stężenie kortyzolu w osoczu

Stężenie kortyzolu w osoczu to kluczowy parametr diagnostyczny oceniający funkcję osi podwzgórze-przysadka-nadnercza. Kortyzol, jako główny hormon glikokortykosteroidowy wydzielany przez korę nadnerczy, pełni istotną rolę w metabolizmie węglowodanów, białek i tłuszczów, a także w odpowiedzi organizmu na stres.

Prawidłowe stężenie kortyzolu w osoczu podlega wahaniom dobowym – najwyższe wartości występują rano (275-555 nmol/l lub 10-20 μg/dl), a najniższe wieczorem (55-165 nmol/l lub 2-6 μg/dl). Zaburzenia stężenia kortyzolu mogą wskazywać na choroby takie jak zespół Cushinga (hiperkortyzolemia) lub chorobę Addisona (hipokortyzolemia).

Pomiar stężenia kortyzolu wykonuje się najczęściej w godzinach porannych (7:00-9:00), na czczo. W diagnostyce różnicowej zaburzeń kortyzolu wykorzystuje się również testy dynamiczne, jak test hamowania deksametazonem czy test stymulacji ACTH, które pozwalają na ocenę regulacji osi podwzgórze-przysadka-nadnercza.

Interpretacja wyników powinna uwzględniać rytm dobowy kortyzolu, przyjmowane leki (np. estrogeny, glikokortykosteroidy), a także czynniki mogące wpływać na wynik (stres, ciąża, zaburzenia funkcji wątroby, nerek). W diagnostyce endokrynologicznej oznaczanie stężenia kortyzolu w osoczu często uzupełnia się o oznaczenia w ślinie lub moczu dobowym.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl