Właściwości farmakokinetyczne
Flegatussin (0,0026 g + 2,35 g)/5 ml

Charakterystyka farmakokinetyczna leku Flegatussin

Lek Flegatussin w postaci syropu zawiera dwie główne substancje czynne: bromoheksyny chlorowodorek (0,04 g/100 g syropu) oraz wyciąg płynny wodny z liścia babki lancetowatej i kwiatów dziewanny (36 g/100 g syropu). Właściwości farmakokinetyczne tego preparatu są głównie związane z zachowaniem bromoheksyny w organizmie, gdyż dla składników roślinnych nie udokumentowano działania ogólnoustrojowego.¹

Wchłanianie bromoheksyny

Bromoheksyna po podaniu doustnym charakteryzuje się niemal całkowitym wchłanianiem z przewodu pokarmowego. Maksymalne stężenie w surowicy krwi osiąga po około 1 godzinie od przyjęcia. Biodostępność bromoheksyny po podaniu doustnym jest jednak stosunkowo niska i wynosi około 20%. Jest to związane z efektem pierwszego przejścia przez wątrobę. Średnia wartość parametru AUC (pole pod krzywą stężenia w czasie) została oszacowana na około 135 nmol/l × h.²

Metabolizm

Bromoheksyna podlega intensywnemu metabolizmowi wątrobowemu. W wyniku efektu pierwszego przejścia ulega zmetabolizowaniu w 75-80%. Warto podkreślić, że niektóre metabolity, a szczególnie ambroksol (N-demetylowana pochodna bromoheksyny), wykazują silniejsze działanie farmakologiczne niż związek macierzysty.³

Dystrybucja

Bromoheksyna charakteryzuje się wysokim stopniem wiązania z białkami osocza, wynoszącym 99%. Ma to istotne znaczenie dla dystrybucji leku w organizmie. Substancja przenika przez barierę krew-mózg oraz w niewielkim stopniu przez łożysko, co może mieć znaczenie przy stosowaniu u kobiet w ciąży.⁴

Eliminacja

Czas połowicznej eliminacji bromoheksyny z organizmu wynosi około 12 godzin. Substancja jest wydalana głównie z moczem (85%) w postaci metabolitów. Jedynie około 0,1% przyjętej dawki pozostaje w formie niezmetabolizowanej. Niewielka ilość bromoheksyny jest wydalana z kałem.⁵

Model farmakokinetyczny

Na podstawie badań klinicznych ustalono, że farmakokinetyka bromoheksyny może być opisana jako model otwarty dwukompartmentowy. Model ten zakłada, że lek po podaniu rozprzestrzenia się w dwóch kompartmentach – centralnym (krew i dobrze ukrwione narządy) oraz peryferyjnym (tkanki gorzej ukrwione), między którymi zachodzi wymiana substancji.⁶

Specjalne grupy pacjentów

U pacjentów z niewydolnością wątroby lub nerek należy spodziewać się zmniejszenia klirensu bromoheksyny. Może to prowadzić do wzrostu stężenia substancji czynnej w organizmie i wydłużenia czasu jej działania, co może mieć implikacje kliniczne i wymagać modyfikacji dawkowania.⁷

Farmakokinetyka składników roślinnych

W odniesieniu do składników czynnych pochodzących z surowców roślinnych (wyciąg z liścia babki lancetowatej i kwiatów dziewanny) brak jest danych wskazujących na ich działanie ogólnoustrojowe. Oznacza to, że najprawdopodobniej działają one miejscowo w obrębie dróg oddechowych, nie podlegając znaczącemu wchłanianiu do krwiobiegu.⁸