ból dolnej części pleców
Wskazanie

Ból dolnej części pleców (ból lędźwiowy, lumbago) to powszechne schorzenie dotykające pacjentów w różnym wieku. Może występować jako ból ostry (trwający do 4 tygodni), podostry (4-12 tygodni) lub przewlekły (powyżej 12 tygodni). Najczęstsze przyczyny to przeciążenia mięśniowo-więzadłowe, zmiany zwyrodnieniowe kręgosłupa, dyskopatia, rwa kulszowa, stenoza kanału kręgowego oraz przyczyny pozakręgosłupowe jak choroby narządów wewnętrznych.

W farmakoterapii bólu dolnej części pleców stosuje się przede wszystkim niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ) jako leki pierwszego wyboru. Wśród polskich preparatów znajdują się: Ibuprom, Nurofen, Diclac, Dicloberl, Ketonal, Dexak. W przypadku silniejszych dolegliwości można zastosować paracetamol (Panadol, Apap) lub połączenie z tramadolem (Poltram Combo). Przy bólach przewlekłych wykorzystuje się również leki przeciwdepresyjne (Amitryptylina) oraz leki przeciwpadaczkowe jak pregabalina (Lyrica, Pregabalin) czy gabapentyna (Neurontin, Gabapentin).

Leczenie farmakologiczne powinno być wspierane przez fizjoterapię oraz odpowiednią aktywność fizyczną. Zaleca się unikanie długotrwałego odpoczynku w łóżku, który może pogorszyć stan pacjenta. W przypadkach opornych na leczenie zachowawcze można rozważyć blokady, zabiegi minimalnie inwazyjne czy w ostateczności leczenie operacyjne.

Największe trudności w leczeniu bólu dolnej części pleców to identyfikacja głównej przyczyny dolegliwości, ryzyko przewlekłości bólu oraz uzależnienia od leków przeciwbólowych. Problemem jest również nieprzestrzeganie zaleceń dotyczących aktywności fizycznej przez pacjentów oraz tendencja do nadmiernego korzystania z diagnostyki obrazowej, która nie zawsze przekłada się na skuteczniejsze leczenie. Wyzwaniem pozostaje kompleksowe podejście do pacjenta, uwzględniające nie tylko aspekty somatyczne, ale również psychospołeczne czynniki wpływające na percepcję bólu.