telmisartan i hydrochlorotiazyd
Telmisartan i hydrochlorotiazyd to połączenie dwóch substancji aktywnych stosowane w terapii nadciśnienia tętniczego. Jest to preparat złożony, który łączy antagonistę receptora angiotensyny II (telmisartan) z diuretykiem tiazydowym (hydrochlorotiazyd), zapewniając synergistyczne działanie hipotensyjne.
Telmisartan blokuje receptory AT1 dla angiotensyny II, co prowadzi do rozszerzenia naczyń krwionośnych i zmniejszenia oporu obwodowego. Hydrochlorotiazyd działa moczopędnie poprzez hamowanie wchłaniania zwrotnego sodu i chlorków w kanaliku dystalnym, co zwiększa wydalanie wody i elektrolitów, zmniejszając objętość krwi krążącej i obciążenie serca.
Połączenie tych substancji pozwala na skuteczniejszą kontrolę ciśnienia tętniczego niż monoterapia, przy jednoczesnym zmniejszeniu ryzyka wystąpienia niektórych działań niepożądanych. Preparat jest szczególnie zalecany pacjentom, u których monoterapia telmisartanem lub innym antagonistą receptora angiotensyny II nie zapewnia odpowiedniej kontroli ciśnienia tętniczego.
Podczas stosowania telmisartanu z hydrochlorotiazydem należy monitorować poziom elektrolitów (szczególnie potasu) oraz parametry nerkowe. Preparat jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby, nerek, w ciąży oraz u osób z bezmoczem, hiperkalcemią i oporną na leczenie hipokaliemią.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przeciwwskazania – Telmisartan HCT EGIS 80 mg + 25 mg
Preparat Telmisartan HCT EGIS, zawierający telmisartan i hydrochlorotiazyd, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na składniki leku, w tym na pochodne sulfonamidowe, oraz u kobiet w drugim i trzecim trymestrze ciąży ze względu na ryzyko uszkodzenia płodu. Nie należy go stosować u osób z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min), ciężką niewydolnością wątroby, zastojem żółci lub niedrożnością dróg żółciowych. Ponadto, lek jest przeciwwskazany u pacjentów z oporną hipokaliemią oraz hiperkalcemią. Szczególną ostrożność wymaga jednoczesne stosowanie z aliskirenem u pacjentów z cukrzycą oraz z GFR <60 ml/min/1,73 m².
aliskiren, cukrzyca, hiperkalcemia, hipokaliemia, hipowolemia, klirens kreatyniny, nadwrażliwość na składniki leku, niedrożność dróg żółciowych, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, pierwszy trymestr ciąży, pochodna sulfonamidowa, telmisartan i hydrochlorotiazyd, trymestr ciąży, układ renina-angiotensyna-aldosteron, umiarkowana niewydolność nerek, współczynnik przesączania kłębuszkowego, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia funkcji wątroby, zastój żółci - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Polsart Plus 80 mg + 12,5 mg
Polsart Plus, zawierający telmisartan i hydrochlorotiazyd, jest przeciwwskazany u kobiet w ciąży, szczególnie w II i III trymestrze, ze względu na udokumentowaną toksyczność dla płodu i noworodka. Telmisartan może powodować pogorszenie czynności nerek płodu, małowodzie, opóźnienie kostnienia czaszki oraz u noworodka niedociśnienie tętnicze i hiperkaliemię. Hydrochlorotiazyd przenika przez łożysko, może zmniejszać perfuzję płodowo-łożyskową i wywoływać u płodu oraz noworodka żółtaczkę, zaburzenia elektrolitowe i trombocytopenię. W I trymestrze stosowanie telmisartanu nie jest zalecane z powodu możliwego ryzyka teratogennego, a hydrochlorotiazyd ma ograniczone dane dotyczące bezpieczeństwa. W przypadku planowania ciąży lub jej stwierdzenia, należy natychmiast przerwać leczenie i zastosować leki o ustalonym profilu bezpieczeństwa. Zaleca się monitorowanie ultrasonograficzne nerek i czaszki płodu oraz ścisłą obserwację noworodków narażonych na telmisartan.
antagonista receptora angiotensyny II, diureza, hamowanie laktacji, hiperkaliemia, lek przeciwnadciśnieniowy, małowodzie, nadciśnienie ciążowe, niedociśnienie tętnicze, niedokrwienie łożyska, niewydolność nerek, obrzęk ciążowy, opóźnienie kostnienia czaszki, perfuzja płodowo-łożyskowa, ryzyko teratogenne, samoistne nadciśnienie tętnicze, stan przedrzucawkowy, telmisartan i hydrochlorotiazyd, toksyczność dla płodu, trombocytopenia, zaburzenie równowagi elektrolitowej, zmniejszenie objętości osocza, żółtaczka - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Telmix Plus 80 mg + 25 mg
Produkt leczniczy Telmix Plus zawiera telmisartan i hydrochlorotiazyd, które nie wykazują istotnych interakcji farmakokinetycznych przy jednoczesnym podaniu. Telmisartan osiąga maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) w 0,5-1,5 godziny, z biodostępnością zależną od dawki: 42% dla 40 mg i 58% dla 160 mg. Pokarm obniża AUC telmisartanu o 6-19%, jednak po 3 godzinach stężenia są porównywalne niezależnie od przyjęcia leku na czczo lub po posiłku. Hydrochlorotiazyd osiąga Cmax w 1-3 godziny, z biodostępnością około 60%. Telmisartan wiąże się z białkami osocza w >99,5%, ma objętość dystrybucji około 500 l i jest metabolizowany do nieaktywnego acyloglukuronidu, bez udziału cytochromu P450. Hydrochlorotiazyd wiąże się z białkami w 68%, ma objętość dystrybucji 0,83-1,14 l/kg i jest wydalany niezmieniony z moczem.
acyloglukuronid, alfa-1 kwaśna glikoproteina, AUC, biodostępność całkowita, biodostępność telmisartanu, cytochrom P450, farmakokinetyka doustna, hemodializa, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, niedociśnienie ortostatyczne, objętość dystrybucji, okres półtrwania, stężenie maksymalne, stężenie maksymalne w osoczu, telmisartan i hydrochlorotiazyd, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Telmix Plus 80 mg + 25 mg
Telmix Plus to lek łączący telmisartan i hydrochlorotiazyd, dostępny w dawkach 40 mg + 12,5 mg, 80 mg + 12,5 mg oraz 80 mg + 25 mg. Przeciwwskazania do stosowania obejmują nadwrażliwość na substancje czynne lub pomocnicze (w tym laktozę jednowodną i mannitol), szczególnie u pacjentów z alergią na pochodne sulfonamidowe ze względu na ryzyko reakcji krzyżowej. Lek jest bezwzględnie przeciwwskazany w II i III trymestrze ciąży z powodu teratogennego działania telmisartanu, a także u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby, zastojem żółci, niedrożnością dróg żółciowych oraz ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min). Ponadto, Telmix Plus nie powinien być stosowany u pacjentów z oporną hipokaliemią i hiperkalcemią, gdyż hydrochlorotiazyd może nasilać te zaburzenia elektrolitowe, zwiększając ryzyko powikłań kardiologicznych. Jednoczesne stosowanie z aliskirenem jest przeciwwskazane u chorych z cukrzycą lub GFR < 60 ml/min/1,73 m² ze względu na ryzyko hiperkaliemii, hipotonii i pogorszenia funkcji nerek.
