przebarwienie moczu
Przebarwienie moczu to objaw polegający na zmianie naturalnej barwy moczu, która fizjologicznie waha się od jasnożółtej do bursztynowej. Zmiana zabarwienia może być spowodowana różnorodnymi czynnikami – zarówno fizjologicznymi, jak i patologicznymi.
Wśród przyczyn fizjologicznych wymienia się odwodnienie (ciemniejszy mocz), spożycie niektórych pokarmów (np. buraki mogą powodować różowe zabarwienie) oraz przyjmowanie określonych leków (np. ryfampicyna – pomarańczowy mocz, metronidazol – ciemnobrązowy). Patologiczne przyczyny przebarwienia obejmują krwiomocz (czerwone lub brunatne zabarwienie), żółtaczkę (ciemnożółty lub brązowy mocz z powodu bilirubiny), infekcje układu moczowego czy choroby wątroby.
Diagnostyka przebarwienia moczu powinna uwzględniać dokładny wywiad dotyczący przyjmowanych leków, diety, objawów towarzyszących oraz badanie ogólne moczu. W przypadku krwiomoczu konieczne jest wykluczenie nowotworów układu moczowego, kamicy nerkowej oraz chorób kłębuszków nerkowych. Zielonkawe zabarwienie może wskazywać na zakażenie Pseudomonas aeruginosa, a mleczny wygląd na ropomocz lub chłonkomocz.
Interpretacja przebarwienia moczu wymaga zawsze korelacji z objawami klinicznymi oraz wynikami badań laboratoryjnych. Utrzymujące się nieprawidłowe zabarwienie moczu, szczególnie przy współistnieniu innych objawów, zawsze wymaga pogłębionej diagnostyki nefrologicznej lub urologicznej.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Bizmut – Działania niepożądane
Preparat Pylera zawierający 140 mg cytrynianu potasu bizmutu zasadowego (odpowiadającego 40 mg bizmutu tlenku) wykazuje profil działań niepożądanych zgodny z poszczególnymi składnikami: cytrynianem potasowo-bizmutowym, metronidazolem i chlorowodorkiem tetracykliny. Najczęściej obserwowane działania niepożądane (≥1/10) to nietypowy stolec, w tym czarny stolec, biegunka, nudności oraz zaburzenia smaku, w tym metaliczny smak w ustach. Zgłaszano również ciężkie reakcje skórne, takie jak zespół Stevensa-Johnsona i toksyczna rozpływna martwica naskórka (zespół Lyella), które wymagają natychmiastowego odstawienia leku. Ponadto, odnotowano przypadki rzekomobłoniastego zapalenia jelita grubego oraz neuropatii obwodowej. Bizmut może powodować charakterystyczne przebarwienia języka i czarne stolce, będące wynikiem przemiany bizmutu w siarczek bizmutu w przewodzie pokarmowym.
aseptyczne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, ciężkie skórne działania niepożądane, Clostridium difficile, czarny stolec, kandydoza jamy ustnej, kandydoza pochwy, metaliczny smak w ustach, nadwrażliwość na lek, neuropatia obwodowa, nietypowy stolec, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, przebarwienie języka, przebarwienie moczu, reakcja na leki z eozynofilią, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, siarczek bizmutu, tlenek bizmutu, toksyczna rozpływna martwica naskórka, zaburzenia smaku, zakażenie pochwy, zapalenie jamy ustnej, zespół DRESS, zespół Lyella, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon substancji czynnych
Owoc senesu – Działania niepożądane
Owoc senesu (Sennae fructus angustifoliae), zawierający 16-18 mg glikozydów hydroksyantracenowych (w przeliczeniu na sennozyd B) w preparacie Laxantia Tea (100 mg owocu senesu i 572 mg liścia senesu na saszetkę), wykazuje działanie przeczyszczające, ale wiąże się z ryzykiem licznych działań niepożądanych. Do najczęstszych należą reakcje nadwrażliwości (świąd, pokrzywka, wysypka), bóle i skurcze brzucha, szczególnie nasilone u pacjentów z zespołem jelita nadwrażliwego, oraz biegunka. Długotrwałe stosowanie może prowadzić do zaburzeń gospodarki wodno-elektrolitowej, w tym hipokaliemii, zaburzeń rytmu serca, odwodnienia, a także do albuminurii i hematurii, wskazujących na potencjalne uszkodzenie nerek. Ponadto obserwuje się pseudomelanosis coli – odwracalne przebarwienie błony śluzowej okrężnicy, które może utrudniać diagnostykę endoskopową.
