścia w fazę maniakalną leczenie należy natychmiast zakończyć.
antagonista dopaminy, ciśnienie wewnątrzgałkowe, duże zaburzenie depresyjne, działanie serotoninergiczne, epizod dużej depresji, hiperrefleksja, hiponatremia, inhibitor MAO, jaskra z zamkniętym kątem, krwotok poporodowy, łagodny stan maniakalny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwkrzepliwy, lek przeciwpsychotyczny, mania, mydriaza, myśli samobójcze, napad drgawkowy, niestabilna padaczka, remisja objawów, SIADH, SSRI i SNRI, substancja czynna, wortioksetyna, zespół serotoninowy, złośliwy zespół neuroleptyczny - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Elicea Q-Tab 5 mg
Lek Elicea Q-Tab, zawierający escytalopram w dawkach 5 mg, 10 mg, 15 mg i 20 mg w formie tabletek ulegających rozpadowi w jamie ustnej, jest wskazany w leczeniu epizodów dużej depresji o nasileniu umiarkowanym do ciężkiego, zaburzeń lękowych z napadami paniki z agorafobią lub bez, fobii społecznej, zaburzenia lękowego uogólnionego oraz zaburzeń obsesyjno-kompulsyjnych (OCD). Substancja czynna, escytalopram w postaci szczawianu, jest selektywnym inhibitorem wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), co umożliwia skuteczne łagodzenie objawów takich jak obniżony nastrój, anhedonia, lęk, napięcie mięśniowe, zaburzenia snu oraz kompulsje i obsesje. Tabletki o różnych dawkach (5 mg z 58,935 mg laktozy jednowodnej do 20 mg z 235,74 mg laktozy jednowodnej) pozwalają na indywidualne dostosowanie terapii, a ich postać ułatwia podawanie pacjentom z trudnościami w połykaniu.
agorafobia, anhedonia, derealizacja, duszność, epizod depresyjny, epizod dużej depresji, escytalopram, fobia społeczna, kołatanie serca, kompulsja, lęk paniczny, napad lęku, nietolerancja laktozy, obsesja, OCD, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, szczawian escytalopramu, tabletka ulegająca rozpadowi w jamie ustnej, zaburzenie lękowe uogólnione, zaburzenie lękowe z napadami lęku, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, zawroty głowy - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Venlectine 37,5 mg
Venlectine, zawierający chlorowodorek wenlafaksyny, jest lekiem przeciwdepresyjnym z grupy inhibitorów wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny (SNRI), dostępny w kapsułkach o przedłużonym uwalnianiu w dawkach 37,5 mg, 75 mg oraz 150 mg. Jego działanie farmakodynamiczne obejmuje również słabe hamowanie wychwytu dopaminy oraz zmniejszenie reaktywności receptorów β-adrenergicznych, bez istotnego powinowactwa do receptorów muskarynowych, H1-histaminergicznych, α1-adrenergicznych, opioidowych i benzodiazepinowych, co ogranicza ryzyko działań niepożądanych i uzależnienia. Wenlafaksyna nie hamuje aktywności monoaminooksydazy (MAO), co zmniejsza ryzyko interakcji charakterystycznych dla inhibitorów MAO.
agorafobia, badanie kliniczne, chlorowodorek wenlafaksyny, dawka podzielona, działanie przeciwcholinergiczne, działanie przeciwdepresyjne, efekt sedatywny, epizod dużej depresji, fobia społeczna, inhibitor MAO, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, kapsułka o przedłużonym uwalnianiu, lęk napadowy, lek przeciwdepresyjny, monoaminooksydaza, nawracający epizod dużej depresji, neuroprzekaźnik ośrodkowego układu nerwowego, O-demetylowenlafaksyna, receptor benzodiazepinowy, receptor H1-histaminergiczny, receptor muskarynowy cholinergiczny, receptor opioidowy, receptor α1-adrenergiczny, receptor β-adrenergiczny, układ sercowo-naczyniowy, uogólnione zaburzenie lękowe, wenlafaksyna, wychwyt zwrotny dopaminy, wychwyt zwrotny noradrenaliny, zaburzenie lękowe