aliskiren, antagonista receptora angiotensyny II, choroba wątroby, ciężka niewydolność wątroby, hiperkalcemia, hiperkaliemia, hipokaliemia, hipotonia, kardiomiopatia przerostowa, klirens kreatyniny, nadwrażliwość na składniki, niedobór laktazy, niedrożność dróg żółciowych, nietolerancja galaktozy, niewydolność serca, pochodna sulfonamidowa, reakcja krzyżowa, telmisartan i hydrochlorotiazyd, zaburzenie rytmu serca, zastój żółci, zawał mięśnia sercowego, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, zwężenie zastawki aortalnej, zwężenie zastawki mitralnej - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Telmizek HCT 80 mg + 12,5 mg
Telmizek HCT, zawierający telmisartan i hydrochlorotiazyd, wykazuje odrębne profile farmakokinetyczne obu substancji czynnych, bez wzajemnego wpływu na ich parametry u zdrowych osób. Telmisartan osiąga maksymalne stężenie w osoczu w 0,5-1,5 godziny, z biodostępnością zależną od dawki (42% dla 40 mg, 58% dla 160 mg) i nieliniową farmakokinetyką, charakteryzującą się ponadproporcjonalnym wzrostem Cmax i AUC. Wiązanie z białkami osocza przekracza 99,5%, a objętość dystrybucji wynosi około 500 litrów. Metabolizowany jest wyłącznie przez sprzęganie do farmakologicznie nieaktywnego acyloglukuronidu, bez udziału cytochromu P450. Eliminacja następuje głównie drogą żółciową (>97%), z okresem półtrwania ponad 20 godzin i całkowitym klirensem osoczowym przekraczającym 1500 ml/min. Hydrochlorotiazyd osiąga Cmax po 1-3 godzinach, ma biodostępność około 60%, wiąże się z białkami osocza w 68%, nie ulega metabolizmowi i jest wydalany niemal całkowicie w postaci niezmienionej przez nerki, z klirensem nerkowym 250-300 ml/min i okresem półtrwania 10-15 godzin (wydłużonym do 34 godzin u pacjentów z niewydolnością nerek). Farmakokinetyka hydrochlorotiazydu jest liniowa.
acyloglukuronid, biodostępność telmisartanu, eliminacja z kałem, glikoproteina alfa-1, hemodializa, izoenzym cytochromu P450, klirens nerkowy, klirens osoczowy, kumulacja w osoczu, niedociśnienie ortostatyczne, nieliniowa farmakokinetyka, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą, stężenie maksymalne, substancja czynna, telmisartan i hydrochlorotiazyd, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne, wydalanie żółciowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Telmisartan HCT EGIS 40 mg + 12,5 mg
Produkt leczniczy Telmisartan HCT EGIS, zawierający telmisartan i hydrochlorotiazyd w dawkach 40 mg + 12,5 mg, 80 mg + 12,5 mg oraz 80 mg + 25 mg, może wywoływać działania niepożądane wpływające na zdolności psychomotoryczne, takie jak zawroty głowy i senność. Objawy te mogą zaburzać ocenę odległości, czas reakcji oraz koncentrację, co bezpośrednio zwiększa ryzyko wypadków podczas prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługi maszyn. Lekarz powinien szczegółowo omówić z pacjentem potencjalne ograniczenia w prowadzeniu pojazdów, zwłaszcza w początkowym okresie terapii, zalecając powstrzymanie się od prowadzenia do czasu oceny indywidualnej tolerancji leku oraz natychmiastowe zaprzestanie jazdy w przypadku wystąpienia niepokojących objawów.
choroba współistniejąca, dawka leku, dokumentacja medyczna, działanie niepożądane, edukacja pacjenta, interakcja lekowa, nasilenie objawów, pacjent geriatryczny, proces terapeutyczny, senność, sprawność psychofizyczna, Telmisartan HCT, telmisartan i hydrochlorotiazyd, zawrót głowy, zdolność psychomotoryczna - Leksykon leków
Interakcje leku – Telmix Plus 80 mg + 25 mg
Telmix Plus, zawierający telmisartan i hydrochlorotiazyd, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o istotnym znaczeniu klinicznym, które mogą wpływać na skuteczność terapii oraz bezpieczeństwo pacjenta. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko zaburzeń elektrolitowych, zwłaszcza hipokaliemii i hiperkaliemii, związanych z jednoczesnym stosowaniem leków nasilających utratę potasu (np. diuretyki kaliuretyczne, kortykosteroidy) lub zwiększających jego stężenie (inhibitory ACE, diuretyki oszczędzające potas). Zaleca się regularne monitorowanie stężenia potasu w osoczu oraz kontrolę EKG u pacjentów przyjmujących glikozydy naparstnicy, leki przeciwarytmiczne klasy Ia i III oraz niektóre leki przeciwpsychotyczne ze względu na zwiększone ryzyko arytmii i torsades de pointes. Ponadto, jednoczesne stosowanie telmisartanu z digoksyną wymaga monitorowania stężenia digoksyny, gdyż obserwowano wzrost jej stężenia w osoczu o 20-49%.
amina presyjna, diuretyk kaliuretyczny, diuretyk oszczędzający potas, diuretyk tiazydowy, działanie diuretyczne, działanie hiperglikemizujące, działanie mielosupresyjne, działanie natriuretyczne, glikozyd naparstnicy, gospodarka elektrolitowa, hiperkaliemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, inhibitor ACE, inhibitor COX-2, kortykosteroid, kwasica mleczanowa, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwcholinergiczny, lek przeciwcukrzycowy, niedepolaryzujący środek zwiotczający, niedociśnienie ortostatyczne, niesteroidowy lek przeciwzapalny, podwójna blokada układu RAA, środek cytotoksyczny, środek przeczyszczający, telmisartan i hydrochlorotiazyd, torsades de pointes, żywica wymieniająca aniony - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Tolutris 80 mg + 5 mg + 12,5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa Tolutris, zawierającego telmisartan, hydrochlorotiazyd i amlodypinę, wykazały, że jednoczesne podawanie telmisartanu i hydrochlorotiazydu w dawkach odpowiadających klinicznym nie powoduje dodatkowych toksycznych efektów poza tymi obserwowanymi przy monoterapii. Telmisartan wykazuje charakterystyczne zmiany hematologiczne (obniżenie erytrocytów, hemoglobiny, hematokrytu), hemodynamiczne nerek (wzrost stężenia mocznika i kreatyniny), oraz zmiany w układzie renina-angiotensyna (wzrost aktywności reniny) i strukturze nerek (hipertrofia/hiperplazja komórek aparatu przykłębuszkowego). Uszkodzenia błony śluzowej żołądka można zapobiegać przez doustne podawanie roztworów soli i izolację zwierząt. Telmisartan nie wykazuje działania mutagennego ani rakotwórczego, natomiast hydrochlorotiazyd wykazuje niejednoznaczne działanie genotoksyczne i rakotwórcze w niektórych modelach. W badaniach teratogennych telmisartan nie wykazał jednoznacznych efektów, choć dawki toksyczne wpływały na zmniejszenie masy ciała noworodków i opóźnienie otwarcia oczu.