albuminuria, choroba nerek, glikozyd hydroksyantracenowy, hematuria, hipokaliemia, Laxantia Tea, liść senesu, odwodnienie, owoc senesu, perystaltyka jelit, pokrzywka, przebarwienie błony śluzowej, przebarwienie moczu, pseudomelanosis coli, reakcja nadwrażliwości, sennozyd B, skurcz jamy brzusznej, uszkodzenie nerek, wysypka uogólniona, zaburzenie gospodarki wodno-elektrolitowej, zaburzenie równowagi kwasowo-zasadowej, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie żołądkowo-jelitowe, zaparcie przewlekłe, zespół jelita nadwrażliwego, zespół leniwego jelita - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Asamax 500
Stosowanie mesalazyny w formie czopków (Asamax 500) wymaga ścisłego monitorowania parametrów laboratoryjnych, w tym pełnej morfologii krwi, AspAT, AlAT, stężenia kreatyniny oraz badania ogólnego moczu. Zalecany harmonogram badań obejmuje badania wstępne, kontrolę po 14 dniach, następnie 2-3 kontrole co 4 tygodnie, a w przypadku prawidłowych wyników – co 3 miesiące. Należy zwrócić szczególną uwagę na rzadkie, ale poważne działania niepożądane, takie jak ciężkie zaburzenia hematologiczne, reakcje nadwrażliwości sercowo-naczyniowej (zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie osierdzia), kamicę układu moczowego (w tym kamienie z 100% mesalazyny), a także pogorszenie funkcji nerek i wątroby. Mesalazyna jest przeciwwskazana u pacjentów z niewydolnością nerek, a u osób z chorobami płuc, zwłaszcza astmą oskrzelową, wymagana jest szczególna ostrożność i dokładna obserwacja kliniczna.
astma oskrzelowa, badanie moczu, ciężkie skórne działania niepożądane, kamica układu moczowego, kreatynina w surowicy, parametry wątrobowe, pęcherzowe zapalenie skóry, przebarwienie moczu, rumień wielopostaciowy, sulfasalazyna, toksyczna nekroliza naskórka, toksyczne wykwity skórne, toksyczność mesalazyny, upośledzona funkcja wątroby, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia składu krwi, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie osierdzia, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry - Leksykon leków
Działania niepożądane – Xenna jedna saszetka zawiera 0,9 – 1,1 g liści senesu, co odpowiada 30 mg glikozydów hydroksyantracenowych w przeliczeniu na sennozyd B
Lek XENNA zawiera liście senesu w dawce 0,9-1,1 g na saszetkę, co odpowiada 30 mg glikozydów hydroksyantracenowych (w przeliczeniu na sennozyd B). Stosowanie preparatu może wywołać reakcje nadwrażliwości o nieznanej częstości, manifestujące się świądem, pokrzywką oraz wysypką, które wymagają natychmiastowego odstawienia leku. Przewlekłe stosowanie lub nadużywanie XENNA może prowadzić do zaburzeń gospodarki wodno-elektrolitowej, w tym hipokaliemii, stanowiącej poważne ryzyko kardiologiczne i mięśniowe, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu glikozydów nasercowych, diuretyków, kortykosteroidów lub preparatów z lukrecją. Dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego, takie jak bóle brzucha, skurcze jelit i biegunka, występują z nieznaną częstością, częściej u pacjentów z zespołem jelita nadwrażliwego, a długotrwała terapia może skutkować pseudomelanosis coli, która ustępuje po zaprzestaniu leczenia.
adrenokortykosteroid, albuminuria, astenia mięśniowa, ból brzucha, glikozyd hydroksyantracenowy, glikozyd nasercowy, hematuria, hipokaliemia, korzeń lukrecji, lek moczopędny, liść senesu, płynny stolec, pokrzywka, przebarwienie błony śluzowej okrężnicy, przebarwienie moczu, pseudomelanosis coli, reakcja nadwrażliwości, skurcz jelita, świąd, wysypka uogólniona, zaburzenie gospodarki wodno-elektrolitowej, zespół jelita nadwrażliwego - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Salofalk 1 g
Stosowanie mesalazyny w postaci czopków Salofalk 1 g wymaga rygorystycznego monitorowania parametrów laboratoryjnych, w tym morfologii krwi, enzymów wątrobowych (AlAT, AspAT), stężenia kreatyniny oraz badania ogólnego moczu. Pierwsze badanie kontrolne powinno być wykonane po 14 dniach terapii, następnie 2-3 razy w odstępach 4-tygodniowych, a przy prawidłowych wynikach co 3 miesiące. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby oraz u osób z ryzykiem nefrotoksyczności, gdzie pogorszenie funkcji nerek wymaga natychmiastowego przerwania leczenia. W trakcie terapii istnieje ryzyko kamicy układu moczowego, w tym kamieni zbudowanych w 100% z mesalazyny, co wymaga edukacji pacjenta w zakresie odpowiedniego nawodnienia.
