Właściwości farmakokinetyczne leku Ibuprofen Dr.Max, 50 mg/g, żel

Właściwości farmakokinetyczne ibuprofenu w postaci żelu do stosowania miejscowego obejmują procesy wchłaniania przez skórę, dystrybucji w organizmie, metabolizmu oraz eliminacji. Poniżej przedstawiono szczegółowy opis tych właściwości z uwzględnieniem specyfiki aplikacji miejscowej leku Ibuprofen Dr.Max w postaci żelu o stężeniu 50 mg/g.¹

Wchłanianie

Po aplikacji miejscowej Ibuprofen Dr.Max wykazuje ograniczone wchłanianie przez skórę. W ciągu 48 godzin od podania leku, do krwiobiegu przenika około 22% zastosowanej dawki ibuprofenu. Stężenie substancji czynnej osiągane w osoczu po aplikacji miejscowej jest zazwyczaj zbyt niskie, aby wywołać ogólnoustrojowe działania niepożądane. Wyjątek mogą stanowić osoby ze szczególną nadwrażliwością na ibuprofen, u których nawet niewielkie stężenia mogą wywołać reakcje ogólnoustrojowe.²

Dystrybucja

Po wchłonięciu do krwiobiegu, ibuprofen charakteryzuje się bardzo wysokim stopniem wiązania z białkami osocza, przekraczającym 99%. Wiąże się on głównie z albuminami. Ten wysoki stopień wiązania z białkami determinuje stosunkowo małą objętość dystrybucji ibuprofenu w organizmie. Oznacza to, że pula wolnego leku dostępnego do działania farmakologicznego i metabolizmu jest ograniczona.³

Metabolizm

Ibuprofen podlega intensywnemu metabolizmowi w organizmie, w wyniku którego praktycznie cała substancja ulega biotransformacji, a jedynie niewielka ilość jest wydalana z moczem w postaci niezmienionej. Proces metabolizmu ibuprofenu przebiega w dwóch głównych etapach:⁴

• Reakcje utleniania – prowadzące do powstania pierwszorzędowych metabolitów
• Glukuronidacja – metabolity powstałe w wyniku utleniania ulegają następnie sprzęganiu z kwasem glukuronowym

W procesie biotransformacji ibuprofenu główną rolę odgrywają enzymy układu cytochromu P450, w szczególności:⁵

• CYP2C9 – najważniejszy enzym odpowiedzialny za tworzenie wszystkich metabolitów powstających w procesie utleniania ibuprofenu
• CYP2C8 – enzym również uczestniczący w biotransformacji ibuprofenu, choć w mniejszym stopniu

Istotną cechą metabolizmu ibuprofenu jest fakt, że powstające metabolity nie wykazują aktywności farmakologicznej, co oznacza, że efekt terapeutyczny zależy wyłącznie od działania macierzystej cząsteczki leku.⁶

Warto podkreślić, że profil metaboliczny ibuprofenu nie wykazuje istotnych różnic w zależności od drogi podania – zarówno przy podaniu doustnym, jak i miejscowym, procesy metabolizmu i eliminacji przebiegają w podobny sposób.⁷

Eliminacja

Ibuprofen i jego metabolity są wydalane głównie z moczem. Całkowity odzysk ibuprofenu i jego metabolitów w moczu wynosi od 70% do 90% podanej dawki. Dwa główne metabolity, tj. 2-hydroksy-ibuprofen oraz karboksy-ibuprofen, stanowią odpowiednio około 23% i 40% podanej dawki.⁸

Okres półtrwania ibuprofenu w fazie eliminacji jest stosunkowo krótki i wynosi około 1,6 godziny, co świadczy o szybkim usuwaniu substancji z organizmu.⁹

Zestawienie parametrów farmakokinetycznych ibuprofenu w żelu