amlodypina, antagonista receptora angiotensyny II, aparat przykłębuszkowy, azot mocznikowy, badanie mutagenności, błona śluzowa żołądka, dawka toksyczna, działanie genotoksyczne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, erytrocyt, gęstość nasienia, hematokryt, hemodynamika nerek, hemoglobina, hormon folikulotropowy, inhibitor enzymu konwertującego angiotensynę, kanaliki nerkowe, komórka Sertoliego, parametry hematologiczne, potencjał rakotwórczy, telmisartan i hydrochlorotiazyd, testosteron, układ renina-angiotensyna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Telmidon 80 mg + 12,5 mg
Badania przedkliniczne produktu Telmidon, zawierającego telmisartan i hydrochlorotiazyd, nie wykazały dodatkowych działań toksycznych przy dawkach odpowiadających klinicznym dawkom terapeutycznym (80 mg+25 mg). Obserwowane zmiany hematologiczne (spadek erytrocytów, hemoglobiny, hematokrytu), nerkowe (wzrost stężenia azotu mocznikowego i kreatyniny), oraz w układzie renina-angiotensyna (zwiększona aktywność reniny) są zgodne z farmakologicznym profilem telmisartanu i nie mają istotnego znaczenia klinicznego. Uszkodzenia śluzówki żołądka, obserwowane u zwierząt, można było zapobiegać poprzez podawanie roztworów soli i izolację zwierząt. U psów stwierdzono także rozszerzenie i zanik kanalików nerkowych, co wiąże się z działaniem telmisartanu. Nie wykazano jednoznacznych dowodów teratogenności, choć toksyczne dawki telmisartanu wpływały na rozwój noworodków (mniejsza masa ciała, opóźnione otwarcie oczu).
antagonista receptora angiotensyny II, aparat przykłębuszkowy, azot mocznikowy we krwi, ciśnienie tętnicze, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, erytrocyt, fetotoksyczność, genotoksyczność, hematokryt, hemodynamika nerek, inhibitor enzymu konwertującego angiotensynę, kanaliki nerkowe, kreatynina, krwinka czerwona, renina w osoczu, śluzówka żołądka, stężenie hemoglobiny, telmisartan i hydrochlorotiazyd, układ renina-angiotensyna - Leksykon leków
Działania niepożądane – Telmizek HCT 80 mg + 25 mg
Produkt leczniczy Telmizek HCT, zawierający telmisartan i hydrochlorotiazyd, wykazuje profil bezpieczeństwa wymagający uważnego monitorowania. Najczęściej zgłaszanym działaniem niepożądanym są zawroty głowy (częstość ≥1/100 do <1/10). Rzadko (≥1/10 000 do <1/1000) może wystąpić ciężki obrzęk naczynioruchowy, stanowiący potencjalne zagrożenie życia. Częstość działań niepożądanych jest porównywalna z monoterapią telmisartanem, bez zależności dawka-odpowiedź, co potwierdzono dla dawek 80 mg + 12,5 mg oraz 80 mg + 25 mg. Inne działania niepożądane obejmują hipokaliemię (≥1/1000 do <1/100), hiponatremię i zwiększenie stężenia kwasu moczowego we krwi (rzadko), niedociśnienie ortostatyczne, zaburzenia widzenia, omdlenia, bóle mięśni i stawów oraz zaburzenia erekcji. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko nieczerniakowych nowotworów skóry związane z hydrochlorotiazydem oraz zgłaszane przypadki śródmiąższowej choroby płuc po telmisartanie.
agranulocytoza, alkaloza hipochloremiczna, arytmia, cukromocz, fosfokinaza kreatynowa, hipokaliemia, hiponatremia, jaskra z zamkniętym kątem, kwas moczowy, leukopenia, małopłytkowość, martwicze zapalenie naczyń, neutropenia, nieczerniakowy nowotwór złośliwy skóry, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność szpiku kostnego, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, posocznica, rak kolczystokomórkowy skóry, rak podstawnokomórkowy, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowa choroba płuc, śródmiąższowe zapalenie nerek, telmisartan i hydrochlorotiazyd, toczeń rumieniowaty układowy, toksyczna nekroliza naskórka, wysięk między naczyniówką a twardówką, zespół ostrej niewydolności oddechowej, zespół toczniopodobny, zespół zaburzeń oddechowych, żółtaczka cholestatyczna, żółtaczka miąższowa - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Telmycar 80 mg + 12,5 mg
Podczas przepisywania leku Telmycar, zawierającego 80 mg telmisartanu i 12,5 mg hydrochlorotiazydu, lekarze powinni zwracać szczególną uwagę na potencjalny wpływ farmakoterapii na zdolności psychomotoryczne pacjentów, które są kluczowe dla bezpiecznego prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn. Charakterystyka produktu leczniczego wskazuje, że mogą wystąpić działania niepożądane takie jak zawroty głowy i senność, szczególnie w początkowym okresie terapii lub przy zmianie dawkowania. Objawy te mogą upośledzać szybkie reagowanie na warunki drogowe, koncentrację oraz prawidłową ocenę sytuacji, co zwiększa ryzyko wypadków. Szczególną ostrożność należy zachować u osób starszych, pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby lub nerek, przyjmujących leki działające na ośrodkowy układ nerwowy oraz u osób wykonujących zawody wymagające wysokiej sprawności psychomotorycznej.
charakterystyka produktu leczniczego, działanie niepożądane, farmakoterapia, historia choroby, indywidualna reakcja na lek, ośrodkowy układ nerwowy, początkowy okres terapii, senność, sprawność psychomotoryczna, telmisartan i hydrochlorotiazyd, Telmycar, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zawroty głowy, zdolność psychomotoryczna, zmiana dawkowania - Leksykon leków
Skład i postać leku – Telmizek HCT 80 mg + 25 mg
Telmizek HCT to lek hipotensyjny zawierający dwie substancje czynne: telmisartan (antagonista receptora angiotensyny II) oraz hydrochlorotiazyd (diuretyk tiazydowy), dostępny w trzech dawkach: 40 mg telmisartanu + 12,5 mg hydrochlorotiazydu, 80 mg telmisartanu + 12,5 mg hydrochlorotiazydu oraz 80 mg telmisartanu + 25 mg hydrochlorotiazydu. Tabletki różnią się kształtem, wymiarami i oznakowaniem w zależności od dawki, co ułatwia identyfikację preparatu. Substancje pomocnicze, takie jak magnezu stearynian, potasu wodorotlenek, meglumin, powidon, karboksymetyloskrobia sodowa, celuloza mikrokrystaliczna i mannitol, zapewniają odpowiednią spójność, rozpad i stabilność farmaceutyczną produktu.
