terapia wazopresyjna
Terapia wazopresyjna to metoda leczenia wykorzystująca wazopresynę (ADH) lub jej syntetyczne analogi w celu zwiększenia ciśnienia tętniczego poprzez skurcz naczyń krwionośnych. Jest szczególnie istotna w leczeniu wstrząsu septycznego, gdzie dochodzi do rozszerzenia naczyń i patologicznego spadku ciśnienia tętniczego.
W praktyce klinicznej stosuje się głównie syntetyczne analogi wazopresyny, takie jak terlipresyna czy argipresyna (desmopresyna). Leki te działają poprzez aktywację receptorów V1 w mięśniach gładkich naczyń, powodując ich skurcz i wzrost oporu obwodowego, co prowadzi do podniesienia ciśnienia tętniczego.
Terapia wazopresyjna jest zazwyczaj stosowana jako leczenie drugiego rzutu we wstrząsie opornym na katecholaminy lub jako terapia uzupełniająca, pozwalająca na zmniejszenie dawek noradrenaliny. Badania kliniczne wykazały, że dodanie wazopresyny do standardowego leczenia noradrenaliną może poprawić perfuzję narządową i zmniejszyć śmiertelność u pacjentów z wstrząsem septycznym.
Istotne znaczenie ma również zastosowanie terapii wazopresyjnej w leczeniu krwawień z żylaków przełyku, gdzie terlipresyna zmniejsza ciśnienie w układzie wrotnym, ograniczając ryzyko krwawienia. Podczas stosowania terapii wazopresyjnej konieczne jest monitorowanie pacjenta pod kątem potencjalnych działań niepożądanych, takich jak niedokrwienie tkanek obwodowych, zaburzenia elektrolitowe czy skurcz naczyń wieńcowych.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Argipresyna – Dawkowanie i sposób podawania
Argipresyna (wazopresynowa) jest stosowana jako uzupełnienie terapii katecholaminami w leczeniu niedociśnienia opornego, szczególnie we wstrząsie septycznym. Preparat Empesin zawiera 40 j.m. (133 µg) argipresyny w 2 ml, co odpowiada 20 j.m./ml (66,5 µg/ml). Leczenie należy rozpocząć w ciągu 6 godzin od wystąpienia wstrząsu septycznego lub w ciągu 3 godzin u pacjentów na wysokich dawkach katecholamin. Infuzję dożylną prowadzi się za pomocą pompy, zaczynając od dawki 0,01 j.m./min, którą można zwiększać co 15-20 minut do maksymalnie 0,03 j.m./min. Docelowe ciśnienie tętnicze to 65-75 mmHg. Dawki powyżej 0,03 j.m./min stosuje się wyłącznie w sytuacjach ratunkowych ze względu na ryzyko poważnych powikłań, takich jak martwica jelit i skóry oraz zatrzymanie krążenia.
- Leksykon leków
Przeciwwskazania – Norepinephrine Sopharma 1 mg/ml
Produkt leczniczy Norepinephrine Sopharma, zawierający norepinefrynę w stężeniu 1 mg/ml, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub substancje pomocnicze, a także u osób z niedociśnieniem spowodowanym hipowolemią, gdzie priorytetem jest uzupełnienie objętości krwi krążącej. Preparat zawiera sód w ilości 3,39 mg w ampułce 1 ml oraz 13,56 mg w ampułce 4 ml, co należy uwzględnić u pacjentów na diecie niskosodowej. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest także jednoczesne stosowanie z anestetykami takimi jak cyklopropan i halotan, ze względu na ryzyko arytmii komorowych wynikających z uwrażliwienia mięśnia sercowego na katecholaminy. Koncentrat wymaga rozcieńczenia przed podaniem, gdyż podanie nierozcieńczonego roztworu jest niebezpieczne i stanowi przeciwwskazanie.
arytmia komorowa, choroba niedokrwienna serca, dieta niskosodowa, działanie niepożądane, halotan, hipowolemii, koncentrat do sporządzania roztworu, lek wazopresyjny, lek znieczulający, nadwrażliwość na substancję czynną, niedokrwienie mięśnia sercowego, niedokrwienie tkanek obwodowych, norepinefryna, objętość wewnątrznaczyniowa, płyn infuzyjny, powikłanie sercowo-naczyniowe, przełom nadciśnieniowy, stymulacja adrenergiczna, tachyarytmia, terapia wazopresyjna, uwrażliwienie mięśnia sercowego, winian norepinefryny, zaburzenie perfuzji obwodowej, zaburzenie rytmu serca - Leksykon leków
Interakcje leku – Sinora 1 mg/ml
Noradrenalina, substancja czynna preparatu Sinora, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o istotnym znaczeniu klinicznym, które mogą wpływać na bezpieczeństwo i skuteczność terapii. Szczególnie niebezpieczne są kombinacje z wziewnymi halogenowymi środkami znieczulającymi, lekami przeciwdepresyjnymi zawierającymi imipraminę oraz lekami wpływającymi na receptory serotoninergiczne i adrenergiczne, które mogą prowadzić do ciężkich komorowych zaburzeń rytmu serca, nadciśnienia napadowego oraz arytmii. Współstosowanie z nieselektywnymi i selektywnymi inhibitorami MAO, linezolidem oraz beta-blokerami wymaga ścisłego nadzoru medycznego ze względu na ryzyko nasilenia działania hipertensyjnego i ciężkiego nadciśnienia. Dodatkowo, hormony tarczycy, glikozydy nasercowe, leki przeciwarytmiczne, alkaloidy sporyszu oraz oksytocyna mogą potęgować efekt chronotropowy, inotropowy i obkurczający naczynia noradrenaliny, co wymaga ostrożności i monitorowania parametrów kardiologicznych.
alkaloid sporyszu, arytmia, beta-bloker, działanie hipertensyjne, efekt inotropowy, glikozyd nasercowy, hormon tarczycy, imipramina, inhibitor MAO, inhibitor MAO typu A, interakcja lekowa, katecholamina, lek przeciwarytmiczny, linezolid, nadciśnienie, nadciśnienie napadowe, noradrenalina, obkurczenie naczyń krwionośnych, oksytocyna, parametr hemodynamiczny, pobudliwość mięśnia sercowego, receptor serotoninergiczny, sympatykomimetyk, terapia wazopresyjna, wstrząs, wziewny środek znieczulający, zaburzenie hemodynamiczne, zaburzenie rytmu serca