wirusowe zapalenie osierdzia
Wirusowe zapalenie osierdzia to stan zapalny błony otaczającej serce (osierdzia), wywołany przez infekcję wirusową. Najczęstszymi patogenami odpowiedzialnymi za ten stan są enterowirusy (szczególnie wirus Coxsackie B), adenowirusy, wirusy grypy, wirus Epsteina-Barr oraz cytomegalowirus. W ostatnich latach odnotowano również przypadki zapalenia osierdzia związane z infekcją SARS-CoV-2.
Klinicznie wirusowe zapalenie osierdzia manifestuje się bólem w klatce piersiowej (zazwyczaj ostrym, zlokalizowanym za mostkiem, nasilającym się przy głębokim oddychaniu i zmianie pozycji ciała), gorączką, osłabieniem oraz charakterystycznym tarciowym szmerem osierdziowym słyszalnym podczas osłuchiwania. W badaniu EKG często obserwuje się rozlane uniesienie odcinka ST oraz obniżenie odcinka PR, zaś w badaniu echokardiograficznym można uwidocznić wysięk osierdziowy.
Diagnostyka wirusowego zapalenia osierdzia opiera się na obrazie klinicznym, badaniach laboratoryjnych (podwyższone markery stanu zapalnego), badaniach obrazowych (echokardiografia, rezonans magnetyczny serca) oraz niekiedy na badaniach serologicznych i PCR w kierunku konkretnych patogenów. Leczenie jest głównie objawowe i obejmuje stosowanie niesteroidowych leków przeciwzapalnych, kolchicyny oraz, w ciężkich przypadkach, glikokortykosteroidów. Powikłaniem może być tamponada serca lub przewlekłe zapalenie osierdzia.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Wysięk osierdziowy – Epidemiologia
Wysięk osierdziowy jest powszechnym zjawiskiem klinicznym, którego częstość występowania w populacji dorosłych wynosi około 6,5%, z wyraźnym wzrostem u osób starszych (do ponad 15% u >80 lat). W populacji pediatrycznej częstość ta jest niższa (0,1%), z wyższą śmiertelnością u dzieci wymagających drenażu (10,9%). Etiologia wysięku osierdziowego różni się geograficznie: w krajach rozwijających się dominuje gruźlica (Mycobacterium tuberculosis stanowi 69,5% przypadków w niektórych badaniach), natomiast w krajach rozwiniętych przeważają przyczyny idiopatyczne, zapalne, nowotworowe (10-25%) oraz jatrogenne (15-20%). Nowotwory, zwłaszcza rak płuca, piersi, chłoniaki i czerniak, odpowiadają za 12-23% przypadków, a złośliwy wysięk osierdziowy wiąże się z krótkim medianą przeżycia (2-3 miesiące). Wysięk osierdziowy jest także częstszy u pacjentów z HIV/AIDS (5-43%), a w erze HAART częstość ta uległa znacznemu zmniejszeniu. Ropne zapalenie osierdzia jest rzadkie (1% przypadków), a główne przyczyny u dzieci to stan po operacji serca (54%) i nowotwory (13%).
badanie autopsyjne, biopsja osierdzia, choroba reumatologiczna, drenaż wysięku, echokardiografia przezklatkowa, etiologia idiopatyczna, gruźlicze zapalenie osierdzia, immunosupresja, inhibitor punktów kontrolnych, Mycobacterium tuberculosis, niewydolność nerek, perikardiocenteza, płyn osierdziowy, posocznica, pozaszpitalne zapalenie płuc, rezonans magnetyczny serca, ropne zapalenie osierdzia, ropniak opłucnej, tamponada serca, terapia antyretrowirusowa, tomografia komputerowa, wirusowe zapalenie osierdzia, wskaźnik śmiertelności, wysięk osierdziowy, zapadalność, zapalenie osierdzia, zespół nabytego niedoboru odporności, złośliwy wysięk osierdziowy - Leksykon chorób i schorzeń
Zapalenie osierdzia – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Zapalenie osierdzia charakteryzuje się zróżnicowanym rokowaniem zależnym od etiologii, nasilenia objawów oraz zastosowanego leczenia. Ostre zapalenie osierdzia, zwłaszcza o etiologii wirusowej lub idiopatycznej, ma dobre rokowanie u 70-90% pacjentów, z powrotem do zdrowia w ciągu 2-3 miesięcy przy szybkim wdrożeniu terapii. Czynniki ryzyka powikłań obejmują wysoką gorączkę, podostry przebieg, duży wysięk osierdziowy, tamponadę serca oraz brak odpowiedzi na NLPZ w ciągu 7 dni. Ryzyko rozwoju zaciskającego zapalenia osierdzia wynosi 1% dla idiopatycznego/wirusowego, 2-5% dla autoimmunologicznego/nowotworowego oraz 20-30% dla bakteryjnego, zwłaszcza gruźliczego i ropnego. Nawracające zapalenie osierdzia (RP) dotyczy 15-30% pacjentów nieleczonych kolchicyną, która redukuje nawroty o połowę. Model stratyfikacji ryzyka opracowany przez Cleveland Clinic uwzględnia m.in. zależność od steroidów, liczbę nawrotów, wzmocnienie gadolinem, wiek, etiologię, płeć, frakcję wyrzutową i częstość akcji serca, osiągając indeks C = 0,800, co pozwala na precyzyjną klasyfikację pacjentów na grupy ryzyka.
choroba samoograniczająca się, dysfagia, etiologia autoimmunologiczna, etiologia bakteryjna, frakcja wyrzutowa, glikokortykosteroid, gruźlica, idiopatyczne zapalenie osierdzia, kolchicyna, nawracające zapalenie osierdzia, nawrót choroby, niedomykalność zastawki trójdzielnej, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, ostre zapalenie osierdzia, perikardiektomia, powikłanie, ropne zapalenie osierdzia, stratyfikacja ryzyka, tamponada serca, wirusowe zapalenie osierdzia, wysięk osierdziowy, wzmocnienie gadolinem, zaciskające zapalenie osierdzia, zapalenie osierdzia