zaciąganie międzyżebrowe
Zaciąganie międzyżebrowe to objaw kliniczny polegający na zapadaniu się przestrzeni międzyżebrowych podczas wdechu. Występuje ono w sytuacjach zwiększonego oporu w drogach oddechowych lub upośledzenia funkcji płuc, gdy mięśnie oddechowe muszą generować większą siłę, aby umożliwić prawidłową wentylację.
Fizjologicznie, podczas normalnego wdechu, przepona i mięśnie międzyżebrowe zewnętrzne kurczą się, zwiększając objętość klatki piersiowej, co powoduje zasysanie powietrza do płuc. Przy zwiększonym oporze dróg oddechowych, dochodzi do nadmiernego skurczu tych mięśni, powodując widoczne zapadanie się przestrzeni międzyżebrowych.
Zaciąganie międzyżebrowe jest istotnym objawem klinicznym, często obserwowanym w przebiegu ostrych stanów, takich jak zapalenie oskrzelików u niemowląt, ostry napad astmy, niedrożność górnych dróg oddechowych czy zapalenie nagłośni. Stanowi ono jeden z elementów oceny nasilenia duszności i może wskazywać na konieczność pilnej interwencji medycznej, szczególnie gdy towarzyszy mu przyśpieszony oddech, sinica czy inne objawy niewydolności oddechowej.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Zespół stresu oddechowego noworodka – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Zespół stresu oddechowego noworodka (RDS) jest poważnym schorzeniem układu oddechowego, głównie u wcześniaków urodzonych przed 37. tygodniem ciąży, spowodowanym niedoborem surfaktantu. Surfaktant, produkowany przez pneumocyty typu II, zmniejsza napięcie powierzchniowe pęcherzyków płucnych, a jego niedobór prowadzi do spadku podatności płuc do 25%, hipowentylacji, kwasicy oddechowej, hipoksemii oraz zwiększonej przestrzeni martwej. RDS dotyka około 7% wszystkich noworodków, z częstością sięgającą 98% u dzieci urodzonych w 24. tygodniu ciąży. Diagnostyka opiera się na objawach klinicznych (tachypnoe 80-120/min, zaciąganie przestrzeni międzyżebrowych, sinica centralna) oraz badaniach obrazowych (RTG klatki piersiowej z obrazem „mlecznej szyby”) i gazometrii (hipoksemia, hiperkapnia). Skale oceny nasilenia, takie jak Silvermana-Andersona i Downesa, oraz monitorowanie zapotrzebowania na tlen są niezbędne do oceny ciężkości choroby.
antybiotykoterapia, bezdech, choroba błon szklistych, ciągłe dodatnie ciśnienie w drogach oddechowych, dysplazja oskrzelowo-płucna, gazometria, gazometria krwi tętniczej, hiperkapnia, hipoksemia, inkubator, kortykosteroidy prenatalne, krwawienie dokomorowe, kwasica oddechowa, napięcie powierzchniowe, niewydolność oddechowa, pęcherzyk płucny, pneumocyt typu II, przetrwały przewód tętniczy, retinopatia wcześniacza, surfaktant płucny, tachypnoe, wentylacja mechaniczna, zaciąganie międzyżebrowe, zespół stresu oddechowego noworodka, żywienie pozajelitowe