agranulocytoza, astma oskrzelowa, badanie ogólne moczu, czopek doodbytniczy, czynność wątroby, działanie nefrotoksyczne, kamica układu moczowego, kreatynina w osoczu, krwotok, mesalazyna, morfologia krwi obwodowej, niedokrwistość, przebarwienie moczu, skurcz brzucha, sulfasalazyna, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie hematologiczne, zaburzenie krzepnięcia, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie osierdzia, zespół DRESS, zespół Lyella, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Red Senes Tea –
Red Senes Tea zawiera 800 mg liścia senesu na saszetkę, z 17-23 mg glikozydów hydroksyantracenowych (w przeliczeniu na sennozyd B). Najczęstsze działania niepożądane obejmują bóle i skurcze brzucha oraz biegunkę, szczególnie u pacjentów z zespołem jelita nadwrażliwego, co może wynikać także z indywidualnego przedawkowania. Reakcje nadwrażliwości, takie jak świąd, pokrzywka i wysypka, mogą wystąpić nawet przy prawidłowych dawkach i wymagają przerwania terapii. Przewlekłe stosowanie może prowadzić do zaburzeń wodno-elektrolitowych manifestujących się albuminurią i hematurią, dlatego zaleca się monitorowanie gospodarki elektrolitowej u pacjentów długoterminowo leczonych.
albuminuria, białkomocz, biegunka, glikozyd hydroksyantracenowy, hematuria, krwiomocz, leczenie przeciwalergiczne, liść senesu, metabolit leku, parametr biochemiczny, pH moczu, pokrzywka, przebarwienie błony śluzowej, przebarwienie moczu, pseudomelanosis coli, reakcja nadwrażliwości, sennozyd B, skurcz jamy brzusznej, suplementacja elektrolitów, wysypka skórna, zaburzenie wodno-elektrolitowe, zespół jelita nadwrażliwego - Leksykon substancji czynnych
Liść senesu – Działania niepożądane
Liść senesu (Sennae folium), zawierający glikozydy hydroksyantracenowe (w przeliczeniu na sennozyd B), jest skutecznym środkiem przeczyszczającym, jednak jego stosowanie wiąże się z licznymi działaniami niepożądanymi, które należy uwzględnić w praktyce klinicznej. Do najczęstszych objawów należą reakcje nadwrażliwości skórnej (świąd, pokrzywka, wysypka), bóle brzucha, skurcze jelitowe oraz biegunka, szczególnie nasilona u pacjentów z zespołem jelita nadwrażliwego. Przewlekłe stosowanie może prowadzić do zaburzeń gospodarki wodno-elektrolitowej, w tym hipokaliemii, albuminurii i hematurii, a także do rozwoju pseudomelanosis coli – odwracalnego przebarwienia błony śluzowej okrężnicy. Ponadto, preparaty te mogą powodować przebarwienie moczu na żółty lub czerwono-brązowy kolor, co jest zjawiskiem fizjologicznym i nie wymaga przerwania terapii.