antagonista receptora angiotensyny II, celuloza mikrokrystaliczna, diuretyk tiazydowy, hydrochlorotiazyd, karboksymetyloskrobia sodowa, mannitol, meglumin, nadciśnienie tętnicze, niezgodność farmaceutyczna, powidon, regulator pH, solubilizator, środek rozsadzający, stearynian magnezu, substancja pochłaniająca wilgoć, substancja poślizgowa, telmisartan, telmisartan i hydrochlorotiazyd, wodorotlenek potasu, zgodność farmaceutyczna - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Tolutris 80 mg + 10 mg + 25 mg
Tolutris to lek złożony zawierający telmisartan, amlodypinę oraz hydrochlorotiazyd, dostępny w czterech dawkach: 40 mg + 5 mg + 12,5 mg, 80 mg + 5 mg + 12,5 mg, 80 mg + 10 mg + 12,5 mg oraz 80 mg + 10 mg + 25 mg. Preparat jest wskazany wyłącznie do terapii zastępczej u dorosłych pacjentów z samoistnym nadciśnieniem tętniczym, u których ciśnienie jest już odpowiednio kontrolowane. Tolutris przeznaczony jest dla pacjentów stosujących jednocześnie dwa leki: produkt złożony telmisartan + hydrochlorotiazyd oraz amlodypinę jako oddzielny preparat, w dawkach odpowiadających tym w Tolutris. Celem terapii zastępczej jest uproszczenie schematu leczenia i poprawa compliance poprzez zmniejszenie liczby przyjmowanych tabletek.
amlodypina, ciśnienie tętnicze, compliance, hydrochlorotiazyd, kontrola ciśnienia tętniczego, laktoza, nietolerancja laktozy, przeciwwskazania, przestrzeganie zaleceń terapeutycznych, samoistne nadciśnienie tętnicze, schemat leczenia, substancja pomocnicza, tabletka, telmisartan, telmisartan i hydrochlorotiazyd, terapia zastępcza - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Telmisartan HCT EGIS 80 mg + 12,5 mg
Telmisartan HCT EGIS jest wskazany do leczenia nadciśnienia tętniczego u pacjentów, u których monoterapia telmisartanem nie zapewnia odpowiedniej kontroli ciśnienia. Preparat dostępny jest w trzech dawkach: 40 mg telmisartanu + 12,5 mg hydrochlorotiazydu, 80 mg + 12,5 mg oraz 80 mg + 25 mg, stosowanych raz na dobę. Dawkowanie dobiera się w zależności od wcześniejszej terapii i odpowiedzi pacjenta, z zaleceniem indywidualnego dostosowania dawki każdego składnika przed wdrożeniem terapii skojarzonej. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby dawka nie powinna przekraczać 40 mg + 12,5 mg, a lek jest przeciwwskazany w ciężkich zaburzeniach wątroby. Preparat można podawać niezależnie od posiłków, a u osób w podeszłym wieku nie wymaga się modyfikacji dawkowania, choć zaleca się monitorowanie ciśnienia tętniczego ze względu na możliwą zwiększoną wrażliwość na leki hipotensyjne.
azotemia, ciśnienie tętnicze, hydrochlorotiazyd, kontrola ciśnienia, lek hipotensyjny, monitorowanie czynności nerek, monoterapia telmisartanem, nadciśnienie tętnicze, śpiączka wątrobowa, telmisartan i hydrochlorotiazyd, terapia skojarzona, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie równowagi elektrolitowej, zaburzenie równowagi wodno-elektrolitowej - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Telmisartan/Hydrochlorothiazide Krka 40 mg + 12,5 mg
Badania przedkliniczne telmisartanu i hydrochlorotiazydu na szczurach i psach z prawidłowym ciśnieniem tętniczym wykazały, że dawki odpowiadające ekspozycji klinicznej nie powodowały dodatkowych niepożądanych efektów poza tymi obserwowanymi przy podawaniu substancji osobno. Wśród obserwowanych zmian hematologicznych odnotowano zmniejszenie liczby erytrocytów, stężenia hemoglobiny oraz hematokrytu. W zakresie funkcji nerek stwierdzono hemodynamiczne zaburzenia prowadzące do wzrostu stężenia azotu mocznikowego i kreatyniny w surowicy. Ponadto, zaobserwowano zwiększoną aktywność reniny w osoczu oraz zmiany strukturalne nerek, takie jak hipertrofia lub hiperplazja komórek aparatu przykłębuszkowego. Uszkodzenia przewodu pokarmowego, w tym śluzówki żołądka, można było ograniczyć poprzez doustne podawanie roztworu chlorku sodu i izolację zwierząt. U psów dodatkowo odnotowano rozszerzenie i zanik kanalików nerkowych, co wiązano z mechanizmem działania telmisartanu.
antagonista receptora angiotensyny II, aparat przykłębuszkowy, azot mocznikowy, dawka toksyczna, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, erytrocyt, fetotoksyczność, hematokryt, hemoglobina, hipertrofia, kanalik nerkowy, kreatynina, renina, telmisartan i hydrochlorotiazyd, układ renina-angiotensyna, uszkodzenie śluzówki żołądka, zaburzenie funkcji nerek, zmiana hemodynamiczna - Leksykon leków
Skład i postać leku – Telmisartan + HCT Genoptim 40 mg + 12,5 mg
Produkt leczniczy Telmisartan + HCT Genoptim dostępny jest w trzech dawkach: 40 mg telmisartanu + 12,5 mg hydrochlorotiazydu, 80 mg telmisartanu + 12,5 mg hydrochlorotiazydu oraz 80 mg telmisartanu + 25 mg hydrochlorotiazydu. Tabletki mają postać dwuwarstwową, okrągłą, różnią się kolorem (żółto-białe lub czerwono-białe) w zależności od dawki. Substancje pomocnicze obejmują m.in. laktozę jednowodną (odpowiednio 49,84 mg lub 99,67 mg), mannitol, powidon, krospowidon, magnezu stearynian, megluminę, sodu wodorotlenek, celulozę mikrokrystaliczną, hypromelozę oraz karboksymetyloskrobię sodową. Barwniki to tlenki żelaza: żółty (E172) i czerwony (E172), stosowane zależnie od dawki.
blister aluminiowy, celuloza mikrokrystaliczna, hydrochlorotiazyd, hypromeloza, karboksymetyloskrobia sodowa, krospowidon, laktoza jednowodna, magnezu stearynian, mannitol, meglumina, nietolerancja laktozy, powidon, sodu wodorotlenek, tabletka dwuwarstwowa, telmisartan, telmisartan i hydrochlorotiazyd, żelaza tlenek czerwony, żelaza tlenek żółty - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Polsart Plus 40 mg + 12,5 mg
Polsart Plus to lek złożony zawierający telmisartan i hydrochlorotiazyd, przeznaczony do leczenia nadciśnienia tętniczego u pacjentów, u których monoterapia telmisartanem (40 mg lub 80 mg) nie zapewnia odpowiedniej kontroli ciśnienia. Dostępne są trzy warianty dawkowania: 40 mg telmisartanu + 12,5 mg hydrochlorotiazydu, 80 mg telmisartanu + 12,5 mg hydrochlorotiazydu oraz 80 mg telmisartanu + 25 mg hydrochlorotiazydu. Dawkowanie należy dostosować indywidualnie na podstawie odpowiedzi klinicznej, a tabletki przyjmuje się doustnie raz na dobę, niezależnie od posiłków. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek zaleca się regularne monitorowanie parametrów nerkowych, natomiast u osób z lekkim lub umiarkowanym uszkodzeniem wątroby maksymalna dawka to 40 mg telmisartanu + 12,5 mg hydrochlorotiazydu. Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby.
ciężkie zaburzenie czynności wątroby, ciśnienie tętnicze, dawkowanie i sposób podawania, hydrochlorotiazyd, lek hipotensyjny, monitorowanie czynności nerek, monoterapia telmisartanem, nadciśnienie tętnicze, odpowiedź na leczenie, pacjent w podeszłym wieku, parametry nerkowe, produkt leczniczy, telmisartan, telmisartan i hydrochlorotiazyd, terapia skojarzona, tiazyd, zaburzenie czynności, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie funkcji wątroby - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Telmisartan HCT EGIS 40 mg + 12,5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa leku Telmisartan HCT EGIS, zawierającego telmisartan i hydrochlorotiazyd, wykazały, że stosowanie skojarzenia w dawkach odpowiadających ekspozycji klinicznej nie powoduje dodatkowych zmian patologicznych poza tymi obserwowanymi przy podawaniu poszczególnych składników. W badaniach na szczurach i psach odnotowano charakterystyczne dla antagonistów receptora angiotensyny II i inhibitorów ACE efekty toksykologiczne, takie jak obniżenie parametrów czerwonokrwinkowych (erytrocyty, hemoglobina, hematokryt), zmiany hemodynamiczne nerek z podwyższeniem stężenia azotu mocznikowego i kreatyniny, wzrost aktywności reniny w osoczu, hipertrofię lub hiperplazję komórek aparatu przykłębuszkowego oraz uszkodzenia śluzówki żołądka. W dawce 80 mg + 25 mg nie przeprowadzano dodatkowych badań, opierając się na wcześniejszych wynikach. Uszkodzeniom przewodu pokarmowego zapobiegano poprzez doustne podawanie roztworu soli i izolację zwierząt, co wskazuje na mechanizmy adaptacyjne układu renina-angiotensyna-aldosteron. U psów obserwowano także rozszerzenie i zanik kanalików nerkowych, związane z farmakologicznym działaniem telmisartanu.
aktywność reniny w osoczu, antagonista receptora angiotensyny II, aparat przykłębuszkowy, azot mocznikowy we krwi, badanie toksykologiczne, ciśnienie tętnicze, działanie genotoksyczne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, erytrocyty, hipertrofia i hiperplazja, inhibitor enzymu konwertującego angiotensynę, parametry czerwonokrwinkowe, stężenie hemoglobiny, telmisartan i hydrochlorotiazyd, układ renina-angiotensyna-aldosteron, uszkodzenie śluzówki żołądka, wartość hematokrytu, zanik kanalików nerkowych - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Telmix Plus 40 mg + 12,5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa leku Telmix Plus, zawierającego telmisartan i hydrochlorotiazyd, wykazały brak dodatkowych efektów toksycznych przy jednoczesnym podawaniu dawek odpowiadających ekspozycji klinicznej u ludzi. W modelach zwierzęcych zaobserwowano charakterystyczne zmiany typowe dla leków wpływających na układ renina-angiotensyna, takie jak obniżenie parametrów czerwonokrwinkowych (erytrocyty, hemoglobina, hematokryt), zaburzenia funkcji nerek (wzrost stężenia azotu mocznikowego i kreatyniny), zwiększona aktywność reniny w osoczu oraz zmiany strukturalne w nerkach, w tym przerost komórek aparatu przykłębuszkowego. Dodatkowo, u psów stwierdzono rozszerzenie i zanik kanalików nerkowych, co jest powiązane z farmakologicznym działaniem telmisartanu. Uszkodzenia śluzówki żołądka można było zapobiegać poprzez doustne podawanie roztworu soli i izolację zwierząt, co sugeruje możliwość minimalizacji działań niepożądanych w praktyce klinicznej.
antagonista receptora angiotensyny II, aparat przykłębuszkowy, azot mocznikowy, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, erytrocyty, hematokryt, hemoglobina, inhibitor konwertazy angiotensyny, kanaliki nerkowe, kreatynina we krwi, parametry czerwonokrwinkowe, potencjał genotoksyczny, renina w osoczu, śluzówka żołądka, telmisartan i hydrochlorotiazyd, toksyczność reprodukcyjna, układ renina-angiotensyna, zaburzenie funkcji nerek - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Telmix Plus 40 mg + 12,5 mg
Produkt leczniczy Telmix Plus, zawierający telmisartan i hydrochlorotiazyd, charakteryzuje się odrębnymi właściwościami farmakokinetycznymi obu składników. Telmisartan osiąga maksymalne stężenie w osoczu w 0,5-1,5 godziny, z biodostępnością zależną od dawki: 42% przy 40 mg i 58% przy 160 mg. Pokarm zmniejsza AUC telmisartanu o 6-19%, jednak nie wpływa to istotnie na skuteczność kliniczną. Telmisartan wykazuje wysokie (>99,5%) wiązanie z białkami osocza, dużą objętość dystrybucji (~500 l) oraz metabolizowany jest do nieaktywnego acyloglukuronidu, bez udziału cytochromu P450. Eliminacja następuje głównie z żółcią (>97% kałem), z klirensem osoczowym >1500 ml/min i okresem półtrwania >20 godzin. Hydrochlorotiazyd osiąga Cmax po 1-3 godzinach, ma biodostępność około 60%, umiarkowane wiązanie z białkami (68%) i objętość dystrybucji 0,83-1,14 l/kg. Nie ulega metabolizmowi i jest wydalany w formie niezmienionej z moczem (60% dawki w 48 h), z klirensem nerkowym 250-300 ml/min i okresem półtrwania 10-15 godzin (wydłużonym do 34 godzin przy niewydolności nerek). Telmisartan wykazuje farmakokinetykę nieliniową w zakresie 20-160 mg, natomiast hydrochlorotiazyd – liniową.
acyloglukuronid, biodostępność telmisartanu, cytochrom P450, farmakokinetyka liniowa, farmakokinetyka nieliniowa, faza eliminacji, hemodializa, hydrochlorotiazyd, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, niedociśnienie ortostatyczne, objętość dystrybucji, okres półtrwania, stężenie telmisartanu, telmisartan i hydrochlorotiazyd, wiązanie z białkami osocza, wydalanie żółciowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Polsart Plus 40 mg + 12,5 mg
Polsart Plus, zawierający telmisartan i hydrochlorotiazyd, charakteryzuje się brakiem wzajemnego wpływu obu substancji na farmakokinetykę, co umożliwia zachowanie ich indywidualnych profili. Telmisartan wykazuje szybkie wchłanianie (Cmax w 0,5-1,5 h) i nieliniową farmakokinetykę z biodostępnością 42% dla dawki 40 mg i 58% dla 160 mg. Jego wiązanie z białkami osocza przekracza 99,5%, a objętość dystrybucji wynosi około 500 l. Metabolizowany jest do nieaktywnego acyloglukuronidu, bez udziału cytochromu P450, co zmniejsza ryzyko interakcji lekowych. Eliminacja odbywa się głównie przez żółć (>97%), z klirensem osoczowym >1500 ml/min i okresem półtrwania >20 h, co pozwala na dawkowanie raz na dobę. Hydrochlorotiazyd osiąga Cmax w 1-3 h, ma liniową farmakokinetykę, biodostępność około 60%, wiązanie z białkami na poziomie 68% i objętość dystrybucji 0,83-1,14 l/kg. Jest wydalany niemal całkowicie przez nerki w postaci niezmienionej, z klirensem nerkowym 250-300 ml/min i okresem półtrwania 10-15 h (wydłużonym do 34 h przy niewydolności nerek).
acyloglukuronid, biodostępność telmisartanu, cytochrom P450, dawkowanie leku, efekt pierwszego przejścia, farmakokinetyka liniowa, farmakokinetyka nieliniowa, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, klirens osoczowy, krzywa stężenia w osoczu, niedociśnienie ortostatyczne, niewydolność wątroby, okres półtrwania, podanie doustne, schyłkowa niewydolność nerek, stężenie osoczowe leku, stężenie w osoczu, telmisartan i hydrochlorotiazyd, terapia skojarzona, wiązanie z białkami osocza, wydalanie nerkowe, wydalanie żółciowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Tolutris 80 mg + 10 mg + 25 mg
Badania przedkliniczne produktu leczniczego Tolutris, zawierającego telmisartan, amlodypinę i hydrochlorotiazyd, wykazały, że łączne podawanie telmisartanu i hydrochlorotiazydu w dawkach odpowiadających ekspozycji klinicznej nie powoduje dodatkowych toksycznych efektów poza tymi obserwowanymi przy podawaniu poszczególnych składników. Telmisartan wykazuje charakterystyczne zmiany hematologiczne (obniżenie erytrocytów, hemoglobiny, hematokrytu), hemodynamiczne w nerkach (wzrost stężenia azotu mocznikowego i kreatyniny), hormonalne (wzrost aktywności reniny) oraz strukturalne (hipertrofia/hiperplazja komórek aparatu przykłębuszkowego). Uszkodzenia błony śluzowej żołądka można było zapobiegać poprzez doustne podawanie roztworów soli i izolację zwierząt. Nie stwierdzono jednoznacznych dowodów na teratogenność telmisartanu, choć toksyczne dawki wpływały na rozwój noworodków (zmniejszona masa ciała, opóźnione otwarcie oczu). Brak działania mutagennego i rakotwórczego potwierdzono w badaniach in vitro i na modelach zwierzęcych.
antagonista receptora angiotensyny II, aparat przykłębuszkowy, azot mocznikowy, błona śluzowa żołądka, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, genotoksyczność, gęstość nasienia, hipertrofia i hiperplazja, hormon folikulotropowy, kanalik nerkowy, komórka Sertoliego, liczba erytrocytów, parametr czerwonokrwinkowy, renina w osoczu, spermatyda, stężenie hemoglobiny, telmisartan i hydrochlorotiazyd, testosteron w osoczu, wartość hematokrytu, zmiana hematologiczna, zmiana hormonalna, zmiana nerkowa - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Telmidon 80 mg + 12,5 mg
Telmidon jest preparatem złożonym, zawierającym telmisartan oraz hydrochlorotiazyd, stosowanym w leczeniu pierwotnego nadciśnienia tętniczego u dorosłych. Dostępny jest w trzech dawkach: 40 mg+12,5 mg, 80 mg+12,5 mg oraz 80 mg+25 mg, które uzupełniają się w działaniu hipotensyjnym. Dawki 40 mg+12,5 mg i 80 mg+12,5 mg są wskazane u pacjentów z niewystarczającą kontrolą ciśnienia podczas monoterapii telmisartanem. Dawka 80 mg+25 mg służy do eskalacji leczenia u pacjentów, u których ciśnienie nie jest kontrolowane podczas stosowania dawki 80 mg+12,5 mg, a także jako opcja uproszczenia terapii u pacjentów przyjmujących telmisartan i hydrochlorotiazyd w oddzielnych preparatach. Charakterystyczne cechy tabletek, takie jak dwuwarstwowa budowa i oznaczenia „T1” lub „T2” na kolorowych stronach, ułatwiają identyfikację poszczególnych dawek.
działanie hipotensyjne, hydrochlorotiazyd, intensyfikacja leczenia, kontrola ciśnienia tętniczego, laktoza jednowodna, monoterapia telmisartanem, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, odpowiedź terapeutyczna, pierwotne nadciśnienie tętnicze, przestrzeganie zaleceń terapeutycznych, schemat dawkowania, substancja pomocnicza, tabletka dwuwarstwowa, telmisartan i hydrochlorotiazyd, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Telmisartan HCT EGIS 80 mg + 25 mg
Farmakokinetyka telmisartanu i hydrochlorotiazydu podawanych jednocześnie nie wykazuje istotnych interakcji u zdrowych pacjentów. Telmisartan osiąga maksymalne stężenie w osoczu w 0,5-1,5 godziny, z biodostępnością 42% dla dawki 40 mg i 58% dla 160 mg, a jego wiązanie z białkami osocza przekracza 99,5%. Hydrochlorotiazyd osiąga Cmax w 1-3 godziny, z biodostępnością około 60% i umiarkowanym wiązaniem białkowym na poziomie 68%. Telmisartan wykazuje nieliniową farmakokinetykę z dużą objętością dystrybucji (~500 l) i długim okresem półtrwania eliminacji (>20 godz.), eliminowany głównie z kałem (>97%), natomiast hydrochlorotiazyd charakteryzuje się farmakokinetyką liniową, mniejszą objętością dystrybucji (0,83-1,14 l/kg), krótszym okresem półtrwania (10-15 godz., wydłużonym do 34 godz. przy niewydolności nerek) i jest wydalany niezmieniony z moczem (klirens nerkowy 250-300 ml/min).
acyloglukuronid, biodostępność substancji, cytochrom P450, glikoproteina alfa-1, hemodializa, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, klirens osoczowy, liniowa farmakokinetyka, niedociśnienie ortostatyczne, nieliniowa farmakokinetyka, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania eliminacji, parametry farmakokinetyczne, pole pod krzywą stężenia, proces sprzęgania, stężenie w osoczu, telmisartan i hydrochlorotiazyd, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne, wydalanie nerkowe, wydalanie żółciowe, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Interakcje leku – Zanacodar Combi 80 mg + 25 mg
Telmisartan (80 mg) i hydrochlorotiazyd (25 mg), składniki produktu Zanacodar Combi, wykazują liczne interakcje farmakologiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Szczególnie ważne jest unikanie jednoczesnego stosowania litu ze względu na ryzyko zwiększenia jego stężenia i toksyczności. Hydrochlorotiazyd może powodować hipokaliemię, zwłaszcza w połączeniu z lekami powodującymi utratę potasu (np. inne diuretyki kaliuretyczne, kortykosteroidy), co wymaga monitorowania stężenia potasu w osoczu. Z kolei inhibitory ACE, diuretyki oszczędzające potas oraz suplementy potasu mogą prowadzić do hiperkaliemii, co również wymaga kontroli elektrolitów. Istotne jest monitorowanie EKG i stężenia potasu u pacjentów stosujących glikozydy naparstnicy, leki przeciwarytmiczne klasy Ia i III oraz niektóre leki przeciwpsychotyczne, ze względu na ryzyko arytmii serca. Ponadto, telmisartan może zwiększać stężenie digoksyny w osoczu (wzrost Cmax o 49%, Cmin o 20%), co wymaga ścisłego monitorowania podczas terapii.
