Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

Produkt leczniczy Telmidon, zawierający telmisartan i hydrochlorotiazyd, może wchodzić w liczne interakcje z innymi lekami, co wymaga szczególnej uwagi ze strony personelu medycznego. Interakcje te mogą prowadzić do zmian w skuteczności terapeutycznej, a w niektórych przypadkach mogą stanowić zagrożenie dla pacjenta.¹

Interakcje wpływające na stężenie elektrolitów

Lit – jednoczesne stosowanie litu z produktem Telmidon może prowadzić do przemijającego zwiększenia stężenia litu w surowicy oraz nasilenia jego toksyczności. Podobne reakcje obserwowano w przypadku stosowania litu z antagonistami receptora angiotensyny II. Z tego powodu nie zaleca się jednoczesnego stosowania tych leków. Jeśli takie leczenie skojarzone jest konieczne, należy dokładnie monitorować stężenie litu w surowicy.²

Produkty lecznicze związane z utratą potasu i hipokaliemią – leki takie jak inne diuretyki kaliuretyczne, środki przeczyszczające, kortykosteroidy, ACTH, amfoterycyna, karbenoksolon, sól sodowa penicyliny G, kwas salicylowy i jego pochodne, stosowane jednocześnie z produktem Telmidon, mogą nasilić wpływ hydrochlorotiazydu na obniżenie stężenia potasu w surowicy. W takich przypadkach zaleca się monitorowanie stężenia potasu w osoczu.³

Produkty lecznicze mogące zwiększać stężenie potasu – inhibitory ACE, diuretyki oszczędzające potas, suplementy potasu, substytuty soli kuchennej zawierające potas, cyklosporyna lub inne produkty lecznicze, takie jak sól sodowa heparyny, stosowane jednocześnie z produktem Telmidon, mogą prowadzić do zwiększenia stężenia potasu w surowicy. Z tego powodu takie skojarzenia nie są zalecane. Jeżeli jednak takie leczenie jest konieczne, zaleca się monitorowanie stężenia potasu w osoczu.⁴

Leki wrażliwe na zaburzenia stężenia potasu – w przypadku jednoczesnego stosowania produktu Telmidon z lekami, na których działanie wpływają zmiany stężenia potasu w surowicy (np. glikozydy naparstnicy, leki przeciwarytmiczne), a także z lekami mogącymi wywoływać „torsades de pointes” należy monitorować stężenie potasu w surowicy oraz EKG. Hipokaliemia jest bowiem czynnikiem predysponującym do wystąpienia zaburzeń rytmu serca typu „torsades de pointes”.⁵

Szczególną uwagę należy zwrócić na następujące grupy leków:

• leki przeciwarytmiczne klasy Ia (np. chinidyna, hydrochinidyna, dyzopiramid)
• leki przeciwarytmiczne klasy III (np. amiodaron, sotalol, dofetilid, ibutilid)
• niektóre leki przeciwpsychotyczne (np. tiorydazyna, chloropromazyna, lewomepromazyna, trifluperazyna, cyjamemazyna, sulpiryd, sultopryd, amisulpryd, tiapryd, pimozyd, haloperydol, droperydol)
• inne leki (np. beprydył, cyzapryd, difemanil, erytromycyna i.v., halofantryna, mizolastyna, pentamidyna, sparfloksacyna, terfenadyna, winkamina i.v.)⁶

Glikozydy naparstnicy i digoksyna – wywołana tiazydami hipokaliemia lub hipomagnezemia sprzyja wystąpieniu zaburzeń rytmu serca wywołanych przez glikozydy naparstnicy. W przypadku jednoczesnego stosowania telmisartanu i digoksyny obserwowano zwiększenie średniego maksymalnego stężenia digoksyny w osoczu (49%) i stężenia minimalnego (20%). Przy rozpoczęciu, dostosowywaniu dawki i kończeniu leczenia telmisartanem należy monitorować stężenie digoksyny w celu utrzymania go w zakresie terapeutycznym.⁷

Sole wapnia – diuretyki tiazydowe mogą zwiększyć stężenie wapnia w surowicy w związku z jego zmniejszonym wydalaniem. W przypadku gdy konieczne jest stosowanie suplementów wapnia lub leków oszczędzających wapń (np. leczenie witaminą D), należy monitorować stężenie wapnia w surowicy i odpowiednio dostosować dawkę wapnia.⁸

Interakcje z lekami przeciwnadciśnieniowymi

Inne środki przeciwnadciśnieniowe – telmisartan może nasilać działanie hipotensyjne innych leków przeciwnadciśnieniowych. Szczególną ostrożność należy zachować przy stosowaniu podwójnej blokady układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAA) poprzez jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE, antagonistów receptora angiotensyny II lub aliskirenu. Takie skojarzenie wiąże się ze zwiększoną częstością występowania zdarzeń niepożądanych, takich jak niedociśnienie, hiperkaliemia oraz zaburzenia czynności nerek (w tym ostra niewydolność nerek).⁹

Interakcje z lekami przeciwcukrzycowymi

Produkty lecznicze przeciwcukrzycowe – w przypadku jednoczesnego stosowania doustnych leków przeciwcukrzycowych lub insuliny z produktem Telmidon może być konieczne dostosowanie dawki tych leków. Metformina powinna być stosowana ostrożnie z uwagi na ryzyko kwasicy mleczanowej, które może wystąpić z powodu potencjalnej niewydolności nerek wywołanej przez hydrochlorotiazyd.¹⁰

Beta-adrenolityki i diazoksyd – tiazydy mogą nasilać działanie hiperglikemizujące beta-adrenolityków i diazoksydu.¹¹

Interakcje z lekami przeciwzapalnymi

Niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ) – leki z tej grupy, takie jak kwas acetylosalicylowy w dawkach o działaniu przeciwzapalnym, inhibitory COX-2 i nieselektywne NLPZ, mogą zmniejszać działanie diuretyczne, natriuretyczne i przeciwnadciśnieniowe diuretyków tiazydowych oraz osłabiać działanie przeciwnadciśnieniowe antagonistów receptora angiotensyny II. U pacjentów z zaburzoną czynnością nerek (np. pacjenci odwodnieni lub pacjenci w podeszłym wieku) jednoczesne podanie antagonistów receptora angiotensyny II i leków hamujących cyklooksygenazę może powodować dalsze zaburzenie czynności nerek, w tym ostrą niewydolność nerek. Dlatego należy zachować szczególną ostrożność podczas takiego leczenia skojarzonego, zwłaszcza u osób w podeszłym wieku. Pacjentów należy odpowiednio nawodnić oraz rozważyć konieczność monitorowania czynności nerek po rozpoczęciu leczenia skojarzonego, a później okresowo.¹²

Interakcje z innymi grupami leków

Kolestyramina i kolestypol (żywice jonowymienne) – wchłanianie hydrochlorotiazydu jest zaburzone w obecności tych substancji.¹³

Aminy presyjne (np. noradrenalina) – ich działanie może być osłabione.¹⁴

Niedepolaryzujące środki zwiotczające mięśnie szkieletowe (np. tubokuraryna) – działanie tych leków może być nasilone przez hydrochlorotiazyd.¹⁵

Produkty lecznicze stosowane w leczeniu dny (np. probenecyd, sulfinpirazon i allopurynol) – hydrochlorotiazyd może zwiększać stężenie kwasu moczowego w surowicy, co może wymagać dostosowania dawki leków zwiększających wydalanie kwasu moczowego. Może być konieczne zwiększenie dawki probenecydu lub sulfinpirazonu. Jednoczesne podawanie tiazydu może zwiększyć częstość występowania reakcji nadwrażliwości na allopurynol.¹⁶

Środki przeciwcholinergiczne (np. atropina, biperyden) – mogą zwiększyć biodostępność diuretyków tiazydowych poprzez osłabienie perystaltyki jelit i zwolnienie tempa opróżniania żołądka.¹⁷

Amantadyna – tiazydy mogą zwiększać ryzyko wystąpienia objawów niepożądanych wywoływanych przez amantadynę.¹⁸

Środki cytotoksyczne (np. cyklofosfamid, metotreksat) – tiazydy mogą zmniejszyć wydalanie nerkowe cytotoksycznych produktów leczniczych i nasilić ich hamujące działanie na czynność szpiku.¹⁹

Inne interakcje – można oczekiwać, że ze względu na swoje właściwości farmakologiczne, niektóre produkty lecznicze, takie jak baklofen i amifostyna, mogą nasilać hipotensyjne działanie wszystkich leków przeciwnadciśnieniowych, w tym telmisartanu.²⁰

Interakcje z alkoholem

Jednoczesne spożywanie alkoholu i stosowanie produktu Telmidon może prowadzić do nasilenia działania hipotensyjnego oraz zwiększenia ryzyka wystąpienia niedociśnienia ortostatycznego. Alkohol może spotęgować działanie hipotensyjne telmisartanu, podobnie jak barbiturany i opioidowe leki przeciwbólowe.²¹

Pacjenci przyjmujący Telmidon powinni być świadomi, że alkohol etylowy może:

• zwiększać ryzyko hipotensji (niedociśnienia tętniczego)
• nasilać objawy niedociśnienia ortostatycznego, takie jak zawroty głowy i omdlenia
• zmniejszać skuteczność terapii przeciwnadciśnieniowej
• potęgować działanie moczopędne hydrochlorotiazydu, prowadząc do odwodnienia i zaburzeń elektrolitowych

Z uwagi na powyższe interakcje, zaleca się unikanie spożywania alkoholu podczas terapii produktem Telmidon lub znaczne ograniczenie jego ilości po konsultacji z lekarzem prowadzącym.²²

Tabela interakcji lekowych