albuminuria, arytmia, biegunka, ból brzucha, colon pigrum, glikozyd hydroksyantracenowy, hematuria, hipokaliemia, hipotensja ortostatyczna, hipotonia ortostatyczna, jelito leniwe, liść senesu, metabolit substancji czynnej, niewydolność nerek, odwodnienie organizmu, omdlenie, płynny stolec, pokrzywka, potas, przebarwienie błony śluzowej, przebarwienie moczu, przewlekłe stosowanie, pseudomelanosis coli, reakcja nadwrażliwości, równowaga kwasowo-zasadowa, sennae folium, sennozyd B, skurcz jelitowy, świąd, uszkodzenie nerek, wysypka, zaburzenie gospodarki wodno-elektrolitowej, zaburzenie hemodynamiczne, zaburzenie perystaltyki, zawrót głowy, zespół jelita nadwrażliwego, związek antranoidowy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Xenna Extra Comfort 150 – 220 mg
Xenna Extra Comfort zawiera suchy wyciąg z owoców senesu (Sennae angustifoliae fructus extractum siccum) w dawce 150-220 mg, co odpowiada 20 mg glikozydów hydroksyantracenowych (w przeliczeniu na sennozyd B) i jest dostępny w formie tabletek dojelitowych. Działania niepożądane leku, o częstości nieznanej, obejmują reakcje nadwrażliwości (świąd, pokrzywka, wysypka), zaburzenia gospodarki wodno-elektrolitowej (albuminuria, hematuria), a także dolegliwości ze strony układu pokarmowego, takie jak skurcze i bóle brzucha oraz biegunki z wodnistym stolcem, szczególnie u pacjentów z zespołem nadpobudliwego jelita. Długotrwałe stosowanie może prowadzić do melanozy okrężnicy, która ustępuje po odstawieniu leku. Zmiana barwy moczu na żółtą lub czerwono-brązową, zależną od pH, jest efektem nieklinicznie istotnym i może wystąpić podczas normalnej terapii.
albuminuria, biegunka wodnista, ból brzucha, działanie niepożądane produktu leczniczego, ekstrakt z senesu, glikozyd hydroksyantracenowy, hematuria, melanoza okrężnicy, osutka, owoc senesu, pokrzywka, przebarwienie moczu, reakcja nadwrażliwości, sennozyd B, świąd, tabletka dojelitowa, zaburzenia gospodarki wodno-elektrolitowej, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zespół nadpobudliwego jelita - Leksykon leków
Działania niepożądane – Pylera 140 mg + 125 mg + 125 mg
Pylera, zawierająca 140 mg bizmutu potasu cytrynianu zasadowego, 125 mg metronidazolu oraz 125 mg chlorowodorku tetracykliny, wykazuje profil bezpieczeństwa zgodny z charakterystyką poszczególnych składników. Najczęstsze działania niepożądane (≥1/10) to nietypowy stolec, biegunka, nudności oraz zaburzenia smaku, w tym metaliczny smak w ustach. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko ciężkich reakcji dermatologicznych, takich jak zespół Stevensa-Johnsona i toksyczna rozpływna martwica naskórka (zespół Lyella), które mogą być śmiertelne i wymagają natychmiastowego przerwania terapii. Ponadto, obserwowano przypadki rzekomobłoniastego zapalenia jelita grubego oraz neuropatii obwodowej, co wymaga monitorowania pacjentów podczas leczenia.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginowa, aseptyczne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, bizmut potasu cytrynian zasadowy, chlorowodorek tetracykliny, czarny stolec, kandydoza jamy ustnej, metaliczny smak, nadkażenie bakteryjne, neuropatia obwodowa, przebarwienie języka, przebarwienie moczu, przebarwienie zębów, reakcja na leki z eozynofilią, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, siarczek bizmutu, toksyczna rozpływna martwica naskórka, wzrost aktywności enzymów wątrobowych, zakażenie pochwy, zespół DRESS, zespół Lyella, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Parkador 25 mg + 100 mg
Produkt leczniczy Parkador, zawierający karbidopę i lewodopę w dawkach 25 mg + 100 mg lub 12,5 mg + 50 mg, wiąże się z licznymi działaniami niepożądanymi, głównie wynikającymi z ośrodkowego działania dopaminergicznego. Najczęściej obserwowane są dyskinezy (ruchy pląsawicze, dystonie), nudności oraz zakażenia układu moczowego (≥1/10). Często występują także zaburzenia psychiczne, takie jak omamy, depresja z możliwymi skłonnościami samobójczymi, oraz zaburzenia ruchowe, w tym efekt „on-off” i senność. Rzadziej notuje się poważne powikłania, jak złośliwy zespół neuroleptyczny, epizody psychotyczne, zaburzenia rytmu serca i krwawienia z przewodu pokarmowego. Szczególną uwagę należy zwrócić na zespół dysregulacji dopaminowej (DDS), manifestujący się kompulsywnym przyjmowaniem leku i ciężkimi dyskinezami, oraz zaburzenia kontroli impulsów, które mogą prowadzić do patologicznych zachowań, takich jak gry hazardowe czy napadowe objadanie się.
agranulocytoza, ataksja, drganie mięśni, drgawka, dyskineza, dystonia, efekt on-off, hipotensja ortostatyczna, karbidopa-lewodopa, kurcz powiek, lek dopaminergiczny, leukopenia, nadciśnienie tętnicze, niedokrwistość hemolityczna, nudność, obrzęk naczynioruchowy, otępienie, patologiczny hazard, plamica Schönleina-Henocha, pląsawica, pokrzywka, priapizm, przebarwienie moczu, ruch mimowolny, test Coombsa, trombocytopenia, wrzód dwunastnicy, zaburzenie kontroli impulsów, zakażenie układu moczowego, zapalenie żył, zespół dysregulacji dopaminowej, zespół Hornera, złośliwy zespół neuroleptyczny - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Salofalk 500
Stosowanie mesalazyny w formie czopków wymaga rygorystycznego monitorowania parametrów laboratoryjnych, w tym morfologii krwi z rozmazem, aktywności aminotransferaz (ALT, AST), stężenia kreatyniny oraz badania moczu. Pierwsze badanie kontrolne powinno odbyć się po 14 dniach terapii, następnie 2-3 razy w odstępach 4-tygodniowych, a po uzyskaniu stabilnych wyników – co 3 miesiące. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby konieczne jest szczególne monitorowanie, natomiast u osób z niewydolnością nerek mesalazyna jest przeciwwskazana ze względu na ryzyko nefrotoksyczności. W trakcie leczenia należy zwracać uwagę na objawy sugerujące poważne działania niepożądane, takie jak krwotoki, niedokrwistość, gorączka, bóle gardła, a także reakcje kardiologiczne (zapalenie mięśnia sercowego, osierdzia) i odczyny skórne (SCAR, DRESS, SJS, TEN), które wymagają natychmiastowego odstawienia leku.
alkohol cetylowy, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, astma, choroba płuc, DRESS, kamica układu moczowego, kontaktowe zapalenie skóry, kreatynina, kwas 5-aminosalicylowy, mesalazyna, morfologia krwi, nefrotoksyczność, niedokrwistość, plamica, przebarwienie moczu, SCAR, sulfasalazyna, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie składu krwi, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie osierdzia, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Salaza
Leczenie mesalazyną w postaci czopków (Salaza) wymaga ścisłego nadzoru medycznego oraz regularnego monitorowania parametrów laboratoryjnych, w tym morfologii krwi, aktywności aminotransferaz, stężenia kreatyniny oraz badania moczu. Harmonogram badań kontrolnych obejmuje pierwszą ocenę po 2 tygodniach od rozpoczęcia terapii, następnie co 4 tygodnie przez 3 miesiące, a przy prawidłowych wynikach – co 3 miesiące. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z zaburzeniami czynności nerek i wątroby, gdyż mesalazyna może wykazywać nefrotoksyczność, a także na osoby z chorobami układu oddechowego, zwłaszcza astmą oskrzelową, ze względu na ryzyko reakcji nadwrażliwości. W trakcie terapii odnotowano również przypadki kamicy nerkowej z tworzeniem złogów zawierających 100% mesalazyny, co wymaga edukacji pacjentów w zakresie odpowiedniego nawodnienia.
6-merkaptopuryna, aminotransferazy, astma oskrzelowa, azatiopryna, badanie krwi, badanie moczu, choroba wrzodowa, ciężkie skórne działanie niepożądane, eozynofilia, kamica nerkowa, kreatynina, mesalazyna, morfologia krwi, nadwrażliwość na sulfasalazynę, nefrotoksyczność mesalazyny, parametry wątrobowe, przebarwienie moczu, reakcja nadwrażliwości, SCAR, SJS, TEN, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie hematologiczne, zaburzenie składu krwi, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie osierdzia, zespół DRESS, zespół nadwrażliwości, zespół Stevensa-Johnsona, złogi nerkowe - Leksykon substancji czynnych