allopurynol, amina presyjna, antagonista receptora angiotensyny II, digoksyna, dna moczanowa, działanie mielosupresyjne, działanie moczopędne, działanie natriuretyczne, glikozyd naparstnicy, hiperkaliemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, inhibitor ACE, inhibitor konwertazy angiotensyny, kwasica mleczanowa, lek kaliuretyczny, lek moczopędny oszczędzający potas, lek przeciwarytmiczny klasy Ia, lek przeciwarytmiczny klasy III, lek przeciwcholinergiczny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwpsychotyczny, niedepolaryzujący lek zwiotczający mięśnie szkieletowe, niedociśnienie ortostatyczne, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ostra niewydolność nerek, probenecyd, sulfinpyrazon, telmisartan i hydrochlorotiazyd, tiazydowy lek moczopędny, torsade de pointes, układ renina-angiotensyna-aldosteron, żywica wymieniająca aniony - Leksykon leków
Przedawkowanie – Telmizek HCT 80 mg + 25 mg
Przedawkowanie Telmizek HCT, zawierającego telmisartan i hydrochlorotiazyd, może prowadzić do poważnych zaburzeń hemodynamicznych i metabolicznych. Objawy związane z telmisartanem obejmują niedociśnienie tętnicze, tachykardię, bradykardię, zawroty głowy, wymioty oraz powikłania nerkowe, takie jak podwyższenie poziomu kreatyniny i ostra niewydolność nerek. Hydrochlorotiazyd natomiast wywołuje głównie zaburzenia elektrolitowe, w tym hipokaliemię i hipochloremię, a także hipowolemię wynikającą z nasilonej diurezy. Klinicznie obserwuje się nudności, senność oraz skurcze mięśni, które mogą prowadzić do zaburzeń rytmu serca, szczególnie u pacjentów stosujących glikozydy naparstnicy lub leki przeciwarytmiczne.
bradykardia, diureza, glikozyd naparstnicy, hemodializa, hipochloremia, hipokaliemia, hipowolemia, lek przeciwarytmiczny, niedociśnienie tętnicze, nudności, ostra niewydolność nerek, płukanie żołądka, podwyższony poziom kreatyniny, skurcze mięśni, stężenie elektrolitów, tachykardia, telmisartan i hydrochlorotiazyd, Telmizek HCT, węgiel aktywowany, wymioty, zaburzenia rytmu serca, zapaść naczyniowa, zawroty głowy - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Telmisartan HCT EGIS 40 mg + 12,5 mg
Telmisartan HCT EGIS, zawierający telmisartan i hydrochlorotiazyd, wykazuje farmakokinetykę, w której jednoczesne podawanie obu składników nie wpływa na ich wzajemne parametry. Telmisartan osiąga maksymalne stężenie w osoczu (Tmax) w 0,5-1,5 godziny, z biodostępnością zależną od dawki: 42% dla 40 mg i 58% dla 160 mg. Spożycie pokarmu powoduje niewielkie zmniejszenie AUC (6% przy 40 mg, 19% przy 160 mg), bez istotnego wpływu na skuteczność terapeutyczną. Telmisartan wiąże się z białkami osocza w >99,5%, ma pozorną objętość dystrybucji około 500 l i jest metabolizowany do nieaktywnego acyloglukuronidu, bez udziału cytochromu P450. Eliminacja następuje głównie z kałem (>97%) drogą żółciową, z klirensem osoczowym >1500 ml/min i okresem półtrwania >20 godzin. Hydrochlorotiazyd osiąga Tmax w 1-3 godziny, ma biodostępność około 60%, wiąże się z białkami w 68%, a jego pozorna objętość dystrybucji wynosi 0,83-1,14 l/kg. Jest wydalany niemal całkowicie przez nerki w postaci niezmienionej, z klirensem nerkowym 250-300 ml/min i okresem półtrwania 10-15 godzin (wydłużonym do 34 godzin przy niewydolności nerek).
acyloglukuronid, AUC, biodostępność telmisartanu, cytochrom P450, droga żółciowa, farmakokinetyka nieliniowa, hemodializa, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, klirens osoczowy, kumulacja w osoczu, niedociśnienie ortostatyczne, objętość dystrybucji, okres półtrwania eliminacji, stężenie maksymalne, telmisartan i hydrochlorotiazyd, wiązanie z białkami osocza, wydalanie żółciowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Działania niepożądane – Telmycar 80 mg + 25 mg
Preparaty zawierające telmisartan i hydrochlorotiazyd, takie jak Telmycar 80 mg + 25 mg, wykazują profil bezpieczeństwa zbliżony do monoterapii telmisartanem, bez istotnej zależności częstości działań niepożądanych od dawki, płci, wieku czy rasy pacjentów. Najczęściej obserwowanym działaniem niepożądanym są zawroty głowy (częstość: często). Należy jednak zwrócić szczególną uwagę na rzadkie, ale potencjalnie zagrażające życiu obrzęki naczynioruchowe (częstość: rzadko, ≥1/10 000 do <1/1000). Inne działania niepożądane obejmują hipokaliemię (często), hiponatremię i hiperurykemię (niezbyt często), a także zaburzenia sercowo-naczyniowe, neurologiczne, żołądkowo-jelitowe i skórne, które mogą wymagać monitorowania elektrolitów, funkcji wątroby oraz nerek.
agranulocytoza, bradykardia, hipercholesterolemia, hiperglikemia, hiperurykemia, hipokaliemia, hiponatremia, hipowolemia, jaskra z zamkniętym kątem przesączania, leukopenia, małopłytkowość, martwicze zapalenie naczyń, neutropenia, nieczerniakowy nowotwór złośliwy skóry, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność nerek, niewydolność szpiku kostnego, objawy grypopodobne, obrzęk naczynioruchowy, parestezja, posocznica, śródmiąższowa choroba płuc, tachykardia, telmisartan i hydrochlorotiazyd, toczeń rumieniowaty układowy, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia erekcji, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie ślinianki, zapalenie trzustki, zasadowica hipochloremiczna, zawroty głowy, zespół ostrej niewydolności oddechowej, zespół zaburzeń oddechowych - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Telmizek HCT 80 mg + 25 mg
Leczenie nadciśnienia tętniczego preparatem Telmizek HCT, zawierającym telmisartan (40-80 mg) oraz hydrochlorotiazyd (12,5-25 mg), może wpływać na funkcje poznawcze i motoryczne pacjenta, co ma istotne znaczenie dla zdolności prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługi maszyn. Najczęstsze działania niepożądane to zawroty głowy oraz senność, które mogą zaburzać równowagę, wydłużać czas reakcji i obniżać czujność. Ryzyko wystąpienia tych objawów wzrasta wraz z dawką, szczególnie przy stosowaniu najwyższej dawki 80 mg telmisartanu i 25 mg hydrochlorotiazydu. Szczególną ostrożność należy zachować w początkowym okresie terapii oraz u osób starszych, z chorobami współistniejącymi lub przy jednoczesnym stosowaniu innych leków.
choroba współistniejąca, dawkowanie, działanie niepożądane, farmakoterapia, funkcje poznawcze i motoryczne, historia choroby, indywidualna wrażliwość, interakcja lekowa, nadciśnienie tętnicze, objawy niepożądane, produkt przeciwnadciśnieniowy, schorzenie, senność, substancja czynna, telmisartan i hydrochlorotiazyd, Telmizek HCT, zawroty głowy - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Telmycar 80 mg + 25 mg
Produkt leczniczy Telmycar, zawierający 80 mg telmisartanu i 25 mg hydrochlorotiazydu, może powodować działania niepożądane ze strony ośrodkowego układu nerwowego, takie jak zawroty głowy i senność, które istotnie wpływają na zdolność pacjentów do prowadzenia pojazdów mechanicznych oraz obsługi maszyn. Objawy te mogą prowadzić do wydłużenia czasu reakcji, zaburzeń percepcji i koordynacji ruchowej, co zwiększa ryzyko wypadków. W trakcie terapii należy monitorować nasilenie tych objawów, zwłaszcza w początkowym okresie leczenia lub po zmianie dawki, a w przypadku ich wystąpienia zaleca się wstrzymanie się od prowadzenia pojazdów i obsługi urządzeń wymagających wzmożonej koncentracji.
