Przedawkowanie
Telmizek HCT 80 mg + 25 mg

Przedawkowanie leku Telmizek HCT

Przedawkowanie produktu leczniczego Telmizek HCT, zawierającego telmisartan i hydrochlorotiazyd, może prowadzić do szeregu poważnych konsekwencji zdrowotnych, wymagających natychmiastowej interwencji medycznej. Dostępne dane dotyczące przedawkowania telmisartanu u ludzi są ograniczone, a stopień usuwania hydrochlorotiazydu podczas hemodializy nie został jednoznacznie ustalony. Szczególną uwagę należy zwrócić na monitorowanie podstawowych parametrów życiowych i stanu klinicznego pacjenta po przedawkowaniu tego leku.¹

Objawy przedawkowania

Objawy przedawkowania Telmizek HCT wynikają z działania obu składników aktywnych i mogą manifestować się w różny sposób, w zależności od przyjętej dawki oraz indywidualnej wrażliwości pacjenta. Klinicznie istotne symptomy można podzielić na dwie kategorie: związane z przedawkowaniem telmisartanu oraz hydrochlorotiazydu.²

W przypadku komponentu telmisartanowego najczęściej obserwuje się niedociśnienie tętnicze oraz tachykardię. W literaturze medycznej opisywano również przypadki bradykardii, zawrotów głowy i wymiotów. Szczególnie niebezpieczne są powikłania nerkowe, takie jak podwyższenie poziomu kreatyniny we krwi oraz ostra niewydolność nerek.³

Przedawkowanie hydrochlorotiazydu prowadzi przede wszystkim do zaburzeń elektrolitowych, głównie hipokaliemii i hipochloremii, a także do hipowolemii będącej konsekwencją nasilonej diurezy. Typowymi objawami klinicznymi są nudności i senność. U pacjentów z hipokaliemią mogą wystąpić skurcze mięśni. Szczególnie niebezpieczna sytuacja dotyczy osób jednocześnie przyjmujących glikozydy naparstnicy lub pewne leki przeciwarytmiczne, gdyż może dojść do nasilenia zaburzeń rytmu serca.⁴

Tabela objawów przedawkowania

Postępowanie w przypadku przedawkowania

Leczenie przedawkowania Telmizek HCT opiera się głównie na postępowaniu objawowym i podtrzymującym, gdyż telmisartan nie jest usuwany przez hemodializę. Strategia terapeutyczna powinna uwzględniać czas, jaki upłynął od przyjęcia leku oraz nasilenie objawów klinicznych.⁵

Pacjent po przedawkowaniu wymaga ciągłej obserwacji parametrów życiowych oraz stanu klinicznego. W przypadku niedawnego przyjęcia leku zaleca się sprowokowanie wymiotów i/lub płukanie żołądka. Pomocne może okazać się również podanie węgla aktywowanego, który ogranicza wchłanianie substancji czynnych z przewodu pokarmowego.⁶

W ramach monitorowania stanu pacjenta należy regularnie kontrolować stężenie elektrolitów (zwłaszcza potasu) oraz kreatyniny w surowicy. U pacjentów z objawowym niedociśnieniem tętniczym rekomenduje się ułożenie chorego w pozycji na plecach oraz szybkie uzupełnienie objętości wewnątrznaczyniowej poprzez podanie soli i płynów.⁷

Postępowanie terapeutyczne powinno być zindywidualizowane i dostosowane do konkretnej sytuacji klinicznej, z uwzględnieniem zaburzeń elektrolitowych, stanu układu sercowo-naczyniowego oraz funkcji nerek. W ciężkich przypadkach może być konieczne leczenie na oddziale intensywnej terapii.