Właściwości farmakokinetyczne
Bunondol 0,3 mg/ml
Produkt leczniczy Bunondol, zawierający buprenorfinę w stężeniu 0,3 mg/ml w formie roztworu do wstrzykiwań, charakteryzuje się niemal pełną biodostępnością po podaniu domięśniowym (1,07 w stosunku do podania dożylnego). Maksymalne stężenie buprenorfiny w osoczu osiągane jest w ciągu kilku minut, a po 10 minutach stężenia po podaniu domięśniowym są porównywalne do tych po podaniu dożylnym. Buprenorfina ulega biotransformacji do norbuprenorfiny, która wykazuje słabszą aktywność agonistyczną względem receptorów opioidowych μ.
Właściwości farmakokinetyczne leku Bunondol
Poniżej przedstawiono szczegółowy opis właściwości farmakokinetycznych produktu leczniczego Bunondol (0,3 mg/ml, roztwór do wstrzykiwań), zawierającego jako substancję czynną buprenorfinę w postaci chlorowodorku. Przedstawione dane farmakokinetyczne dotyczą procesów zachodzących w organizmie po podaniu leku drogą dożylną lub domięśniową.1
Biodostępność i drogi podania
Bunondol w postaci roztworu do wstrzykiwań może być podawany zarówno drogą dożylną, jak i domięśniową. Badania wykazały, że względna dostępność biologiczna buprenorfiny podanej domięśniowo w porównaniu do podania dożylnego wynosi 1,07, co świadczy o niemal pełnej biodostępności leku przy podaniu domięśniowym.2
Osiąganie stężeń maksymalnych
Po podaniu buprenorfiny w postaci roztworu do wstrzykiwań, maksymalne stężenie substancji czynnej w osoczu osiągane jest bardzo szybko – w ciągu zaledwie kilku minut. Co istotne, pomiary stężeń wykazały, że już po 10 minutach od podania domięśniowego, stężenie buprenorfiny w osoczu nie różni się znacząco od stężeń obserwowanych po podaniu dożylnym takich samych dawek leku.3
Metabolizm
Buprenorfina podlega w organizmie procesom biotransformacji, w wyniku których powstaje główny metabolit – norbuprenorfina. Substancja ta, podobnie jak związek macierzysty, wykazuje właściwości agonistyczne w stosunku do receptorów opioidowych μ, jednak charakteryzuje się słabszą aktywnością wewnętrzną w porównaniu do buprenorfiny.4
Eliminacja
Proces eliminacji buprenorfiny z organizmu charakteryzuje się długotrwałą fazą końcową, która może trwać od 20 do 25 godzin. Ten wydłużony czas eliminacji wynika z dwóch głównych czynników:
- Częściowej reabsorpcji buprenorfiny po uprzedniej hydrolizie jej sprzężonych metabolitów5
- Właściwości lipofilnych cząsteczki, co wpływa na jej dystrybucję w tkankach i stopniowe uwalnianie6
Wydalanie
Buprenorfina i jej metabolity są wydalane z organizmu dwoma głównymi drogami, przy czym dominującą drogą eliminacji jest wydalanie z kałem. Aż 80% podanej dawki leku jest wydalane właśnie tą drogą. Pozostała część buprenorfiny i jej metabolitów jest wydalana przez nerki z moczem.7
| Parametr farmakokinetyczny | Wartość/Charakterystyka |
|---|---|
| Względna biodostępność (IM/IV) | 1,07 |
| Czas osiągnięcia stężenia maksymalnego | Kilka minut |
| Główny metabolit | Norbuprenorfina (słaby agonista receptora μ) |
| Faza końcowa eliminacji | 20-25 godzin |
| Drogi wydalania | Kał (80%), mocz (pozostała część) |
Kolejne rozdziały
Zapraszamy do dalszego czytania naszego leksykonu.
Wybierz kolejny rozdział z menu poniżej, aby otworzyć nową podstronę kompedium wiedzy i uzyskać szczegółowe informację o leku, substancji lub chorobie.
- Dawkowanie i sposób podawania
- Działania niepożądane
- Interakcje leku
- Profil bezpieczeństwa leku
- Przeciwwskazania
- Przedawkowanie
- Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
- Skład i postać leku
- Specjalne ostrzeżenia
- Właściwości farmakodynamiczne
- Właściwości farmakokinetyczne
- Wpływ na płodność, ciążę i laktację
- Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
- Wskazania do stosowania