Kwas 5-aminosalicylowy – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Podczas terapii kwasem 5-aminosalicylowym (mesalazyną) konieczne jest regularne monitorowanie parametrów laboratoryjnych, w tym morfologii krwi z rozmazem, aktywności aminotransferaz (ALT, AST), stężenia kreatyniny oraz badania moczu. Harmonogram kontroli obejmuje pierwsze badanie po 14 dniach od rozpoczęcia leczenia, następnie 2-3 badania co 4 tygodnie, a przy prawidłowych wynikach kontrolę co 3 miesiące. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby oraz nerek – mesalazyna jest przeciwwskazana przy istniejącej niewydolności nerek, a w trakcie terapii należy monitorować funkcje wątrobowe i nerkowe. Zaleca się także odpowiednie nawodnienie pacjenta w celu zapobiegania kamicy układu moczowego, w tym kamieniom zbudowanym w 100% z mesalazyny. Produkt Salofalk 500 zawiera 49 mg sodu na tabletkę, co stanowi 2,5% maksymalnej dobowej dawki sodu według WHO, a maksymalna dawka dobowa odpowiada 22% tej wartości, co jest istotne u pacjentów z ograniczeniem spożycia sodu.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, astma, badanie moczu, ciężkie skórne działanie niepożądane, diureza, działanie nefrotoksyczne, kamica układu moczowego, kreatynina w surowicy, kwas 5-aminosalicylowy, mesalazyna, morfologia krwi z rozmazem, nadciśnienie tętnicze, niedokrwistość, niewydolność serca, parametry czynnościowe wątroby, plamica, przebarwienie moczu, reakcja polekowa z eozynofilią, sulfasalazyna, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie składu krwi, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie osierdzia, zastawka krętniczo-kątnicza, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Asamax 250
Mesalazyna, substancja czynna leku Asamax w dawkach 250 i 500 mg w postaci czopków, wymaga ścisłego monitorowania parametrów laboratoryjnych, w tym morfologii krwi, AspAT, AlAT, stężenia kreatyniny oraz badania ogólnego moczu. Zalecany harmonogram obejmuje badania przed rozpoczęciem terapii, po 14 dniach, następnie 2-3 kontrole co 4 tygodnie, a przy prawidłowych wynikach – co 3 miesiące. W przypadku wystąpienia objawów niepożądanych badania należy wykonać natychmiast. Mesalazyna może wywołać ciężkie zaburzenia hematologiczne, które wymagają natychmiastowego przerwania leczenia. Ponadto istnieje ryzyko poważnych powikłań kardiologicznych, takich jak zapalenie mięśnia sercowego i osierdzia, co również stanowi wskazanie do natychmiastowego odstawienia leku.
astma oskrzelowa, badanie ogólne moczu, DRESS, kamica układu moczowego, kamienie z mesalazyny, kreatynina w surowicy, mesalazyna, morfologia krwi, nadwrażliwość na sulfasalazynę, ostry ból brzucha, parametry czynności wątroby, pęcherzowe zapalenie skóry, podchloryn sodu, przebarwienie moczu, rumień wielopostaciowy, SCAR, skurcze jelit, sulfasalazyna, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, toksyczne wykwity skórne, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia składu krwi, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie osierdzia, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry - Leksykon leków
Działania niepożądane – Divina 2 mg (białe); 2 mg + 10 mg (niebieskie)
Lek Divina, zawierający 2 mg estradiolu walerianianu w białych tabletkach oraz 2 mg estradiolu walerianianu i 10 mg medroksyprogesteronu octanu w niebieskich tabletkach, może wywoływać działania niepożądane u 15-20% pacjentek, najczęściej w pierwszych miesiącach terapii. Najczęstsze objawy to ból głowy i bolesność piersi (>10%). Działania niepożądane sklasyfikowano według systemu MedDRA i częstości występowania: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1000), bardzo rzadko (<1/10 000) oraz nieznana. Wśród często występujących działań są m.in. obrzęki, depresja, bóle głowy, uderzenia gorąca, nudności, ból i napięcie piersi, nieregularne krwawienia. Rzadziej obserwuje się m.in. mięśniaki macicy, nadwrażliwość, migrenę, żylne choroby zakrzepowo-zatorowe, zaburzenia widzenia, zapalenie pęcherza moczowego czy żółtaczkę cholestatyczną.
choroba odbytu, choroba wieńcowa, estradiol walerianian, hipercholesterolemia, hirsutyzm, hormonalna terapia zastępcza, krwiomocz, medroksyprogesteron octan, mięśniak macicy, nietrzymanie moczu, obrzęk naczynioruchowy, ostuda, plamica, przebarwienie moczu, rak endometrium, rozrost błony śluzowej trzonu macicy, rumień guzowaty, rumień wielopostaciowy, system MedDRA, terapia hormonalna, trądzik, udar niedokrwienny mózgu, uderzenie gorąca, zakrzepica żył głębokich, zapalenie trzustki, zatorowość płucna, zespół napięcia przedmiesiączkowego, żółtaczka cholestatyczna, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa, żylna choroba zatorowo-zakrzepowa