antagonista wapnia niedihydropirydynowy

Antagoniści wapnia niedihydropirydynowi stanowią podgrupę leków z klasy blokerów kanałów wapniowych, które oddziałują na kanały wapniowe typu L. W przeciwieństwie do dihydropirydyn (takich jak amlodypina, nifedypina), niedihydropirydynowi antagoniści wapnia wykazują silniejsze działanie na serce, a słabsze na naczynia obwodowe.

Do tej grupy należą przede wszystkim werapamil i diltiazem. Werapamil, będący pochodną fenylalkiloaminy, wykazuje silne działanie inotropowe ujemne oraz zmniejsza częstość rytmu serca. Diltiazem, pochodna benzotiazepiny, ma działanie pośrednie między dihydropirydynami a werapamilem. Oba leki są wykorzystywane w terapii nadciśnienia tętniczego, choroby niedokrwiennej serca oraz zaburzeń rytmu serca.

Niedihydropirydynowi antagoniści wapnia mają istotne zastosowanie w kontroli częstości rytmu w migotaniu przedsionków, leczeniu częstoskurczów nadkomorowych oraz dławicy piersiowej. Wykazują również działanie antyarytmiczne zaliczane do klasy IV według klasyfikacji Vaughana Williamsa. Ze względu na ich działanie chronotropowe i dromotropowe ujemne, należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu z beta-blokerami.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl