PSVT
PSVT (Paroxysmal Supraventricular Tachycardia) to napadowe częstoskurcze nadkomorowe charakteryzujące się nagłym początkiem i zakończeniem epizodów przyspieszonej akcji serca, zwykle w zakresie 150-250 uderzeń na minutę. Arytmia ta powstaje powyżej pęczka Hisa, najczęściej w wyniku mechanizmu nawrotnego.
Najczęstsze postacie PSVT to częstoskurcz nawrotny węzłowy (AVNRT), częstoskurcz przedsionkowo-komorowy (AVRT) z udziałem dodatkowej drogi przewodzenia oraz częstoskurcz przedsionkowy. Pacjenci zgłaszają typowo kołatanie serca, zawroty głowy, duszność, uczucie niepokoju, a czasem ból w klatce piersiowej.
Diagnostyka PSVT opiera się na zapisie EKG podczas epizodu, który wykazuje wąskie zespoły QRS (≤120 ms) i brak widocznych załamków P lub ich obecność tuż po zespołach QRS. W leczeniu ostrego epizodu stosuje się manewry wagalne, adenozynę, beta-blokery lub blokery kanału wapniowego. Leczenie przewlekłe obejmuje farmakoterapię lub ablację przezskórną, która jest metodą z wyboru w przypadku nawracających, objawowych epizodów.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Werapamil – Właściwości farmakodynamiczne
Werapamil, będący selektywnym antagonistą kanałów wapniowych (ATC: C08DA01), działa głównie na mięsień sercowy oraz mięśniówkę gładką naczyń krwionośnych poprzez hamowanie napływu jonów wapnia i prawdopodobnie sodu do komórek układu przewodzącego serca i mięśnia sercowego. Jego przeciwarytmiczne działanie wynika z blokady wolnych kanałów wapniowych w węźle zatokowo-przedsionkowym i przedsionkowo-komorowym, co skutkuje zwolnieniem przewodzenia przedsionkowo-komorowego oraz wydłużeniem okresu refrakcji w węźle p-k, prowadząc do zmniejszenia częstości rytmu komór u pacjentów z migotaniem lub trzepotaniem przedsionków oraz przywrócenia rytmu zatokowego w napadowych częstoskurczach nadkomorowych (PSVT). Werapamil nie wpływa na przewodzenie dodatkowymi drogami ani na czas trwania potencjału czynnościowego przedsionków czy przewodzenie wewnątrzkomorowe, wykazując selektywność działania na górne i środkowe regiony węzła p-k, przy minimalnym wpływie na niższe regiony i pęczek Hisa.
Farmakodynamicznie werapamil rozszerza naczynia krwionośne, zmniejszając opór obwodowy i obciążenie następcze, co kompensuje jego ujemne działanie inotropowe, dzięki czemu wskaźnik sercowy pozostaje zwykle niezmieniony. Dawki dożylne 5-10 mg powodują przejściowe obniżenie ciśnienia tętniczego, układowego oporu naczyniowego oraz kurczliwości naczyń, z nieznacznym wzrostem ciśnienia napełniania lewej komory. Należy zachować ostrożność u pacjentów z ciężką dysfunkcją serca (ciśnienie zaklinowania tętnicy płucnej >20 mmHg, frakcja wyrzutowa <30%), u których może dojść do pogorszenia niewydolności serca. Werapamil nie wywołuje skurczu tętnic obwodowych ani nie zmienia całkowitego stężenia wapnia w surowicy, co podkreśla jego korzystny profil hemodynamiczny.
antagonista wapnia, blokada kanałów wapniowych, ciśnienie napełniania lewej komory, ciśnienie tętnicze, ciśnienie zaklinowania w tętnicy płucnej, depolaryzacja, droga dodatkowa, działanie inotropowe, działanie inotropowe ujemne, działanie przeciwarytmiczne, frakcja wyrzutowa, jon wapnia, kanał jonowy, komórka mięśnia sercowego, kurczliwość mięśnia sercowego, kurczliwość naczyń krwionośnych, mięsień sercowy, mięśniówka gładka naczyń, migotanie przedsionków, napadowy częstoskurcz nadkomorowy, niewydolność serca, obciążenie następcze, okres refrakcji, pęczek Hisa, pobudzenie nawrotne, potencjał czynnościowy, przewodnictwo przedsionkowo-komorowe, przewodzenie wewnątrzkomorowe, PSVT, rytm zatokowy, skurcz tętnic obwodowych, stężenie wapnia w surowicy, trzepotanie przedsionków, układowy opór naczyniowy, werapamil chlorowodorek, węzeł przedsionkowo-komorowy, węzeł zatokowo-przedsionkowy, włókna przedsionków, włókna węzła zatokowo-przedsionkowego, wolny kanał wapniowy - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Adenocor 3 mg/ml
Adenozyna, będąca nukleozydem purynowym i lekiem z grupy „Inne leki stosowane w chorobach serca” (kod ATC: C01EB10), wykazuje kluczowe działanie dromotropowo ujemne w węźle przedsionkowo-komorowym, co umożliwia przerwanie pętli pobudzenia krążącego (obwodu re-entry) i skuteczne konwertowanie napadowych częstoskurczów nadkomorowych (PSVT) do rytmu zatokowego. Po szybkim dożylnym podaniu adenozyna znacząco zwalnia przewodzenie impulsów w węźle AV, co jest wykorzystywane zarówno terapeutycznie, jak i diagnostycznie. W populacji pediatrycznej, na podstawie 14 badań obejmujących około 450 pacjentów w wieku od 6 godzin do 18 lat, adenozyna wykazuje wysoką skuteczność (72-100%) w dawkach od 37,5 μg/kg do 400 μg/kg masy ciała, przy czym dawki poniżej 100 μg/kg mogą być nieskuteczne. Adenozyna nie jest skuteczna w migotaniu i trzepotaniu przedsionków, gdyż w tych arytmiach węzeł AV nie uczestniczy w pętli pobudzenia.
adenozyna, częstoskurcz komorowy, częstoskurcz nadkomorowy, kardiowersja, migotanie komór, migotanie przedsionków, napadowy częstoskurcz nadkomorowy, nukleozyd purynowy, obwód re-entry, pętla pobudzenia krążącego, PSVT, rytm zatokowy, trzepotanie przedsionków, węzeł przedsionkowo-komorowy, zapis elektrokardiograficzny, zespół QRS, zespół Wolffa-Parkinsona-White’a, zespół WPW