dezorientacja przestrzenna, koordynacja ruchowa, lek złożony, mikrodrzemka, modyfikacja dawki, ośrodkowy układ nerwowy, senność, sprawność psychomotoryczna, telmisartan i hydrochlorotiazyd, telmisartan z hydrochlorotiazydem, Telmycar, wydłużony czas reakcji, zaburzenia percepcji, zaburzenia równowagi, zawroty głowy, zmniejszona koncentracja - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Telmycar 80 mg + 25 mg
Telmycar w dawce 80 mg telmisartanu i 25 mg hydrochlorotiazydu jest wskazany dla pacjentów z nieodpowiednio kontrolowanym ciśnieniem tętniczym podczas monoterapii telmisartanem. Zaleca się indywidualne dostosowanie dawki każdej substancji czynnej przed rozpoczęciem terapii produktem złożonym, choć w uzasadnionych przypadkach możliwa jest bezpośrednia zmiana z monoterapii. Dawka 80 mg + 25 mg podawana jest raz na dobę u pacjentów, u których ciśnienie nie jest kontrolowane po dawce 80 mg + 12,5 mg lub u pacjentów wcześniej stabilizowanych na oddzielnym stosowaniu telmisartanu i hydrochlorotiazydu. Produkt nie jest dostępny w dawce 40 mg + 12,5 mg, co wymaga zastosowania innych leków, jeśli taka dawka jest konieczna.
bezpieczeństwo stosowania, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, ciśnienie tętnicze, czynność nerek, dawka tabletki, dzieci i młodzież, funkcja nerek, monoterapia telmisartanem, pacjent w podeszłym wieku, produkt złożony, tabletka niepowlekana, telmisartan i hydrochlorotiazyd, Telmycar, tiazyd, właściwości higroskopijne, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Telmisartan/Hydrochlorothiazide Krka 40 mg + 12,5 mg
Produkt leczniczy Telmisartan/Hydrochlorothiazide Krka w dawce 40 mg telmisartanu i 12,5 mg hydrochlorotiazydu jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancje czynne lub pomocnicze, w tym na pochodne sulfonamidowe. Nie należy go stosować w drugim i trzecim trymestrze ciąży oraz u pacjentów z zastojem żółci, niedrożnością dróg żółciowych, ciężką niewydolnością wątroby, a także u osób z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min). Ponadto, lek jest przeciwwskazany u pacjentów z oporną na leczenie hipokaliemią oraz hiperkalcemią. W terapii należy unikać jednoczesnego stosowania z aliskirenem u pacjentów z cukrzycą lub z zaburzeniami czynności nerek (GFR <60 ml/min/1,73 m²).
aliskiren, ciężka niewydolność nerek, ciężka niewydolność wątroby, cukrzyca, drugi trymestr ciąży, hiperkalcemia, hydrochlorotiazyd, klirens kreatyniny, laktoza jednowodna, nadwrażliwość na składniki, niedrożność dróg żółciowych, nietolerancja substancji, oporna hipokaliemia, pochodna sulfonamidowa, produkt leczniczy, sorbitol, telmisartan i hydrochlorotiazyd, trzeci trymestr ciąży, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zaburzenie czynności nerek, zastój żółci - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Telmisartan + HCT Genoptim 40 mg + 12,5 mg
Przedkliniczna ocena bezpieczeństwa połączenia telmisartanu i hydrochlorotiazydu opiera się na badaniach na modelach zwierzęcych, w tym normotensyjnych szczurach i psach, przy dawkach porównywalnych do stosowanych u ludzi. Nie stwierdzono dodatkowych patologii przy jednoczesnym podawaniu obu substancji w porównaniu do ich indywidualnego stosowania. Charakterystyczne zmiany obejmowały hematologiczne (obniżenie erytrocytów, hemoglobiny, hematokrytu), nerkowe (wzrost stężenia azotu mocznikowego i kreatyniny), hormonalne (wzrost aktywności reniny), strukturalne (przerost komórek aparatu przykłębuszkowego) oraz uszkodzenia śluzówki żołądka, które można było zapobiegać poprzez doustne podawanie roztworów soli i izolację zwierząt. U psów obserwowano także rozszerzenie i zanik kanalików nerkowych, co wiąże się z mechanizmem działania telmisartanu jako antagonisty receptora angiotensyny II.
antagonista receptora angiotensyny II, aparat przykłębuszkowy, azot mocznikowy, choroba nerek, działanie genotoksyczne, działanie rakotwórcze, efekt klastogenny, erytrocyt, fetotoksyczność, genotoksyczność, hematokryt, hemodynamika nerek, hemoglobina, inhibitor enzymu konwertującego angiotensynę, kanaliki nerkowe, kreatynina, mutagenność, renina, rozwój noworodka, śluzówka żołądka, telmisartan i hydrochlorotiazyd, uszkodzenie chromosomu, zaburzenie hormonalne, zmiana hematologiczna - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Telmizek HCT 80 mg + 25 mg
Telmizek HCT, zawierający telmisartan (antagonista receptora angiotensyny II) oraz hydrochlorotiazyd, jest przeciwwskazany w drugim i trzecim trymestrze ciąży ze względu na udokumentowane działania toksyczne na płód, takie jak pogorszenie czynności nerek, małowodzie oraz opóźnienie kostnienia czaszki, a także poważne powikłania u noworodka, w tym niewydolność nerek, niedociśnienie tętnicze i hiperkaliemię. Stosowanie telmisartanu w pierwszym trymestrze nie jest zalecane z powodu potencjalnego ryzyka teratogennego. Hydrochlorotiazyd przenika przez łożysko i może powodować zmniejszenie perfuzji płodowo-łożyskowej oraz zaburzenia u płodu i noworodka, takie jak żółtaczka, zaburzenia elektrolitowe i trombocytopenia, dlatego jest przeciwwskazany w stanach ciążowych, takich jak obrzęki ciążowe, nadciśnienie ciążowe i stan przedrzucawkowy. Po narażeniu na telmisartan w II/III trymestrze zaleca się badanie ultrasonograficzne nerek i czaszki płodu oraz ścisłą obserwację noworodka.
antagonista receptora angiotensyny II, badanie ultrasonograficzne, drugi i trzeci trymestr ciąży, działanie teratogenne, hiperkaliemia, inhibitor ACE, lek przeciwnadciśnieniowy, małowodzie, nadciśnienie ciążowe, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, niedokrwienie łożyska, niewydolność nerek, obrzęk ciążowy, perfuzja płodowo-łożyskowa, pierwszy trymestr ciąży, samoistne nadciśnienie tętnicze, silna diureza, stan przedrzucawkowy, telmisartan i hydrochlorotiazyd, terapia hipotensyjna, trombocytopenia, zaburzenie równowagi elektrolitowej, żółtaczka