zespół Lance’a i Adamsa

Zespół Lance’a i Adamsa to rzadkie zaburzenie neurologiczne charakteryzujące się miokimią (drganiem mięśni) i ataksją (niezborność ruchów). Występuje jako późne powikłanie u pacjentów z nowotworem, szczególnie drobnokomórkowym rakiem płuca, i jest klasyfikowany jako zespół paranowotworowy.

Patogeneza schorzenia wiąże się z obecnością przeciwciał skierowanych przeciwko kanałom wapniowym bramkowanym napięciem (VGCC) w błonie presynaptycznej. Przeciwciała te zaburzają uwalnianie neuroprzekaźników w obrębie móżdżku i innych struktur układu nerwowego, prowadząc do charakterystycznych objawów klinicznych.

Objawy kliniczne zespołu Lance’a i Adamsa obejmują miokimię (zwłaszcza w obrębie twarzy i kończyn), ataksję chodu i tułowia, dyzartrię, oczopląs oraz zaburzenia poznawcze. Diagnostyka opiera się na obrazie klinicznym, wykryciu przeciwciał anty-VGCC oraz identyfikacji pierwotnego nowotworu.

Leczenie zespołu polega przede wszystkim na terapii choroby podstawowej (nowotworu). Dodatkowo stosuje się leczenie immunomodulujące, w tym plazmaferezę, dożylne immunoglobuliny oraz kortykosteroidy. W przypadku objawów opornych na leczenie przyczynowe można zastosować leki objawowe, takie jak karbamazepina czy gabapentyna na miokimię.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl