płynna parafina
Płynna parafina (paraffinum liquidum) to oczyszczona mieszanina ciekłych węglowodorów nasyconych, otrzymywana z ropy naftowej. W medycynie jest powszechnie stosowana jako substancja pomocnicza w formulacjach farmaceutycznych oraz jako samodzielny preparat leczniczy.
Jako środek leczniczy płynna parafina wykorzystywana jest głównie w leczeniu zaparć jako łagodny środek przeczyszczający. Jej działanie polega na zmiękczaniu mas kałowych i ułatwianiu ich przesuwania w jelicie grubym. W przeciwieństwie do innych środków przeczyszczających, nie drażni błony śluzowej jelit ani nie powoduje skurczów.
W dermatologii płynna parafina znajduje zastosowanie jako emolient w preparatach nawilżających i natłuszczających skórę. Jest składnikiem maści, kremów i lotionów stosowanych w leczeniu suchości skóry, łuszczycy, egzemy i innych dermatoz przebiegających z nadmierną suchością naskórka.
Należy pamiętać, że długotrwałe stosowanie płynnej parafiny doustnie może prowadzić do zaburzeń wchłaniania witamin rozpuszczalnych w tłuszczach (A, D, E, K) oraz potencjalnego odkładania się parafiny w tkankach organizmu. Z tego powodu jej stosowanie powinno być ograniczone w czasie i nadzorowane przez lekarza.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedawkowanie – Detriol 0,5 mcg
Kalcytriol, aktywna forma witaminy D stosowana w preparacie Detriol, może wywoływać objawy zatrucia podobne do przedawkowania witaminy D, zwłaszcza przy jednoczesnym podawaniu dużych dawek wapnia i fosforanów. W terapii należy monitorować iloczyn stężeń wapnia i fosforanów (Ca × P), który nie powinien przekraczać 70 mg²/dL². U pacjentów dializowanych wysoki poziom wapnia w dializacie zwiększa ryzyko hiperkalcemii. Ostre zatrucie objawia się anoreksją, bólem głowy, wymiotami i zaparciami, natomiast przewlekłe zatrucie prowadzi do dystrofii, zaburzeń czucia, gorączki z pragnieniem, wielomoczu, odwodnienia, apatii, zahamowania wzrostu u dzieci oraz zakażeń dróg moczowych. Hiperkalcemia powyżej 3,2 mmol/L jest szczególnie niebezpieczna i może skutkować niewydolnością nerek, zwłaszcza przy prawidłowym lub podwyższonym stężeniu fosforanów.
anoreksja, apatia, arytmia, ból głowy, fosforany, gorączka, hemodializa przerywana, hiperkalcemia, iloczyn wapnia i fosforanu, kalcytriol, kortykosteroidy, nadciśnienie, niewydolność mięśnia sercowego, niewydolność nerek, nudności, odwodnienie, parestezje, płynna parafina, pochodna witaminy D, przewlekłe zatrucie, stężenie wapnia w osoczu, wielomocz, wymioty, zaburzenia czucia, zaburzenia propriocepcji, zaburzenia rytmu serca, zahamowanie wzrostu, zakażenie dróg moczowych, zaparcia, zwapnienia przerzutowe - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Rectanal Enema (14 g + 5 g)/100 ml
Rectanal Enema to roztwór doodbytniczy stosowany do oczyszczania jelita grubego przed badaniami diagnostycznymi lub zabiegami chirurgicznymi. U dorosłych zalecana dawka wynosi 120-150 ml, podawana wieczorem dnia poprzedzającego oraz w dniu zabiegu, z możliwością powtórzenia w przypadku niedostatecznego oczyszczenia. U dzieci w wieku 3-12 lat dawka wynosi 60-90 ml, z podobnym schematem podawania, przy czym u dzieci 3-5 lat preparat stosuje się wyłącznie pod nadzorem lekarza. Lek jest przeciwwskazany u dzieci poniżej 3 lat. Roztwór zawiera w 100 ml 14,00 g sodu diwodorofosforanu jednowodnego oraz 5,00 g disodu fosforanu dwunastowodnego (substancje bezwodne). Po aplikacji pacjent powinien przyjmować dodatkową porcję płynów doustnie, a stosowanie leku nie powinno przekraczać jednego tygodnia ani częstotliwości jednego podania na dobę.
cewnik Foleya, disodu fosforan dwunastowodny, oczyszczanie jelita grubego, perforacja jelita, płynna parafina, roztwór doodbytniczy, sodu diwodorofosforan jednowodny, stężenie elektrolitów, sztuczny odbyt, temperatura pokojowa, wazelina, wlew doodbytniczy, zabieg chirurgiczny, zaburzenie elektrolitowe, zwężenie odbytu, zwieracz odbytu