nadwyrężenie
Wskazanie

Nadwyrężenie to uraz, który powstaje wskutek nadmiernego rozciągnięcia lub nadmiernego obciążenia mięśnia lub ścięgna. Najczęściej dotyczy mięśni pleców, szyi, ud oraz mięśni łydki. Do nadwyrężenia dochodzi zwykle podczas nagłego ruchu, podnoszenia ciężkich przedmiotów, intensywnego wysiłku fizycznego bez odpowiedniego przygotowania lub podczas uprawiania sportu.

Podstawowymi objawami nadwyrężenia są ból, obrzęk, osłabienie oraz ograniczona ruchomość w obrębie uszkodzonej tkanki. W zależności od stopnia ciężkości, nadwyrężenia dzielimy na trzy stopnie: I stopień (łagodne naderwanie z minimalnym uszkodzeniem włókien), II stopień (częściowe przerwanie włókien) oraz III stopień (całkowite przerwanie włókien).

W leczeniu nadwyrężeń stosuje się przede wszystkim odpoczynek, okłady z lodu, kompresję oraz uniesienie kończyny (zasada RICE). W farmakoterapii wykorzystuje się głównie niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), dostępne w postaci doustnej lub miejscowej. Wśród polskich preparatów stosowanych miejscowo wymienić można: Voltaren Max, Ketonal Active, Dip Rilif, Fastum, Diclac Lipogel. Doustnie stosuje się np. Ibuprom, Nurofen, Ketonal, Dexak.

W cięższych przypadkach mogą być potrzebne leki przeciwbólowe o silniejszym działaniu, np. tramadol (Poltram, Tramal) lub połączenia paracetamolu z kodeiną (Antidol). W niektórych przypadkach stosuje się też preparaty rozluźniające mięśnie, takie jak Myolastan czy Mydocalm.

Największą trudnością w leczeniu nadwyrężeń jest zapewnienie pacjentowi odpowiedniego czasu na regenerację tkanek, przy jednoczesnym zapobieganiu utraty siły mięśniowej i zakresu ruchu. Pacjenci często zbyt wcześnie powracają do pełnej aktywności, co może prowadzić do ponownego urazu lub przewlekłych dolegliwości. Wyzwaniem jest również właściwe zbilansowanie terapii przeciwbólowej, by skutecznie uśmierzać dolegliwości, jednocześnie unikając maskowania objawów mogących świadczyć o pogorszeniu stanu.

Po ustąpieniu ostrego bólu kluczowa jest odpowiednio dobrana rehabilitacja, która powinna być dostosowana do rodzaju i stopnia urazu. Prawidłowo prowadzone leczenie nadwyrężenia powinno obejmować również edukację pacjenta w zakresie ergonomii i technik zapobiegających ponownym urazom.